آفتاب عالم تاب

2008-12-23T12:22:00.001-06:00

اینجا به زودی پاک میشه. مطالب رو به
naghmeyedovvom.blogspot.com

انتقال دادم

2008-12-18T14:14:00.004-06:00

بهترین کتابهایی که تا حالا خوندم کتابهایی بودن که به ظاهر برای بچه ها نوشته شدن ولی به نوعی هم بزگترها رو مخاطب میگیرن. دلیلش هم اینه که مهمترین اصول زندگی خیلی ساده اند. اونقدر که میشه به زبون بچه گونه اونا رو بیان کرد.

اولیش کتاب یک جلوش تا بینهایت صفر ها از دکتر شریعتی بود. ماجرای اصلی کتاب اینه که میگه یه یک بنویس و جلوش تا میتونی صفر بذار. کاغذت تموم شد کاغذ دیگه. مرکبت تموم شد مرکب دیگه. سالها و ساها بشین و صفر بذار. بعد از تو بچه هات و نوه هات و نتیجه هات. این عدد بینهایت بزرگ که در تصور نمیگنجه و شاید از تعداد هر چیز و هر کسی که در دنیا وجود داره بیشتر باشه هیچه...صفره...اگه اون یدونه یک نباشه. این کتاب رو وقتی واقعا بچه بودم خوندم. ولی بعدا که بزرگتر شدم و مقدمه کتاب رو هم خوندم تازه فهمیدم که این کتاب آموزش توحید به نوجوانانه. کتابهای دکتر شریعتی رو عموما چند بار میخونم. چون معتقدم اگه کتاب تکراریه ولی من مدام در حال تغییرم و برای همین اونچه بدست میارم هر بار متفاوته و چون فکر میکنم به جای خوندن کتابهای بیشتر باید کتابهای خوب رو بارها و بارها خوند.

شازده کوچولو رو در روزهای اولی که به دانشگاه رفته بودم خوندم. در موردش توضیحی نمیدم چون نمیشه خلاصش کرد. واقعا این کتاب رو نمیشه خلاصه کرد چون خودش خلاصه ست. حتی یه جملش قابل حذف نیست. اگه بخوای برای کسی اصل ماجرا رو تعریف کنی مجبوری اونو کلمه به کلمه برای طرف بخونی.

سومیش رو همین دیشب تموم کردم. یه کتاب کوچولوی نسبتا قدیمی به نام "Jonathan Livingstone Seagull”. پشت جلد کتاب اینطوری نوشته:

“this book is a new and valuable citizen in the very wondrous world ruled by St Exupery's LITTLE PRINCE.”.

ماجرای این کتاب مربوط به یه مرغ دریاییه که زندگی رو متفاوت از بقیه مرغهای دریایی تعریف میکنه: پرواز نه برای بدست آوردن غذا و گذران زندگی که شکستن همه محدودیتها و رسیدن به بالاترین ها. اول کتاب نوشته

«تقدیم به جاناتان مرغ دریایی واقعی که در درون همه ما زندگی میکنه.»

در واقع ماجرا تمثیلی از سلوک عرفانی که یک انسان میتونه طی کنه تا به بهشتی برسه که در اون محدودیتها وجود ندارند و همه اطرافیانش انتخاب شده هایی مثل خودش هستند و بعد تصمیم بگیره که دوباره به زندگی خاکی و زمینی خودش برگرده تا همنوعانش رو با خود بالا ببره.

کتاب قشنگی بود. ولی فکر نمیکنم دوباره از اول بخونمش. شاید فقط یه بار دیگه نه بیشتر. برعکس شازده کوچولو که حاضرم بارها و بارها بخونمش. دیگه اینکه باز برعکس شازده کوچولو میشه این کتاب رو در چند جمله خلاصه کرد. اگه بخوای همه حرفهای قشنگ این کتاب رو جمع کنی تا همیشه یادت بمونه میتونی کمتر از ده جمله بنویسی. به نظر من حتی اگه این کتاب از اهالی سرزمین شازده کوچولو باشه قوانین اونجا رو رعایت نمیکنه. یکیش اینه که در مورد کمیتها نباید صحبت کنی:

«به خاطر آدم بزرگ‌هاست که من اين جزئيات را در باب اخترکِ ب۶۱۲ برای‌تان نقل می‌کنم يا شماره‌اش را می‌گويم چون که آن‌ها عاشق عدد و رقم‌اند. وقتی با آن‌ها از يک دوست تازه‌تان حرف بزنيد هيچ وقت ازتان درباره‌ی چيزهای اساسی‌اش سوال نمی‌کنند که هيج وقت نمی‌پرسند آهنگ صداش چه‌طور است؟ چه بازی‌هايی را بيشتر دوست دارد؟ پروانه جمع می‌کند يا نه؟ -می‌پرسند: چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه‌قدر حقوق می‌گيرد؟ و تازه بعد از اين سوال‌ها است که خيال می‌کنند طرف را شناخته‌اند.»

چیزی که من در مورد این کتاب دوست نداشتم این بود که پر بود از عدد و رقم. در هر صفحه حداقل یکی. سرعت پرواز...ارتفاع...انگار حرفهای یه مهندس بود. نمیدونم چطور میشه همون حرفها رو بدون استفاده از عدد بیان کرد. مسلما ساده نیست. ولی فکر میکنم آنتوان دو سنت اگزوپری شاهکار بزرگی کرده که با اینکه خودش خلبان و اهل جغرافیا بوده ولی در شازده کوچولو برای بیان منظورش از عدد و رقم استفاده نکرده.

با این حال فکر میکنم ماجرای مرغ دریایی رو باید خوند. به خاطر اصل قصه که تمثیل جالبیه از یک اصل مهم و به خاطر همون معدود جمله خوب که باید به یاد بمونن:

“You've got to understand that a seagull is an unlimited idea of freedom, an image of the great gull, and your whole body, from wingtip to wingtip, is nothing more than your thought itself ”

2008-12-10T21:25:00.004-06:00

حالم خیلی خوبه. خودم هم تعجب میکنم. یه وضعیت آروم و پایدار داخلی باعث شده که حالم اینقدر خوب باشه. دلیلش رو هم دقیق نمیدونم. چیزی که میبینم خیلی تاثیر میذاره خواب راحت ه. زمانی که ایران بودم چون خیلی نگران ویزا و مساءل حاشیه ای اون بودم بعضی وقتها میشد که شب خوابای بد ببینم. شب بد خوابیدن همانا و خراب شدن روز یا حداقل نصف روز همان. الان درست برعکسه یعنی وقتی از خواب بیدار میشم معمولا احساس خوشحالی و سبکی دارم. نمیدونم روز خوب شب خوب رو به دنبال میاره یا شب خوب روز خوب رو. انگار یه طوری فیک بک مثبته. (برای کسایی که تعریف فیدبک مثبت رو نمیدونن: مثلا مرغا زیاد بشن تخم مرغا زیاد میشن و تخم مرغا که زیاد بشن مرغا زیاد میشن. این میشه فیدبک مثبت.) ولی هر چی هست خیلی خوبه. از اینکه میتونم به کارام برسم خوشحالم. قبل از اینکه برم ایران موقعی بود که خیلی همه چی به هم ریخته بود و خیلی کار داشتم. طوری که همینطوری در وضعیت عادی قیافم اسف بار بود. یه عکس برای ویزا گرفتم که این حالت قشنگ توش معلومه. الان برعکسه. یعنی حتی وقتی دارم کار جدی انجام میدم یه چیزی در درونم انگار داره لبخند میزنه. باز نمیدونم چیه و از کجا اومده. هر چی هست خوبه.
خودم هم تعجب میکنم. چون آدمی تو شرایط من که زیاد نمیتونم در موردش توضیح بدم معمولا نمیتونه خیلی راحت و خوشحال باشه. ولی من فعلا هستم. نمیدونم برای یه زمان کوتاه یا طولانی. هر چی هست دوست دارم لذتشو ببرم و ثبتش کنم. آدم گاهی با تفکر سنتی به خودش میگه که این و نباید گفت. ممکنه خودتو چشم بزنی یا دیگران چشمت بزنن!!! و بعد خراب بشه. ولی نمیشه که آدم فقط ناراحتیاشو و غصه هاشو به دیگران بگه. این کار هم خودش رو خسته میکنه هم دیگران رو. هم غرور و عزت نفس خودش رو زیر سوال میبره هم دیگران رو نا امید میکنه. اصلا اسمش شده درد دل. باید دردی داشته باشی تا با کسی حرف بزنی. چون مواقع خوشحالی نیازی به کسی نداری. چون حس ترحم کسی رو جلب نمیکنی. چون یاد نگرفتی چطور در مورد حس خوب حرف بزنی و چون اگه بگی حالت خوبه و خوشحالی مسخره میشی. بهت میگن برو بابا الکی خوش. ما هزار تا بدبختی داریم تو برا خودت خوشحالی. بعضی وقتها بعضی آدمها فکر میکنن دنیا پیست مسابقه بدبختی ه. یه افتخاریه برای خودش خیلی کار داشتن و وقت نداشتن. یه جایی میخوندم کسایی که مدام میگن که وقت ندارن واقعا هم وقت رو از دست میدن در حالی که دیگرانی هستند که بیشتر از اونا کار میکنن و بیشتر از اونا هم وقت دارن.

2008-12-02T16:12:00.002-06:00

از وقتی رسیدم همش دارم کارای متفرقه میکنم. همش مثل این بیزینس من ها یا پای ایمیل ام یا تلفن یا اینور و اونور میرم. بعضی هاش مربوط به دانشگاه بعضی هم پس لرزه های سفر پر ماجرا. پیش میره خدا رو شکر. ولی نمیدونم چرا تموم نمیشه. تو این شرایط خیلی سخته آدم بخواد بشینه پای کتاب یا کامپیوتر کار علمی انجام بده. گاهی فکر میکنم چرا همیشه کارای جانبی من بیشتر از کارای اصلیمه. البته این کما بیش برا همه هست. حتی استادای دانشگاه که برا خودشون منشی هم دارن باز از شر کارای جانبی راحت نیستند.
به هر حال آی هو ا دریم که یه روزی اون وسط وسطهای دوره پی اچ دی بشینم برای خودم تو آزمایشگاه و خودمو در افکار خالص علمی غوطه ور کنم بدون اینکه دغدغه هایی که این روزا دارم رو داشته باشم. یه چیز شبیه روزگار بهشتی بچگی که گاهی هیچ دغدغه ای غیر از چیزی که دوست داری بهش فکر کنی نداری

2008-12-01T18:28:00.004-06:00

امشب هلال ماه به همراه ناهید و یه سیاره دیگه به طرز زیبایی نزدیک هم قرار گرفته اند. این منظره اونقدر استثنایی بود که به محض پیاده شدن از اتوبوس وقتی که چشمم بهش افتاد خشکم زد. بعد رفتم و رو نیمکت جلو خونمون چند دقیقه ای نشستم و نگاه کردم.
دوست دارم اینو به فال نیک بگیرم. هر چند این روزا در اینکه چه اتفاقی نیک ه و چی بد شک دارم

انگار ولی اتفاق نادری بوده
یاهو نیوز
من البته برعکس اینو دیدم. یعنی فکر کنم میشه گریه آسمون به جای خنده

2008-12-01T13:01:00.002-06:00

حدودا دو ساعت پیش یه دختر کوچولو به اسم شیرین به دنیا اومد. بابای آمریکایی شیرین خانوم - گ‌ِرِگ- همکار من ه تو آزمایشگاه روبوساکر و مامان ایرانیش - نگین - یکی از دوستای خوبم.
با آرزوی سلامتی برای همشون

سگانه

2008-11-28T07:47:00.002-06:00

من نمیدونم ما چرا هر وقت میخوایم چیزی رو بد توصیف کنیم به سگ ربط میدیم مثلا سگ اخلاق (پرخاشگر) - سگ خواب (مشخصه) - سگ خور (وقتی چیزی بد خورده شده و حروم شده) - سگ پز (رستورانهای کثیف و غیر بهداشتی) - سگ دو - سگ شور -زندگی سگی و.... با اینکه از قیافه سگا خوشم نمیاد ولی به نظرم موجودات خوب و مفیدی هستند. درست برعکس گربه ها که خوشکلند ولی لوس و بی چشم و رو و بی خاصیت. دیروز که برای تنکزگیوینگ به مزرعه یکی از دوستای پونه رفتیم برای اولین بار یه سگ گنده سفید و خوشکل رو ناز کردم. سگه خیلی زود باهام دوست شد و خیلی مهربون بود. البته فکر کنم اینکه قبلا هم از سگا دور میموندم بیشتر به خاطر این بود که به خاطر شرءیات باید میرفتم و لباسام رو آب میکشیدم. ولی این دفه که تو مزرعه حسابی دم خور بز و اسب و بزغاله شده بودم دیگه خیالی نداشتم چون در هر حالت لباسام کثیف شده بود. این بزغاله های کوچولو هم خیلی ناز بودند و همیشه هم گشنشون بود و هی لباسای من و مریم رو میخورن.
نادر ابراهیمی میگه آدم برای اینکه بتونه عاشق باشه باید یاد بگیره بچه ها رو دوست داشته باشه (دقیق یادم نیست. اگه کسی میدونه تصحیح کنه). من فکر میکنم میشه گفت بچه ها و حیوونا رو چون اونا هم بی گناهند و باید بشه صرف نظر از زیبایی یا زشتیشون دوستشون داشت.

2008-11-24T14:46:00.004-06:00

قرار شده از این به بعد تند تند و کوتاه کوتاه بنویسم
امروز اومدم دانشگاه. تقویم روی میزم رو که از بیشتر از چهار ماه پیش ورق نخورده بود ورق زدم تا رسیدم به صفحه ای که امروز توش هست. تو هر صفحش یه شعر نوشته. شعر این هفته این ه:
در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است * خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی
این یکی از بیت های مورد علاقه منه. اول میخواستم مصرع دوم این و تو تابلوی تذهیب بنویسم که بعدش نظرم عوض شد و شعر سهراب سپهری رو نوشتم

از بعد از اومدنم مشکلات کمتر نشده که بیشتر شده. این آقای رءیس گرایش حرفهایی میزنه که با حرفهایی که قبلا میزد جور در نمیاد. هر دفه که این مردک اعصابم رو خورد میکنه فکر میکنم کاش یه سال دیرتر وارد دانشگاه میشدم ولی گیر این دیوونه نمی افتادم. اوضاع قاطی پاتی ه و نمیدونم چی کار کنم. با این حال یه تصوری دارم که مشکلات هر چقدر هم زیاد میشن باز از عهدشون بر میام. اصلا مشکلات وقتی هم زمان پیش میان اثر هم رو کم میکنن. هر کدوم باعث میشه بقیه کم رنگ تر به نظر برسن. وقتی وضع بد تر و بدتر میشه به این فکر میکنی که پس از این بدتر هم میتونه بشه پس خدا رو شکر میکنی که هنوز نشده. این وسط تنها چیزی که اذیتم میکنه برخوردهای بعضی از اطرافیانه که به جای سیگنال مثبت دادن میخوان نشون بدن من چقدر بد شانسم و چقدر بلا سرم میاد. من که با همه این چیزایی که پیش اومده اصلا خودم رو در وضعیت اسف باری نمیبینم. به نظرم من تا وقتی آدم با مشکلاتی مواجهه که میتونه حلشون کنه یا باهاشون کنار بیاد نباید احساس بدبختی یا بد شانسی کنه

سفر نامه قسمت دوم

2008-11-23T10:13:00.000-06:00

این دفه دیگه رکورد شکستم. الان چند ماهه که نوشتن پست رو به لیست کارایی که باید انجام بدم اضافه کردم. ولی یه جوری حسش نمیومد. چون سفر نامم نصفه مونده بود فکر کردم بهتره بذارم این سفر پر ماجرا تموم بشه بعدش بقیش رو بنویسم. تیکه آخر هفته در دوبی انگار تیترش بود ولی بقیش نبود. اگه حافظه یاری کنه که جزئیات چهار ماه پیش رو به خاطر بیارم از همونجا شروع میکنم
دوبی، تعطیلات آخر هفته: آخر هفته رو با دو دوست عزیز سارا جان و همسرش گذروندم. یه آخر هفته ریلکس و دوست داشتنی که فکر نمیکردم تو شهر پر مشغله ای مثل دوبی به دست بیارمش. یه شام با دوستای ایرانی که یکی دو تاشون رو از قبل میشناختم (چقدر براشون خنده دار بود که من میپرسیدم این هات داگش واقعا حلاله؟!! البته تو ایران هم هست ولی تو اون شرایط که آدم هنوز جوش عوض نشده من اگه تو ایران هم هات داگ میدیدم باور نمیکردم حلال باشه) ، قهوه در یک رستوران خوشکل که اسمش رو یادم نیست، صبحونه انگلیسی در یه رستوران قشنگتر، گشتم تو مال، دیدن ساحل خلیج فارس از اون طرف (از طرف ایران رو هنوز ندیدم)، ناهار ایرانی، فیلم دیدن و حرف زدن در مورد همه چیز و همه جا. واقعا کم لذتی تو دنیا به پای حرف زدن با دوستا میرسه. سارا یکی از خوش صحبت ترین دوستاییه که من دارم و همسرش هم به خصوص که حرفهای زیادی هم در مورد دوبی و زندگی توی اون داشت.
در راه ایران: یه جوری اضطراب داشتم. نه از اینکه با شرایط جدیدی روبرو بشم. از اینکه شرایط قبل به نظرم تلخ یا نا امید کننده بیاد. توی راه...جدس بزنین...بازم یه دوست جدید. دخترخانومی که هر چند وقت یک بار برای خرید میرفت دوبی. با این یکی کمتر از بقیه تونستم اختلاط کنم.
ایران: نمیدونم باید از کجا شروع کنم. ترجیح میدم موضوعی تقسیم بندی کنم تا زمانی. قرار بود چند هفته بمونم. ولی به خاطر دیر اومدن ویزا کل مدتی که بودم چهار ماه شد.
ایران- خانواده: لزومی نداره بگم چقدر دلم برای خونوادم تنگ شده بود. مامان و بابای فوق العاده مهربونم که دیدنشون و خوشحال کردنشون ارزشی بیشتر از همه سختی هایی که تو این مسافرت کشیدم داشت. اون گروههای بدجنس (مامانم دو تا خواهرم رو اینطوری صدا میکنه) که میدونستم کلی نقشه کشیدن برام. اونم از نوع بد جنسانش. از بدجنسیشون همین بس که نرگس- بدجنس کوچیکتر- از پشت شیشه فرودگاه با ایما و اشاره ازم میپرسه "کی میری؟!" (این یه شوخیه که با هم داریم که وقتی یکی میاد هنوز نیومده ازش میپرسن کی میخوای بری. ولی اونطوری از پشت شیشه و در لحظات اول که رسیده بودم واقعا حرصم رو درآورد). الان که دارم اینا رو مینویسم دوباره دلم براشون تنگ شد. کاش موقع برگشتن کمتر عجله داشتم و میتونستم حداقل یه لحظه برای آخرین بار از نزدیک نگاهشون کنم. یک عضو جدید هم بود که باید میدیدم. محمد همسر سارا که قبل از رفتن خیلی کم دیده بودمش. با مسافرت مشهد و رفت و آمدهای بعدی فرصتایی پیش اومد که این عضو جدید خونوادمون رو بهتر بشناسم. چقدر خوب بود که میدیدم ایشون در عین حال که تحصیل کرده و با فرهنگ و از خونواده خوب ه، شوخ طبع و پر انرژی هم هست چون کمتر آدمی رو دیدم که همه این خصوصیات رو با هم داشته باشه.
ایران- فامیل: از خوب بودنشون همین بس که همیشه بودند. همیشه پایه. از استقبال فرودگاه گرفته تا مهمونی های هرچند وقت یه بار و ولگردی (به زبون قزوینی یلری تلری) های وقت و بی وقت شبانه. تو این چند ماه که بیشترش رو قزوین پیش مامان اینا گذروندم و سارا و نرگس رو نمیدیدم اگه دختر خاله هام هم نبودند خیلی تنها میموندم و تحمل اضطراب دیر اومدن ویزا خیلی سخت میشد.
ایران- بیرون از خونه: چیزی عوض نشده. نباید هم میشد. دو سال فرصت خیلی کوتاهیه برای اینکه تو کشوری مثل ایران تغییراتی رخ بده. چند برابر شدن قیمت همه چیز تجملات رو تو زندگی مردم کمتر نکرده که بیشتر کرده. شاید قشری که واقعا تحت تاثیر قرار گرفته باشه مردم خیلی فقیر باشن. بقیه انگار نه انگار. کمبودها مثل کمبود گاز تو سرمای سرد پارسال یا قطعی های برق صرفه جویی مردم رو بیشتر نکرده. منظورم عوض شدن فرهنگ بریز و بپاش که قسمتی از گوشت و خون ما شده نیست که نمیتونه در عرض چند سال اتفاق بیفته. شاید تغییرات جزئی و موقتی. واقعا نمیدونم عوض کردن چنین چیزی باید به زور کمبود اتفاق بیفته یا راه بهتری هم داره.
گفتم که چیزی عوض نشده ولی با جو گیری یه ایرانی تازه از خارج اومده خیلی چیزا متفاوت به نظر میرسه. مثلا رفتار مردم. میگن با اینکه غربی ها خنده رو تر و خوش برخوردترن ولی روابطشون سطحیه. در حالیکه شرقی ها با اینکه عبوستر به نظر میرسن ولی دوستی هاشون عمیقتره. چیزی که من بهش رسیدم این بود که این اولی خیلی بهتره. مگه آدم به چند تا دوست عمیق نیاز داره: فوقش دو سه تا. حتی اگه بخواد هم بیشتر از این گیرش نمیاد. ولی در روز با ده ها نفر تو اداره و بانک و مغازه و خیابون سر و کار داره که رفتار ظاهریشون تاثیر زیادی تو آرامش آدم داره. وقتی تو ایران وارد مغازه یا اداره ای میشی و مودبانه سلام میکنی و با بی توجهی یا بد اخلاقی مواجه میشی نا خود آگاه این سوال برای آدم پیش میاد که مگه چه اتفاق بدی میفته اگه طرف خوش رفتار تر باشه. یا وقتی طرف خیال میکنه که چقدر داره لطف میکنه که سرویسی رو برات فراهم کرده مثلا بیشتر از ظرفیت استخر بلیط میفروشه و بعد که ملت رو کاشت به جای یه معذرت خواهی کوچیک زبونی با داد و بیداد میاد که اینجا وای نستین جا نداریم. این خوش رفتاری و بد رفتاری یه مثال بارز از حرف حضرت علی ه که میگه حواستون باشه دیگران در عمل به قرآن از شما جلو نیفتن.
یه چیز دیگه هم که معمولا به هر تازه از غرب اومده ای خودشو نشون میده وضعیت رانندگیه. اولاش خیلی به نظر میومد و حتی گاهی تو ماشین که بودیم میترسیدم و فکر رانندگی کردن تو ایران رو از سرم بیرون کرده بودم. ولی این اواخر فکر میکردم رانندگی تو آمریکا چقدر کسل کنندست وقتی ماشین دنده اتوماتیک داری و ماشینا با هم قاطی پاتی نمیشن!
ایران- گردش: فرصت برای مسافرت درست و حسابی پیش نیومد. ولی خدا خواست که برای نیمه شعبان مشهد باشیم و برای تولد امام رضا جمکران (برعکس شد!). دو تا کنسرت یکی شجریان و گروه و اون یکی سالار عقیلی و ارکسر ملی. کنسرت شجریان از این جهت متفاوت بود که توش سه تا ساز جدید رو معرفی کردند: صراحی (با صدایی نزدیک به کمانچه ولی بم تر) سنتور اصلاح شده و بم ساز (شبیه سنتور ولی خیلی بزرگتر با یک اکتاو بیشتر و صدای بم تر). یکی دو جا رو هم تو خود قزوین دیدیم. یکی حسینیه امینی ها که یه خونه قدیمی بسیار سنتی و بسیار مجلله. این خونه خیلی شبیه خونه رویاهای منه. اتاقای بزرگ با فرشهای قرمز با در (ارسی) های بلند چوبی با شیشه کاری رنگی رو به حیاط که وسطش یه حوض آبی و دور حوض باغچه و گلدونه. نور آفتاب ملایم میفته تو اتاق رو فرشها. نمیدونم میشه یه روز چنین خونه ای داشته باشم یا نه ولی یه روزی حتما یه نقاشی ازش میکشم. جای دیگه ای که دیدیم یه حموم قدیمی سنتی بود که به موزه مردم شناسی تبدیل شده بود. عکسهای هر دوشون رو تو فیسبوک گذاشتم.
ایران-دوستان: چه لیست بلند بالایی داشتم از دوستایی که باید میدیدم. آخرش نرسیدم همه رو ببینم. از دوستای دبیرستان و دانشگاه تهران و خوابگاه و دانشگاه شریف تا استاد سه تار و صابخونه مهربون سابقمون. کلی خبر خوب شنیدم از ازدواج و دکترا قبول شدن و کلی هم خبر بد از طلاق (اگه بشه گفت الزاما بد ه) و خراب بودن وضعیت روحی و تحصیلی. کاش از این به بعد کمتر از دوستام بی خبر بمونم.
ایران-وضعیت درونی من: تحمل اضطراب دیر اومدن ویزا خودش کم نبود. ولی با مشکلات دیگه ای که یکی دو ماه اخیر پیش اومد این قضیه خیلی کمرنگ تر شد. آخرش این شد که دیدم عملا زندگیم مختل شده. کلاس شنا و تذهیب رو شروع کردم. اولش معمولی آخراش خیلی فشرده که بتونم به جایی برسونمش. دیگه وقت کمی برای خونه موندن و غصه خوردن داشتم. هر دو تای این کلاسا باعث شد دوستای خوبی پیدا کنم و چند تا دوست دوران کودکی رو دوباره ببینم. در کل از اینکه وقت و پولم رو صرف یاد گرفتن کردم تا خرید چیزای جینگول خیلی راضیم. کل ماجرا تمرین خوبی برای صبر بود. یه وقتایی هست که آدم یه شرایطی رو تحمل میکنه چون راه دیگه ای نداره. ولی چه تحملی: با اذیت کردن خودش و دیگران با بی تابی و وقت کشی. یه موقع دیگه ای هم هست که آدم سعی میکنه با این تحمل کردن ظرفیت خودشو بیشتر کنه و واقعیت هایی رو بپذیره. بعید میدونم بشه اسم تحمل از نوع اول رو صبر گذاشت. صبر جمیل. من تو اون مدت زیاد خودم و اطرافیانم رو اذیت کردم. ولی سعی کردم به این هم فکر کنم که قسمت مهم زندگی من قسمت روتینش نیست که تو آمریکا دارم. این دوره هم بخشی از اونه و شاید بخش حساسی.
زندگی رسم خوشایندیست: با اینکه زیاد اهل شعر نو نیستم ولی این جمله از شعر صدای پای آب سهراب سپهری برای من معجزه میکنه. در سخت ترین شرایط هم وقتی بهش فکر میکنم انگار یه دفه وضعیت ذهنم از این رو به اون رو میشه. مثل باز شدن یه دریچه رو به فضای بزرگی که قسمتی از اون گذشته و قسمتی از اون آیندست. باعث میشه همه شرایط سخت فعلی رو بخش کوچیک و گذرایی از کل یه ماجرا ببینم که بهش میگن زندگی. یه رسم خوشایند. با بال و پری با وسعت عشق و پرشی اندازه مرگ...تابلویی که محصول کلاس تذهیب ه این جمله در وسطش نوشته شده. خواستم تا یادگاریی باشه از دورانی که در عین سختی برام شیرین بود.
برگشت از ایران: دردسر های ویزا و بلیط و سختی های خاص مسافرت تا آخرین لحظات رسیدن به آستین دست از سرم بر نداشت. ارزش نوشتن ندارند. . هر چی بود ولی تموم شد یا داره میشه. (تنها چیزیش که دوست دارم در مورد بنویسم دوستی بود که تو فرودگاه امام پیدا کردم. یکی از خانومهای اطلاعات فرودگاه که خدا اونو برام رسوند چون اگه نبود بدون شک پروازم رو از دست میدادم. تا لحظات آخر که سوار هواپیما شدم کنارم موند و باهام حرف زد. خدا واقعا خیرش بده). بالاخره منم اولین بار بود که تنها مسافرت میکردم و مسلما مشکلات بیشتری داشتم. ولی فکر کنم دیگه ترسم از تنها مسافرت رفتن برای همیشه ریخت چون در اولین تجربه یه دور دور کره زمین زدم!
تموم شد بالاخره. خدا حافظ تا چهار ماه دیگه. lol

.

سفرنامه قسمت اول

2008-08-03T00:39:00.001-05:00

از اونجایی که به علت مشکلات تکنیکال ( که در ادامه توضیح میدم) نتونستم زودتر از اینا وب لاگ رو آپ دیت کنم الان مجبورم کل ماجراهای چین و ماچین و ممالک مترقی و غیر مترقی رو یه جا توضیح بدم.
قبل از سفر در آستین: اونقدر کار برای انجام دادن بود که از هر در و کوچه ای رد میشدم باید یه سر میرفتم تو و یه سلامی عرض میکردم و یه چیزی میگرفتم. این تازه غیر از کارای ایمیلی و تلفنی. از همه بدتر ویزای چین بود که باید برای روبوکاپ میرفتم. از اونجایی که امسال تابستون المپیک در پکن برگزار میشه دولت چین برای ویزا سخت گیری میکرد. نامه های دعوت نامه از ربوکاپ به دست خیلی ها نرسیده بود و بدون اونا هم نمیشد برای ویزای بیزینس اقدام کرد. تنها راه باقی مونده اقدام برای ویزای توریستی بود بدون اینکه حرفی از ربوکاپ بزنی که یه جورایی دورغ بود ولی چاره ای نبود. اون هم در اقدام اول شکست خورد. من کاملا نا امید شده بودم و چون تلفن کنسولگری چین در هیوستون هم جواب نمیداد روزهای آخر با نا امیدی تصمیم گرفتم خودمون بریم هیوستون و باهاشون صحبت کنیم. با اینکه اگه ویزای چین درست نمیشد مجبور بودن کل سفر رو لغو کنم ولی با آب و تاب تموم کل چمدونم رو بستم و در یک اقدام سورپرایز بچه ها اومدند و مراسم خواحافظی رو به جا آوردند.

در هیوستون: خوشبختانه مشکل اون چیزی که من فکر میکردم نبود (که به خاطر ایرانی بودن اجازه اقدام برای ویزا نداده بودند) و ویزا در عرض چند ساعت چسبید تو پاسپورت. اون روز برای اولین بار بعد از پنج سال ازدواج دیدم که همسر از شدت خستگی نشسته خوابش برد.
چون پروازم از هیوستون بود همونجا خونه رضوان و آقا یوسف موندیم و بقیه وقت رو به دیدن خیل عظیم دوستان که برای کار یا کارآموزی اونجا بودند گذروندیم.

در چین، ربوکاپ امسال و پارسال: ربوکاپ سوجو فرق بسیار زیادی با ربوکاپ آتلانتا داشت. هر چقدر آمریکایی ها به خودشون زحمت نداده بودند چینی ها تلاش میکردند که خوب برگزار کنند. اصولا یه فرق بسیار مهم بین چین و آمریکا تفاوت قیمت نیروی انسانیه که این تفاوت به طور واضح تو ربوکاپ دیده میشد. در آتلانتا داوطلب های برگزاری رو فقط در ثبت نام روز اول دیدیم و بعد خودمون بودیم و خودمون. در سوجو داوطلب ها همه جا بودند. اگه میخواستی بری غذا بخوری میتونستی بخوای که باهات بیان، یا برای خرید یا دیدن جاهای توریستی. حتی به اتاقت زنگ میزدند که تو که میخواستی با اتوبوس این ساحت بری عجله کن که اتوبوس داره میره. البته خوب یه علتش هم این بود که غیر اونا که دانشجو بودند بقیه مردم یک کلمه هم انگلیسی نمیدونستند.

در چین، ربوکاپ و دوستان من بودم و سحر، دوستی که از ربوکاپ پارسال میشناختمش، و یه دوست جدید بسیار جوون به اسم نسرین که با هم هم اتاق شدیم. تو محل برگزاری هم بچه های تیم اصفهان بودند که مثلا با هم رقیب بودیم ولی در عمل اونا کمک زیادی به من کردند. یه دختر چینی به اسم جو یی و یکی دیگه به اسم لن هم بودند که من با اینا بیشتر از بقیه دوست شدم. ایرانی که تا دلتون بخواد. تقریبا هر جا که میرفتی یکی داشت فارسی حرف میزد

در چین، ربوکاپ و تیم آستین ویلا: تیم خودمون شامل من، شیورام، تاد، مایکل و البته پیتر بود. اگه هر جای دیگه ای پنج نفر عضو داشت عمرا تو بیشتر از یک یا دو لیگ شرکت میکرد ولی ما تو چهار تا لیگ شرکت کرده بودیم و به بیان دیگه هر کدوممون یه تیم مستقل بودیم. یعنی هر تیم یکی از ماها بود به علاوه پیتر به عنوان مسوول تیم. اگر چه تو آزمایشگاه یه روز درمیون به هم سلام میکنیم ولی اونجا کلی سراغ همو میگرفتیم و به هم سر میزدیم. شیورام که نزدیک من بود و چون تو لیگهای مشابه بودیم لازم بود ارتباط بیشتری داشته باشیم. حضور تاد همیشه به معنای این بود که وقت ناهار شده. مایکل که کم پیدا بود و همش کار میکرد. پیتر هم میومد و میرفت. تکین هم بود که پارسال با ما بود ولی امسال از تیم ترکیه شرکت کرده بود.

در چین، ربوکاپ و لیگ mixed reality: لیگ ما یک لیگ کاملا تازه و در حال رشده. امسال چون رباتها عوض شده بودند و کلی نرم افزار و سخت افزار جدید توسعه داده شده بود و جالب تر از همه اینکه بر خلاف معمول لیگها، تیمها خودشون مسوول توسعه نرم افزارهایی بوندند که بقیه تیمها بتونن استفاده کنند مرحله آمده سازی لیگ تقریبا تا روزهای آخر طول کشید و تازه بعد از اون همه تلاش مجبور شدیم از برنامه های ویژن و کلاینت و سرور سال قبل استفاده کنیم یعنی در عمل فقط خود رباتها عوض شدند و بقیه چیزها مال پارسال بود. در آخر هم تورنومنت برای خالی نبودن عریضه برگزار شد. البته قسمت اراءه کارها به صورت پرزنتیشن خوب بود و جو کل لیگ هم بیشتر همکاری بود تا رقابت و من خیلی دوست وداشتم چون من روحیتا در رقابت تنبل میباشم.
در چین، ربوکاپ و کار و کار و کار: امسال بر خلاف پارسال که وقت داشتم بگردم و به بقیه لیگها سرک بکشم اصلا وقت نداشتم. قبل از اومدن در هواپیما نشستمو لینوکسم رو ترکوندم. بعد تو ربوکاپ مجبور شدم دو روز تمام با اینترنت 1 بیت در ثانیه پکیج نصب کنم. از طرفی شستم خبر دار شد که مجبورم علاوه بر ارائه پروژه خودم که مربوط به کنترل ترافیک و اینا بود، تو تورنمنت فوتبال هم شرکت کنم. مراحل آشنایی من با روش کار شامل یک کارگاه آموزشی چند ساعته توسط چند نفر از بچه های تیم اصفهان (نصف شب در خوابگاه) و همینطور نوشتن مقداری کد با کمک شیورام (اونم نصف شب در خوابگاه) بود. آخرشم ایجنت هام کار کردند ولی موفق نشدند خوب بازی کنن.
در چین، ربوکاپ و اسلام: یک نکته جالب در ربوکاپ امسال توجه زیاد چینی ها به فراهم کردن غذای حلال خوشمزه برای مسلمونهای شرکت کننده بود. همینطور در محل برگزاری، در خوابگاه و در اتاقهای کسایی که از کشور اسلامی میومدند تجهیزات برای نماز در نظر گرفته بودند. همه اینها یک طرف، اطلائیه دعوت به شرکت در نماز جمعه سوجو یک طرف دیگه. استدلال بچه ها این بود که احتمالا تو تیم برگزار کننده محلی یه مسلمون هست.
در چین، پیتر و خدا حافظی: یه روز قبل از روز پایانی ربوکاپ پیتر بلیط داشت که بره اسرائیل و برای یک سال اونجا بمونه. همون شب مهمونی ربوکاپ بود و پیتر به ما گفت که باید هممون شرکت کنیم و روی میز هم کنار هم بشینیم چون میخواد ازمون خداحافظی کنه. من که قبلش مسابقه داشتم و بعدش ارائه رفتم و یک ربعی رو میز نشستم و برگشتم. بعدش ارائه من بود که به نظر خودم خیلی خوب بود و بقیه هم البته خوششون اومد. بعد ارائه هم خداحافظی واقعی با پیتر. برگشت به تاد و شیورام گفت have fun و به من گفت and you get your visa. من انگار که بهم برخورده باشه گفتم خوب منم میتونم fun داشته باشم و کلی خندیدیم. پیتر موقع رفتن از دور پرسید منم میتونم تو اردوگاه آموزش زبان عبری (مثل اینکه تو اسرائیل چنین برنامه ای داشت) fun داشته باشم و ما سرمونو تکون دادیم که آره میتونی. مراسم خدا حافظی خوبی بود. پیتر کلا روزهای آخر خوش اخلاق تر از همیشه شده بود. به این فکر میکردم که چقدر مهمه آدم موقع خداحافظی از آدمهایی که ممکنه به زودی نبیندشون و یا دیگه هیچوقت نبیندشون خوب و خوشحال باشه و پیتر اونقدر کار درست هست که حواسش به این موضوع باشه.

در چین، خدا حافظی از اهالی ربوکاپ: وقت خدا حافظی از کسایی بود که بیشتر از یک هفته در کنار هم کار کرده بودیم و یا با هم دوست شده بودیم. این بدترین قسمت ربوکاپه. مخصوصا برای من که همیشه فکر میکنم که دفه بعد دیگه نمیتونم بیام. نمیدونستم باید چی بگم به آدما. یه وقتایی آدم اونقدر نزدیک میشه که تصور اینکه دیگه اون آدما رو نمیبینه براش سخته. مخصوصا در مورد دخترهای چینی که داوطلب برگزاری بودند. حتی اگه سال دیگه ربوکاپ بیام اونا رو که دیگه نمیبینم. چقدر نازگولی بودند.

در چین، ربوکاپ، در حاشیه: این چینی ها از اونجایی که تلفظ اسماشون برای بقیه سخته گاهی اسم غربی برا خودشون انتخاب میکنند. ما هم برای اینکه تشویقشون کنیم که از اسمهای اصلی خودشون استفاده کنند، بعد از اینکه خودشون رو با اسم غربی معرفی میکردند ازشون اسم چینیشون رو می پرسیدیم و با آب و تاب نشون میدادیم که دوست داریم با اسم اصلی صداشون کنیم. ولی اونقدر به خاطر سپردنش سخت بود که بعد دوباره برمیگشتیم به اسم غربی. مثلا جو یی در اکثر مواقع با اسم غربیش، لیندا، شناخته میشد.

در چین، بعد از ربوکاپ: هنوز مراسم اختتامیه برگزار نشده بود که من دیدم دیگه نمی تونم تو اون جو ربوکاپی بمونم و باید برم چند تا آدم ببینم. از طرفی وقت زیادی هم برای گردش نمونده بود. با جو یی و شیورام رفتیم یه باغ تو سوجو رو ببینیم. جو یی اطلاهات خیلی خوبی در مورد سوجو داشت. سوجو به خاطر رو باغهای سنتی و همینطور ابریشمش معروفه. باغی که ما دیدیم بسیار آرامش بخش و دوست داشتنی بود.
روز بعد رفتیم شهر آبی نزدیک شانگهای. این شهر یکی از شهر های سنتی اطراف شانگهای ه که به خاطر اینکه با کانال آب محصور شده در جریان تحولاتی که تو چین صورت گرفته مورد حمله واقع نشده و دست نخورده مونده. یه شهر چینی واقعی با چینی های واقعی. کانال های آب به جای خیابون که اطرافش خونه ها بودند. خانومی که قایق رو پارو میزد موقع پارو زدن برامون آواز چینی خوند.

در چین در راه برگشت: با خانومی به اسم جینگ دوست شدم که داشت میرفت مصر و اسرائیل رو ببینه. میگفت به ادیان علاقه منده. دوست داشت ایران رو هم ببینه و البته میدونست که چون مهر اسرائیل تو پسپورتش میخوره برای ایران باید عوضش کنه. مسیر بین شانگهای تا دوهه رو با هم بودیم و البته من خواب بودم!

در فرودگاه دوهه: تو نمازخونه فرودگاه دوحه با خانومی دوست شدم که از لندن به ایران میرفت. میگفت هر بار قبل از دیدن خونواده به زیارت مشهد میره.

به سوی دوبی: انصافا خیلی خوبه که آدم دوست پیدا کنه که تو پروازها یا جاهایی که مجبوره بی کار باشه تنها نشه. ولی این آقا پسر اهل مالزی، با این سوالهای عجیب و غریبی که میپرسید و آرزوی سرزمین رویایی آمریکا در دل، دوست خوبی به حساب نمیومد.

در دوبی با دو دوست عزیز: خراب شدم خونه سارا اینا در حالیکه خودشون خونه نبودند. خیلی دلم میخواست زودتر ببینمش. وقتی از سر کار اومد تازه از خواب بیدار شده بودم و منگ منگ بودم. همسرش، هم کلاسی سابق من، هم اومد. شبها با اینکه اون دو تا حسابی خسته بودند و من هم تو جت لگ مینشستیم و حرف میزدیم و بعد میخوابیدیم. من هم به شدت درگیر کارهای مربوط به ویزا شدم و تفریحات کلا به آخر هفته موکول شد.

در سفارت آمریکا: صفی بود طولانی و هفت خوان رستم تا رسیدن به محل مصاحبه. و البته من در این راه طولانی بی کار نموندم و یک دوست جدید برای خودم جور کردم. یه دختر کروات که مامان یه بچه بود و در دوبی زندگی میکرد و حالا داشت میرفت آمریکا دوستاش رو ببینه. یادم نره بگم که مصاحبه ویزا شکر خدا به خوبی انجام شد. طرف هیچ سوالی جدی ازم نپرسید و هیچ مدرکی هم ازم نخواست. من رباتم رو از تو جیبم در آورده بودم و داشتم در مورد پروژم براش توصیح میدادم در حالیکه اون قبلا شروع کرده بود فرم زرد رنگی رو که مخصوص دادن ویزاست و نشون دهنده تموم شدن کار برام پر میکرد! بعد از مصاحبه یا به عبارتی چاق سلامتی برگشتم خونه سارا اینا که اوقات خوش و بدون اضظرابی رو در دوبی شروع کنم

در دوبی، تعطیلات آخ هفته:

2008-06-12T23:35:00.005-05:00

یکی از نتایج خرید آن لاین لباس این ژورنالهاییه که بعد از خرید تند و تند در خونه آدم میفرستن. هر چند آدم وقتی لباس میخره دیگه لباس لازم نداره و دیدن ژورنالها هم فایده ای براش نخواهد داشت ولی نگاه کردن این ژورنالها یه فایده دیگه برا من داشت: کشف ترکایبات تازه ای از رنگها که معمولا به عقل آدم نمیرسه که این دو رنگ هماهنگی دارن ولی وقتی کنار هم میذاره احساس میکنه که چه ترکیب زیباییه. من از وقتی که یادمه خیلی به کنار هم گذاشتن رنگهای هماهنگ مثلا تو لباس پوشیدن علاقه داشتم. تازگی ها این بیشتر هم شده و هر وقت دو تا چیز با ترکیب رنگ مناسب کنار هم قرار میگیرن ناخود آگاه توجهم رو جلب میکنه. دیروز یه دفه به سرم زد که از این باید یه طور دیگه ای بهتر از ست کردن لباس لذت ببرم.فکر کردم برم سراغ جواهر سازی چون همیشه کلی چیزای طبیعی یا مصنوعی هست که میشه با هم ترکیب کرد. بعد فکر کردم چرا این رنگها رو خودم ایجاد نکنم. این طوری بود که دست به کار قاطی کردن رنگ شدم. قبل تر ها وقتی نقاشی میکشیدم وقت زیادی برای درست کردن رنگهای هماهنگ با هم نمیذاشتم. معمولا برای کشیدن گلهای شبیه گل فرش از رنگایی مثل رنگهای خود فرش خیلی ساده و خیلی در هم و بر هم استفاده میکردم. این دفه شروع کردم به کم کردن تعداد رنگا و فقط از رنگهایی استفاده کردم که به هم میان. اونم چه اومدنی. آدم تا این ترکیبها رو نبینه به ذهنش نمیاد که چقدر هماهنگند. مثلا گل بهی با طلایی کمی مایل به قهوه ای. یا آبی زنگاری با نقره ای و سیاه. یا آبی آسمانی براق با طلایی و سیاه. خیلی قشنگ میشه. از دیشب تا حالا سه تا آویز گردن از جنس صدف رو رنگ کردم. هر کدوم به نظر خودم از قبلی قشنگ تر شد. پیش خودم فکر میکردم بعدی ها حتما بهتر هم میشن.

هنر از نوع آماتورش هم لذت خودش رو داره. خیلی لازم نیست برنامه ریزی کنی که چی میخوای خلق کنی. از یه جایی شروع میکنی. بقیش خودش میاد. این خودش آرامش بخشه. برای من نتیجه هیچوقت چیزی که فکر میکردم نمیشه. ولی همیشه قشنگ میشه و این به آدم احساس خوبی میده. به نظر من یکی از چیزایی که هنرمند چه از نوع آماتور چه حرفه ای باید داشته باشه خود شیفتگیه. همین باعث میشه که با اثری که خلق میکنه حال کنه. یه آدم طبیعی به دیدن چیزهای زیبا نیاز داره (تا حالا شده جلو اینترنت بشینین فقط برای اینکه یه چیز زیبا پیدا کنین و ببینین؟). به اینکه کاری بکنه که بهش احساس توانایی بده نیاز داره. به اینکه تنها باشه با خودش نیاز داره و گاهی هم به چیزی نیاز داره که خودش هم نمیدونه چی ولی این باعث میشه که بی تاب باشه. برای من اینطور نقاشی کردن همه این نیاز ها رو بر آورده میکنه.

این آویزها قراره فروخته بشن. من تا حالا چیزی درست نکردم که بفروشم. چیزی هم درست نکردم که نگه دارم. فقط دو تا از سفالهایی که نقاشی کرده بودم نگه داشتم که هر دوش شکست. تا حالا هرچی درست کردم هدیه دادم. گاهی فراموش میکنم. ولی وقتی به یه دوست قدیمی سر میزنم و میبینم خودکار و مدادهاش رو تو لیوان سفالی که من نقاشی کردم گذاشته خیلی خوشحال میشم. گاهی اصلا یادم نمیاد که من اونو نقاشی کردم. آویزهایی هم که نقاشی کردم اولیش رو هدیه دادم. ولی سعی میکنم به فروختنشون هم فکر کنم. شاید اون هم حس خوبی داشته باشه.

2008-06-08T13:33:00.003-05:00

این روزها بدجور دچار بی حواسی شده ام. در فاصله چند روز کلی وسایل گم کردم. یکیش یه جای کارت بود که توش کردیت کارتها کارت دانشجویی بیمه و اینا بود. ماجرایی شد غیر فعال کردن کارتها. یکیش بود که مال یه بانکی به اسم وکوویا بود. این بانکه پارسال اومد و جلو دانشگاه یه شعبه زد و با جایزه دادن و اینا ملت رو وسوسه کرد که علی رقم نیازشون حساب جدید باز کنن. ما هم باز کردیم و از جایزه هاش هم بهره بردیم و کارتش رو هم گذاشتیم تو جیبمون بدون استفاده. وقتی برای غیر فعال کردن کارتش که گم شده بود زنگ زدم رفت رو یه سیستم اتوماتیک و شروع کرد به تعریف کردن قصه حسین کرد شبستری. منم دیدم که دارم وقت تلف میکنم و تو این حساب هم که پول زیاد ندارم بی خیالش شدم. تا چند روز پیش که گذرم اونورا افتاد گفتم برم تو بانک و کارت رو غیر فعال کنم. وارد بانک که شدم سه تا کارمند موجود در بانک که بی کار و علاف پشت باجه هاشن نشسته بودند همزمان بلند شدند و سلام کردند. بسیار کف کرده بودم از اینکه اینقدر مهم هستم! کارمند شماره چهار که یه باجه دم در داره و هروقت منو میبینه به خاطر اینکه روز حساب باز کردن اونجا شلوغ بود و من معطل شدم ازم معذرت خواهی میکنه شماره سوشال سکیوریتیم رو گرفت و گفت خوشبختانه تو اصلا کارتت رو فعال نکردی که بخوای غیر فعالش کنی
غیر از حواسپرتی در نگهداری از وسایل یه سوتی دیگم دادم که دادن جواب یک ایمیل به جای یکی دیگه بود. پیتر که برای کار دیگه ای رفته بودم پیشش گفت که آره چی شده تو در جواب فلان ایمیل گفتی که من خودم خریدم شما بیخیال شین. من از همه جا بی خبر هم گفتم: من! من اینو گفتم؟ من اصلا روحم خبر نداره. بعد اینکه کل مکالمات رو نشون داد تازه فهمیدم که من فکر کرده بودم یه چیز دیگست . پیتر هم تند و تند ایمیل زد بهشون که این ندا قاطی کرده بوده و اصلا هم بی خیال نشین ما هنوز اینترستد میباشیم. کلی خجالت زده شدم که جلو استادی که پونصد تا پروژه داره و همیشه همشون رو هم با کل جزءیات دنبال میکنه حواس پرتی کردم

چند روز پیش رفتیم هیوستون برای کنسرت جناب شجریان. کنسرت زیبایی بود و من خیلی بیشتر از اون آخری که تو ایران رفته بودیم لذت بردم. تیکه اولش ماهور بود که من فقط سرو چمانش رو قبلا شنیده بودم. تیکه دومش شور و افشاری. قسمتهای آلبوم جدیدش به اسم غوغای عشقبازان. تصنیف واقعا زیبای ساقیا رو هم گذاشته بودند آخرش. کمانچه کششون سعید فرج پوری که بعضی از آهنگها رو ساخته بود واقعا آهنگ ساز خوبیه. بعد از کنسرت همه ریخته بودند با شجریان عکس بگیرن. من اولین بار بود که از نزدیک میدیدم و واقعا اعتقاد پیدا کردم که چه آدم خاکی و مردم داریه. بسیار پیرتر و شکسته تر از قبل به نظر میرسید. خیلی آروم بود و با حوصله با هر کی میخواست عکس میگرفت و یا امضا میداد. آخراش بود که دیگه واقعا خسته شده بود و میدید ملت ول کن نیستند که یه دفه راهش رو کج کرد و گذاشت رفت. بقیه به اون صورت شناخته شده نبودند و بین جمعیت ایرانی مقیم آمریکا که بیشترشون فقط اومده بودند شجریان نگاه کنند طرفداری نداشتند.

هنوز حرف برا زدن زیاد مونده. زیاد دوست ندارم شرح وقایع کنم و ترجیح میدم در مورد خودم بنویسم. ولی نمیشه. در نتیجه آخرش باز میشینم و وقایع شرح میدم. بعضی وقتها فکر میکنم باید در این وب لاگ رو تخته کرد وقتی آدم نمیتونه حرف دلش رو بنویسه. شاید موقتا تعطیل کنم و بذارم بعدا که شرایط عوض شد ببینم میشه چیزی نوشت یا نه. شاید هم همینطور به چرت و پرت نوشتن ادامه بدم.

2008-04-26T03:25:00.000-05:00

من یه مطلب جدید برا سال نو نوشته بودم که چون کلی عکس و اینا داره تنبلیم میاد عکسها رو بذارم رو کامپیوتر و بچسبونم تنگ وبلاگ. حالا فعلا اینو داشته باشین. اون مطلب رو بعدا میذارم.

بعد از اینکه به کلیه دوستان و آشنایان ایمیل زدم که بی زحمت برای راحتی خودتون و من ایمیلهای مهم رو به آدرس جیمیل بفرستین و غیر مهم ها رو به یاهو تو این همه آدم بزرگ و کوچیک کسی به قصد تیکه پرونی جوابی نداد غیر از دو خواهر عزیزم که به طور کاملا مستقل از هم عمل کردند. بعد از اینکه به عرض هر دوشون رسوندم که این تیکه ها چیه بار من میکنین ای بی ظرفیتها یه دفه طبع شعر آبجی کوچیکه بالا گرفت و این رو سرود:

بگفتی میل مزن کردی کبابم
از این میل جی میلت بیمناکم
بگفتی من مهمم ، من فلانم
بکشتی مر مرا با ادعایت
زدم اینک ای میلی تا که دانی
من و آبجیم به هم ریختیم جایت

با تشکر
شاعر بلند آوازه قرن
نرگس

پیرو این شاهکار طبع آبجی بزرگه هم گل کرد و او هم سرود:

الا ای نرگس شیرین سخن دان

فراقش هست ما را صد سیایت (؟)

که ما با وی حکایتها سپردیم

ولی جی میل او ما را به غایت

سپرده دست غم افسون و اندوه

ولیکن نیست ما را بر وی عادت

بلند آوازه نرگس کرد شعری

ادامش دادم این جانب تا نهایت

شعر از خسته دل بی پروا

نکته اول اینکه شعر دوم رو از پینگلیش ترجمه کردم و ممکنه غلط باشه (یه وقت به مهارت شاعر شک نکنین ها). نکته دوم اینکه معنی این دو تا شعر رو کامل نفهمیدم. به بهترین تفسیرها جوایزی به قید قرعه (!) اهدا خواهد شد. نکته سوم اینکه شما همچین خواهرهایی داشته باشین دلتون میاد دو سال نبینینشون؟

2008-03-14T19:19:00.006-05:00

وای که مردم از تنبلی. آخه چرا من این وب لاگ رو آپ دیت نمیکنم. امیدوارم هنوز کسی مونده باشه که بخونه. حالا گزارش مصوری از جریانات یک ماه اخیر.

این سفره زیبا و خوش مزه که میبینید توسط یکی از دوستان چیده شده که چند هفته پیش تصمیم گرفت سفره دعا مخصوص خانومها برگزار کنه. یادم نمیاد آخرین باری که در سفره شرکت کردم کی و کجا بود. ولی خییییلی وقت پیش بود.

هفته های اخیر آستین شده بود راه دلخواه (۱) آدمهای مهم.
اول بیل گیتز اومد و یه سخنرانی تو دانشگاه گذاشت. نکته عجیب قضیه برای من این بود که فقط دانشجوهای کامپیوتر و الکترونیک میتونستن شرکت کنن. بهتر بود برای دانشجوهای بیزینس برگزار میکردن. تصور کنن ملت همه نشستن و دارن به ویندوز فحش میدن و بیل گتز سخنرانی میکنه. پیتر (استادم) گفته بود که به ما اخطار داده بودند که در مورد ویندوز حرفی نزنین چون دفه پیش که تو یکی از کشورهای آسیای شرقی سخنرانی داشته یکی به ویندوز گیر داده و بیل گیتز هم داشته نیم ساعت از ویندوز دفاع میکرده و وقتی هم بهش میگن که بابا وزیر وزرا منتظرتند میگه نه این مهمتره.

آدمهای مهم بعدی مربوط به انتخابات ریاست جمهوری بودند. اول بحث هیلاری و باراک اوباما که تو دانشگاه بود. بعد مثل اینکه ران پاول که یک جمهوری خواه زد جنگه و تو آستین خیلی طرفدار داره ولی در کل شانسی برای انتخاب شدن نداره اینجا بود. بعد هم کلینتون شوهر اومد و دوباره تو دانشگاه سخنرانی کرد. مثل اینکه میخواست وضع هیلاری بهتر بشه. آخرش هم تو انتخابات باراک اوباما تو شهرهای بزرگ مثل هیوستون و دالاس و آستین برنده شد ولی بقیه تگزاس که بیشترشون یه چیزی تو مایه های اینایین که تو فیلمای وسترن نشون میده به هیلاری رای دادن و هیلاری تگزاس رو برنده شد.

امسال دوباره اکسپلور یو تی برگزار شد. پارسال سگامون که فوتبال بازی میکردند خیلی طرفدار داشتند. امسال کسی دیگه رو اونا کار نمیکنه. موهان که فارغ التحصیل شد. تکین برای دکترا برگشت ترکیه. من هم رفتم سراغ ایکو بی. میمونه تاد که اونم با مایکل که جدیدا از استرالیا اومده قراره رو رباتهای جدیدی کار کنن که هم میتونه چهار دست و پا مثل سگ باشه هم تغییر شکل میده به صورت آدم. ولی چون اون سگا هنوز خیلی طرفدار داشتند از تو قفسه ها بیرون آوردیمشون و دمو اجرا کردیم. این بچه های کوچولو اونقدر کیف میکردن که آدم میخواست بخوردشون. حیف که اینجا آمریکاست و نمیشه به بچه های مردم دست زد. تازه آخرش با پیتر بحث میکردند که چرا تموم شد. ما بازم میخوایم ببینیم.

این هفته پیش کلی کار داشتم. ولی بعدش تموم شد و ایام مبارکه سپرینگ بریک فرا رسید. ما که خودمون رو خفه کردیم از بس به خودمون استراحت دادیم. ولی حیف که داره تموم میشه و باید برگردیم سر کار و زندگی.

(۱) برگرفته از اثر ماندگار استاد شهرام شب پره: از همین در رفتی و از همین در اومدی. کوچه بن بست ما راه دلخواهت شده؟!

دغدغه های کوچکانه

2008-02-10T03:21:00.000-06:00

دلم میخواد کوچک باشم. کوچکتر از اینکه الان هستم. شبیه بعضی از آدمهایی که ازشون بدم میاد و همه ازشون بدشون میاد چون کوچکند. حس عجیبیه. برای من اولین باره که چنین حسی رو تجربه میکنم. یه دفه نمیدونم چی شد که انگار یه جایی تو مغزم خاموش شد. اون جایی که لیست خوبها و بدها ذخیره شده و هر چیزی رو ارزیابی میکنه و به آدم میگه کاری رو که در لحظه دوست داری انجام نده چون در انجام ندادنش یه سود بزرگتر برای فردا یا سال دیگه یا سالهای دیگه یا یه نا کجا آبادی اون طرف مرگ هست. اصلا نمیدونم چنین بخشی تو مغز وجود داره یا نه. به هر حال برای من یه دفه خاموش شد. الان نصف شبه و اطمینان دارم که اگه بخوابم و پا شم همه چی بر میگرده. و فقط یه خاطره میمونه از یه تجربه جدید.

کاش میشد این تجربه جدید رو توضیح داد. اینکه دارم مینویسمش برای اینه که فکر کردم شاید واضح تر بشه. میخوام واضح تر بشه چون ازش لذت میبرم. لذتی شبیه لذت بعد از دیدن خوابهای شیطانی یا شبیه لذت گناه.

علاقه به وقت تلف کردن رو شاید تجربه کردین. من که اصلا نمیتونم بدون وقت تلف کردن زندگی کنم. برام مثل یه نیاز اولیه زندگی میمونه. تفریحیه که هیچی جاش رو پر نمیکنه. یه چیزیه شبیه این. شبیه علاقه به وقت تلف کردن. همینطور شیبه عاشق شدن.

خیلی ها میگن انسان حیوانیه که...من با بقیش کار ندارم. انسان قبل از اون که...یه حیوانه و گاهی دوست داره حیوان باشه. با دغدغه های حیوانی و شادیهای حیوانی. شبیه گوسفند یا مرغ یا اجداد قدیمی ترش ماهی. با همون چهار تا دونه سلول تو مغزش.

چقدر خوبه خیلی خندیدن به قیافه یه خرس عروسکی...بدون توجه به اینکه چی در موردت فکر میکنند. متنفر بودن از چیزی که موظفی دوستش داشته باشی در حالیکه بهش نگاه میکنی و از اینکه هیچ احساس خوبی در موردش نداری ناراحت نیستی. سعی بیهوده کردن در دوست داشته شدن در حالیکه میدونی هیچکس یه آدم کوچیک رو دوست نداره غیر از آدمهای کوچیک دیگه. بی توجهی به اینکه آدمهایی که بزرگ به نظر میان به خاطر اینکه کوچیکی و کوچیکها رو دوست داری ازت بدشون میاد.

احساس مسوولیت چقدر چیز بدیه. خوب آره نمیشه بدون اون زندگی کرد ولی مگه چی میشه اگه آدم گاهی ازش نفرت داشته باشه. مثل اینکه آدم یه رءیس داره که ازش بدش میاد ولی هنوز داره براش کار میکنه.

نمیدونم باید به خاطر چرندیات گفتن معذرت خواهی کنم یا نه. از طرفی از این میترسم که با چشم و گوش بسته یه راهی رو تا ته عمرم برم و آخرش ببینم بد رفتم و از طرف دیگه از این میترسم که مثل آدمهایی بشم که خیال میکنن راهش رو پیدا کردن در حالی که گند زدن به همه افکار و عقایدشون.

آدم گاهی تو زندگی کم میاره. منم انگار کم آوردم. شاید از خیلی وقته. گاهی برای خودم نگران میشم. گاهی فکر میکنم زندگیم یه چیز کج و معوجیه که ساختم و هزینه اصلاح کردنش خیلی بیشتر از خراب کردن و از نو ساختنشه. گاهی حسرت اون روزها رو میخورم که بیشتر میفهمیدم. بهتر بودم. با هوش تر بودم. مقبول تر. چه میدونم. یا من عوض شدم یا بقیه دنیا. دومی اونقدر ها هم غیر محتمل نیست. میگن برای اینکه در خونه که گیر داره بسته بشه یا باید در رو یه کم سوهان کشید و کوچیک کرد. یا با یه اهرم خونه رو یه کم تکون داد. یکی رو میشناسم که دومین کار رو کرده. یکی از دوستای بچگیم. به جای اینکه بگه سرعت نور باید عوض بشه گفته تعریف زمان باید عوض بشه.

2008-01-28T21:14:00.000-06:00

وب لاگ منم شده شبیه این گلدون بیچاره که کنار خونمون افتاده.

من گلدون خیلی دوست دارم و از کسایی هم که اهل گل و گلدون پرورش دادن هستند خیلی خوشم میاد. (یکیش مامانمه). در عمل ولی یه خورده کم میارم. به این بیچاره که هفته ای دو هفته ای یه بار آب میدم. هیچ کار دیگه ای هم براش نمیکنم. (ولی انگار گل های اینجا هم مثل میوه هاش الکیه. چون اصلا خراب نمیشه مگر اینکه دیگه خیلی دیر بهش آب بدم). وب لاگ البته خودش خراب نمیشه اگه بهش نرسی. ولی مشتریاش ممکنه بپرند. برای همین گفتم یه چیزی بنویسم.

خلاصه:

--یک ماه تعطیلات به خور و خواب و فیلم و گردش گذشت و ترم جدید متاسفانه شروع شد.
--این ترم دو تا درس بیشتر ندارم. TA هم نیستم چون RA ام. برای همین بیشتر دارم رو پروژم کار میکنم.
--بر سر آنم که آماده بشم که اگه خواستم دکترا بخونم (گاهی آدم بعد از دفاع تز فوق لیسانس نظرش در مورد دکترا خوندن عوض میشه) حتما رشتم رو عوض کنم. این جناب استاد راهنمای گرایش ما از اون آدمهاییه که اصلا آبش با من تو یه جوب نمیره چون خیلی مستبد ه. (از اون طرف پیتر استادی که باهاش کار میکنم اصلا اهل استبداد نیست. به قول سحر جان من بین دو تا extreme گیر کردم. )
--این نوحه از نزار قطری در کربلا رو اگه نشنیدین حتما گوش کنین. متن کاملش با ترجمه هم هست .بهتر از ترجمه اییه که پای فیلم هست. متن این رو مقایسه کنین با این مداحی های جدید که آهنگاش از رو ترانه های لس آنجلسی کپی شده و شعرش هم فقط برای خالی نبودن عریضه ست. فکر کنم تو ایران از تلویزیون پخش شده.
--به جرات میتونم بگم که در هفته گذشته در مجموع بیشتر از 50 ساعت از عمر گرامی رو سر خرید یه پالتو جامع الشرایط تلف کردم. آخرش هم خریدم. بیشتر از 80% این زمان هم تو سایتهای اینترنتی گذشت. ولی خرید آن لاین خیلی خوبه اگه آدم راهش رو یاد بگیره.

2007-12-28T19:40:00.001-06:00

من که اصولا یه چند ماهی طول میکشه که حالی دست بده و الهاماتی بشه و بشینم یه چیز جدید بنویسم. ولی این دفه به دعوت زن داداش عزیزم در یه مسابقه وب لاگی شرکت میکنم. این زن داداش ما از نوع زن داداشهای بدجنس فیلمهای هندی نیست. بلکه یک عدد مریم ناز و دوست داشتنیه که کلی هم بچه باحاله و در ضمن خیلی هم با معلوماته و خلاصه از اوناییه که حسرت میخورم چرا وقتی در دسترس بود نشناختمش. نکته بعدی اینکه این زن داداش زن واقعی یه داداش الکیه. البته ما مسلمونا که هممون خواهر و برادر هستیم. منظورم این بود که این آقای برادر، برادر خونی نیستند. یکی از همکلاسی های دوران لیسانسم هستند که بچه ها به علت شباهت قیافه ای ما رو خواهر و برادر اعلام کردند.

جریان مسابقه از این قراره که باید پنج تا آرزوی گیک ی (Geekish!) بکنی. مثل اینکه گیک به کسی میگن که هر کاری رو میکنه که از اون لذت ببره یعنی به خاطر منفعت یا از روی اجبار کاری رو نمیکنه بلکه برای لذت بردن میکنه. اگه این باشه من کسایی رو میشناسم که واقعا گیک هستند. پارسال تو یکی از کلاسهای دانشگاه که شرکت میکردم یه پسر هندی تو کلاس بود که میگفت فقط برای تفریح این درس رو گرفته و به نظر میرسید واقعا هم لذت میبره. هدف کلاس ساختن یه ماشین بدون سرنشین بود که تو مسابقه darpa (آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی آمریکا) شرکت کنه. خیلی دلم میخواست طی اون یک هفته که مسابقه برگزار میشد و تیم داشت شب تا صبح و صبح تا شب کار میکرد تا ایرادها رو برطرف کنه میدیدمش و ازش میپرسیدم هنوز هم برای تفریح این کار رو میکنه یا نه (هه هه). بیخیال. دیگه بریم سر مسابقه.

آرزوی اول من اینه که بتونم غواص بشم و برم زیر دریا رو ببینم. زیر دریا اینطور که تو این فیلمهای مستند نشون میده خیلی قشنگه. به نظر میاد تنوعی که اون زیر هست روی زمین نیست. خیلی دلم میخواد از نزدیک ببینم. البته تنهایی نه. چون به نظر میاد یه کم ترسناکه!

دیگه ...دلم میخواد اسب داشته باشم. یه اسب قهوه ای سوخته که روی دماغش یه نوار سفید رنگ داشته باشه. سوارش بشم و تند بدوه.

دیگه اینکه دلم میخواد سه تار رو بهتر یاد بگیرم. طوری که از شنیدن صداش وقتی خودم دارم مینوازم بدم نیاد (الان اینطوریه). از اون بیشتر دوست دارم پیانو یاد بگیرم. این یکی واقعا از آرزوهای بچگیم بوده. خوشبختانه تو UT پیانو زیاده و حتی اگه بخوام خودم تنهایی یاد بگیرم میتونم برم و ازشون استفاده کنم.

یه آرزو هم داشتم که قبلا بر آورده شده. دوست داشتم یه دوربین نسبتا با کیفیت داشته باشم که همیشه همراهم باشه و بتونم لحظه های خاص رو ثبت کنم. خوشبختانه دوربین موبایلم این خاصیت رو داره یعنی تو کیفیت بین دوربینهای موبایل جزو بهترین هاست و خوب همیشه هم همراهمه. با تشکر از همسر به خاطر انتخاب خوبی که برای گوشی موبایل کرد.

And the last but not least دلم میخواد به سفر حج واجب برم. این آرزو بعد از خوندن کتاب حج دکتر شریعتی بوجود اومد. توصیفی که از مراحل عرفات و مشعر و منا میکنه واقعا جالبه و برای همینه که دلم میخواد حج واجب برم نه عمره. این آرزو قسمتی از کتاب کیمیاگر رو به یاد میاره که اون پیرمرد کریستال فروش دوست داشت بره مکه ولی نمیرفت چون فکر میکرد اگه بره اشتیاقش از بین میره. خوب من فکر میکنم این در مورد خیلی از آرزوها درسته ولی نه در مورد رفتن به حج. به جرات میتونم بگم همه افرادی که من میشناسم که به مکه رفتن اشتیاقشون کمتر نشده که بیشتر هم شده. نمیدنم چیه ولی هر چی هست این آرزو استثناست یعنی چیزی نیست که بعد از رسیدن بهش اشتیاقت رو از دست بدی.

این بود آرزوهای من. حالا مثل اینکه منم باید چند نفر رو دعوت کنم. خوب من هم ش، مرضک، مسوول، سارا و لیلا رو دعوت میکنم. بقیه دوستانی که به اینجا سر میزنن تا جایی که من خبر دارم وب لاگ ندارن یا موقتا تعطیل کردند.

کمدی الهی

2007-12-16T03:47:00.000-06:00

Warning: This could make you offended. Count from 1 to 10 and take a deep breath before leaving a comment

...و همه چیز را زوج زوج آفرید.

شاید هم به تعبیر یه افسانه قدیمی پس از اینکه موجودی کامل از روی خودش آفرید و یافت که این موجود کامل توجهی به او ندارد، تصمیم گرفت که آفریده اش را به دو نیم کند و هر نیمه را به سویی نهد و این گونه شد که زوج به وجود آمد. هر چه بود، این چیزی بود در این موجود سرکش به اسم انسان! که نمیگذاشت این دو نیمه دوباره مثل قبل به هم پیوند خورند و آن نا هماهنگی هایی بود در وجود هر دو نیمه: مرد و زن.

اولی مرد. موجودی همه خواه و تنوع طلب.

چیزی که او را راضی میکرد خوبی، زیبایی و جذابیت نبود. چرا که تعریف جهانی برای این مفاهیم موجود نیست و خوبترین و زیباترین و جذابترین... خدای من! کلمات مضحکی که برای تحمیق به کار می آیند.

چیزی که او میخواست در قله همه این ارزشها نبود. چرا که خود او هم خوب میدانست که این هرم قله ندارد. پس او همه را میخواست. وقتی ترینی برای انتخاب وجود ندارد چرا باید انتخاب کرد. ولی نه! از آنجا که او موجودیست محدود سر آخر باید انتخاب کند. 4 تا یا 99 تا.. حتی بیشتر.. صد ها یا هزاران در حد یه برخورد گذرا...فقط چند دقیقه یا حتی چند ثانیه. انتخاب هم اگر خیلی محدود نباشد زیاد سخت نیست از آنجا که همه یکسان نیستند بما فضل الله بعضکم علی بعض...

و در برابر او زن.

اگر بعضی ها میگویند احمق است...شاید همیشه هم بیراه نمیگویند. چرا که گاهی تمام آنچه دارد، عمرش را، بر سر یافتن آنچه وجود ندارد یعنی قله خوبی، وفاداری و مهربانی میبازد. هر چقدر طرف همه را میخواهد، او هیچ را نمیخواهد، چرا که کمابیش میداند آنچه میخواهد یافت می نشود. ولی امیدوارانه میجوید و آنچه برایش رخ میدهد متفاوت است:

گاه سالها و سالها میگردد تا اینکه فراموش میکند دنبال چه میگشته.

گاه به ته دره سقوط میکند.

گاه بعد از گشتن بسیار و بی توجهی به نصیحت آنانی که میگویند گشتیم نبود نگرد نیست تکه سنگی یا تل کاهی یا حتی مرداب پر لجنی می یابد و فریاد میزند یافتم. قله ای را که میجستم یافتم. دیدید وجود داشت! دیدید حق با من بود... وای خدای من! خوب آمدی ولی آخرش را خراب کردی!

ولی آنچه معمولا اتفاق می افتد این است: با تصور اینکه مجبور است تکیه گاهی برای خود پیدا کند، چرا که بدون او هیچ حساب نمیشود، یا چون توانایی مقاومت در برابر دوست داشته شدن را در خود نمیبیند، جایی در نقطه ای از مسیر کوتاه می آید. ولی از همان ابتدا میخ و چکش سنگ تراشی را به دست میگیرد به خیال اینکه این موجود کج و معوج را به مجسمه رویایی تبدیل کند...و البته چندان هم بی نتیجه نیست این کار او. ولی تا آخر عمر محکوم است به این ماموریتی که خود برای خود تدارک دیده. به روشی: امر و نهی، زور و اجبار، استفاده از ترفند های زنانه تحمیق و یا خود را به ضعف زدن و یا حتی از در منطق!

زندگی با همه عظمتش گاه مسخره است. یک نمونه اش همین: این دو نیمه نا همگون را کنار هم بگذاری و انتظار داشته باشی که بمانند...و شاد و راضی هم بمانند. نمیگویم ناممکن است. ولی ...چه اجباریست؟ شاید همه آدمها برای این آفریده نشده باشند. شاید زوج شدن برای کسانیست که در برابر تناقضها عاقلانه ترین راه را پیدا میکنند. حتی از نگاه دینی هم هر آنچه توصیه شده برای همه نیست. گاه فقط برای آنانیست که انتخاب میکنند که میخواهند بهتر باشند...

(جمله ای برای تمام کردن ندارم...مخصوصا از آن نوعی که همه چیز را به خوبی و خوشی تمام میکند تا بتوان بعد از آن با خیال راحت گذاشت و رفت.)

پی نوشت: خصوصیات اولی و دومی انحصاری نیست. هر دو کمابیش خصوصیات نیمه دیگر را هم دارند. ولی این چیزیست که غالب است.

2007-12-09T19:26:00.000-06:00

امروز اساسی دیپرس بودیم. به هیچ کاری نرسیدیم. بعد از ظهر های یک شنبه این بلاد دقیقا مثل از ظهر های جمعه ایران میباشد. بعد مدت مدیدی آن لاین بودیم و از قضا همه دوستان بلاد کفر هم هوس چت به سرشان میزد. با دوستی در قسمتهای شمال شرقی بلاد کفر چت فرمودیم که بسیار مهربانی فرمود و بسیار التیام بود. گقت دوای این دل پژمرده ات وب لاگ نویسیست و تفرج. گفتیم تفرج که میسر نیست ولی وب لاگ نویسی شاید چرا که مفید الفایده بود ما را و جمله دوستان را. بعد سلام و تهیات و فرستادن ماچ و گل و بدرود گفتن دوستی دیگر از بخشهای جنوبی بلاد کفر به سراغمان آمد. بسیار خرسندمان کرد با خبر گرفتن ادمیشنش و دعوتها فرمود که میهمانشان شویم در ایام مبارکه کریسمس. گفتیم چشم ولی ببین عزیز این را به خاطر گرامیت بسپار: ما هیچ وقت هیچ کوفتی نمیرویم از بس که خودمان و همسرمان متخصص تفرج نیستیم و حال نداریم. گفت پس از آنجا که ما ددری میباشیم شاید ما به دیدار شما آمدیم. بعد یادی از گذشته کرد و از خاطرات ماهیگیری شمال و گیر کردن قلاب ماهیگیری شویش در تیر چراغ برق. جای همه دوستان خالی بود خالی نباشد از بس خنده از نوع ال-او-ال کردیم که مردیم. نمیدانم از چه بود که اینقدر به مذاقمان خوش امد. گویا این سیاق نگارش پینگلیش مزه لطایف را صد چندان میکند.
در روزگاری نه چندان دور پیش از این هم روزی بسیار دپرس زده بودیم که دوستی که مسافر دیار کالیف بود به چت آمد و با چرندیات گهربار خود چنان غم از خاطر ما به در کرد که گویی تا جهان بوده ما شاد بوده ایم و سرحال. خدایش خیر دهاد. هر چند از تمجید ما که گفتیم تو استعداد چرند گوییت خوب است زیاد حال نفرمود.
خدا این رفقای بلاد کفر و رفقای بلادهای دیگر اعم از اسلامی و غیر اسلامی را برای ما نگه دارد که هر آینه از دست میرفتیم از بس غصه میخوردیم

2007-12-06T20:50:00.000-06:00

به نظر من اینایی که تو مطبوعات تیتر مطلب رو میزنن یا خیلی یا خیلی. تو تیتر خبر زده مردم اسرائیل با درگیری نظامی با ایران مخالفند. توش رو میخونی نوشته دو سوم مخالفند. بقیه یا ممتنع یا موافق. حالا سوال چیه: آیا اسرائیل باید به تنهایی به تاسیسات اتمی ایران حمله کنه؟
اولا که حدود بیست درصدی که موافق قضیه اند درصد کمی نیستند که اینجوری تو تیتر خبر نابود بشن. بعدشم من قول میدم اونایی هم که مخالف بودند با اون کلمه به تنهایی مخالف بودند. خوب هر چی باشه دلشون نمیخواد کس و کارشون رو تو جنگ از دست بدن. مخصوصا که از نظر جمعیت هم همیشه تو اقلیتند.
خبر رو تو این قسمت "خواندنی" این بغل بخونین. راستی اگه اومدین دیدین پست جدید نذاشتم این بغل همیشه لینک جالب پیدا میشه. گفتم که دست خالی بر نگردین

پی نوشت: یا خیلی یا خیلی یعنی یا خیلی خنگ و تعطیلند یا خیلی کارشون درسته و گنجشک رو رنگ میکنن جای گورخر میفروشند

پی نوشت پی نوشت: آره گنجشک رو جای گور خر چون اگه قرار باشه گنجشک رو رنگ کنی و جای قناری بفروشی یا خر رو رنگ کنی جای گورخر که منم بلدم این کار رو بکنم. هنر اینه که گنجشک رو جای گوخر بفروشی

2007-12-02T00:40:00.000-06:00

حتی اسمش رو یادم نیست. یه دفه الان به یادش افتادم. مدت خیلی کوتاهی با هم هم اتاقی بودیم. موقع رفتن فیله هایی رو که روی قفسه کتابش انداخته بود به من داد. گفت تو اون یکی خوابگاه اینا رو لازم ندارم. چهرش پر از انرژی بود. خیلی زیبا نبود. ولی میتونست یه دوست فوق العاده باشه. شاید بدون عیب. ولی غیر از چهره پر نشاطش چیز دیگه ای ازش به یاد نمیارم.

این یکی اسم آسونی داشت. تا حدی هم معروف بود بین دانشجوهایی که اهل شعر و شاعری بودند. اونم چند ماهی هم اتاقی من بود. آرامش از سر تا پاش میبارید. با اون قد بلند، صورت سفید و لباسهای لیمویی کمرنگش. یادم نیست آخرین بار کی و چطور دیدمش. ولی فال حافظی رو که ازش خواسته بودم برام باز کرده بود و با یه نامه از کرمانشاه فرستاده بود برام. چرا یه آدرس یا شماره تلفن ازش نگرفتم؟ اسمش هم اونقدر متداوله که نمیشه از رو اون پیداش کرد. گیریم که پیداش هم کردم. ارتباط ایمیلی و تلفنی که مثل نشست و برخواست کردن نمیشه. میشه؟ این یه بیت از یکی از شعرهاشه:

شبی رو دست خوردیم از خدایی .....که ما را کرد با سیبی هوایی

این یکی که دوست ابتدایی، راهنمایی و دبیرستانم بود. نمیتونم بگم دوست ایدآل. ولی اونقدر به هم میخوردیم که این همه سال دوست بمونیم. میگن دوستی مثل شرابه. کهنه ترش بهتره. اصلا ازش خبر ندارم. شاید پیدا کردنش به اندازه اون دوتای دیگه سخت نباشه. ولی میترسم که پیداش کنم ولی نتونیم بازم با هم صمیمی باشیم.

اطرافیان یه آدم تاثیر خیلی زیادی روش میذارن. کاری به این ندارم که آدم ازشون یاد میگیره. هر آدمی خودش روی خوب و روی بد داره. اینکه آدم کدوم رو نشون بده تا حدی به اطرافیان آدم بستگی داره. به خصوص اونایی که ارتباط زیادی باهاشون داری. میتونن تا جایی ببرنت که از خودت متنفر باشی. از اینکه نا امید و افسرده ای، به هیچی اهمیت نمیدی، اراده نداری، با همه سر جنگ داری، شکاک و بد بینی و ...

یاد یه قسمتی تو یه فیلم افتادم: اون دوتا دور از هم آدمهای بهتری هستند.

فکر میکنم این یه واقعیته.

کاش آدم میتونست اراده بیشتری در انتخاب اطرافیان نشون بده. در نگه داشتن اونایی که باعث میشن آدم بهتری باشه و در دور کردن اونایی که تا جایی میبرنش که چهره بدش رو نشون بده...

2007-11-24T22:53:00.001-06:00

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن…. در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

دست رفیق ناباب که فونت نستعلیق رو فرستاد درد نکنه

2007-11-24T14:51:00.000-06:00

دو سری از مواقع هست که آدم اینجا دلش میگیره: وقتی مناسبت عید و عزا داریم و اینجا خبری نیست. مثل روز عاشورا یا عید فطر و عید نوروز. و دیگه وقتایی که اینجا holiday میشه که به ما ربطی نداره مثل thanksgiving و کریسمس.

چه سخته در اقلیت بودن!

هزیان

2007-11-19T13:37:00.001-06:00

دیگه داره حالم به هم میخوره از بس اومدم اینجا دیدم مثل قبله. بابا یکی یه چیز جدید بنویسه

موجوداتی هستن برا خودشون. هر وقت کار جدید بخوای بکنی یا برنامه ای بخوای بریزی اونقدر بی حال بازی در میارن و اما و اگر میکنن که منصرف بشی. اونوقت به ما میگن ضد حال. آخه شما حال دارین که ما ضد حال شما باشیم ای عناصر ذکور!

از اون تیپ روشنفکرانت فهمیدم که قد بزغاله نمیفهمی! دختر 16 ساله کاشف اتم رو بیخیال. بزغاله شناسی سیاسی رو بچسب.

عینک آفتابی هم خوب به خوش تیپی آدم کمک میکنه ها. آدم دچار self-confidence میشه. حالا من که زورم میاد بالا این جور چیزا پول بدم. ولی وقتی gift-card داشته باشی باید خرجش کنی دیگه.

راهای دیگه هم برای خوش تیپی هست. من به این کارا کاری ندارم. میدونی من فکر میکنم که...آدم باید دلش پاک باشه.

تازه یادم رفت بگم من مرجع تقلیدم هم خودممممم!

بهت حسودی میکنم. فکر میکردم تنها دختری هستم که کامپیوتر بلدم. تو اونوقت کل معقولات کامپیوتری رو مجوی میزاری تو وب لاگت. جایزه بهترین پست مربوط به انفورماتیک نوش جونت باشه.

با همین سرعت برم تا پنجاه و پنج سالگی میرسم به اینجا که multi-agent learning رو روی این eco-be ها برای یه مساله کنترل ترافیک تعریف کنم. بعدش یه کم وقت بدین مساله رو حلش کنم. این تز فوق لیسانسمه.

آخر هفته ها به کارای کل هفته باید رسید. ولی چه خوش گذشت این آخر هفته ای با یه خروار سرماخوردگی. پیشنهاد میکنم به جای مدرک دکتری بهت مدرک پرستاری بدن ای مهربون!

میگن تب داری چرت و پرت میگی. من که هر چی دستمو میذارم رو پیشونیم داغ نیست.

واکسن آنفلوآنزا رو که زدم یه شب حسابی تب کردم. گفتیم به درک عوضش امسال کمتر سرما میخوریم. پس این چیه منو از چهارشنبه تا حالا ناکار کرده.

جوابشو الان که رفتم پیش دکتر اومدم بهم گفت. واکسن زدم ضعیف شدم از پس سرماخوردگیه بر نمیام.

خوب شد. فکر کردم آنفلوآنزا گرفتم. یا ایدز. حالا فهمیدم حالم خوبه. دیگه چرت و پرت هم نمیگم. ولی حیفم میاد این قبلی ها رو پاک کنم. آخه خیلی وقته پست جدید نذاشتم. بذار همینارو بذارم بره.

ادامه ماجرا

2007-10-26T20:38:00.000-05:00

بنا به استقبال بی شائبه هم وطنان قصه رو ادامه میدیم. ماجرای دو تا خواهر و زن همسایه.

دو تا خواهر بودند که داشتند با هم با یه گوله نخ توپ بازی میکردند. البته خیالتون راحت باشه جای نگرانی نیست که یه موقع نیروی انتظامی بیاد به خاطر مختل کردن امنیت عمومی دستگیرشون کنه چون تو حیاط خونشون بودند و صداشونم در نمیومده. یه دفه گوله نخ قل میخوره پرت میشه میفته تو حیاط همسایه. خواهر کوچکتر که خیلی بهتر بوده (چون تو افسانه های پریان همیشه بچه های کوچکتر، با هوش، مثبت، مهربون و خوش قلب هستند) میگه آبجی بزرگه صبر کن من که کوچکترم چشم کور برم توپ گوله نخی با مارک nike رو بیارم. میره خونه همسایه در میزنه یه پیرزن زشت و شلخته و کر و کثیف میاد در رو باز میکنه. دختره میگه سلام من توپم رو میخوام (البته احتمالا خیلی مودب تر از این که من گفتم میگه). خانوم همسایه میگه میدم ولی قبلش باید به سه تا سوال من جواب بدی. میگه باشه. میبردش تو خونه و میگه خونه من قشنگ تره یا خونه مامان تو. خونش هم یه چیزی بوده تو مایه های بازار شام که توش سگ سیلی میخورده گربه تپانچه. دختره زود میگه خوب معلومه خونه شما. بعد فرشها رو میزنه بالا که زیرش یه وجب خاک جمع شده بوده. (دیگه چجوری من نمیدونم چون من خودم هم هیچوقت خونمون رو جارو نمیکنم ولی یه میلیمتر خاک هم جمع نمیشه). میپرسه زمین خونه من تمیز تره یا زمین خونه مامان تو؟ دختره هم کم نمیاره و میگه خوب معلومه زمین خونه شما. در مرحله آخر لای موهاش رو باز میکنه و دختره میبینه شپش و جونور که هیچ فقط جای فیل و زرافه اون وسط خالیه. میپرسه موهای من تمیز تره یا موهای مامان تو. دختره دیگه داشته بالا میاورده ولی میگه خوب معلومه موهای شما. حالا از اینجا به بعد قسمت شیرین ماجرا شروع میشه. بهش میگه بیا این گوله نخت رو بگیر. ولی قبل از اینکه بری خونه برو از اینور یه چشمه هست چشمه Loreal . اونجا بشین هر وقت آب سفید رد شد صورتت رو باهاش بشور. آب سیاد اومد چشمهاتو. آب قرمز اومد هم لب هات رو. دختره میره و این کارا رو میکنه بعد میره خونه. خونه که میرسه (قبلش شانس آورده بوده که نیروی انتظامی به دلیل مختل کردن امنیت عمومی نمیگیردش) همه میگن وااااای تو چقدر خوشکل شدی! در اینجا فیلم قطع میشه و یکم تبلیغ محصولات loreal رو نشون میدن. البته از اونجایی که این تبلیغات رو نمیشه تو ایران نشون داد فقط عکس جعبه هاش رو نشون میدن با یه آقاهه که لب جو وایستاده و هی با موهاش ور میره. دیگه بقیه تبلیغات رو تعریف نمیکنم و بر میگردیم سر ماجرای اصلی. از اون طرف خواهر بزرگه داشته جلز و ولز میکره که ای داد و بیداد فردا پس فرداس که هزار تا خواستگار برا کوچیکه بیاد و خودش بمونه بترشه. بسیار فکر میکنه و به مخش فشار میاره و یه دفه یه فکر بسیار بکر به ذهنش میرسه. بله درست حدس زدین. همون کاری رو بکنه که خواهر کوچیکه کرد! من از اونجایی که نمیخوام به قصه آب ببندم خلاصه میگم که گوله رو میندازه خونه همسایه و بعد میره و در جواب همه سوالها میگه که مامان من بهتره. (شعری در این باره میگه طلا و گوهر مامان منه از همه بهتر مامان منه). خانوم همسایه هم که اعصاب نداشته میگه برو دم چشمه loreal آب سفید که اومد بزن به لبات، آب سیاه رو بزن به صورتت و آب قرمز رو بزن به چشات. دختره هم میره و این کار رو میکنه و تصور کنین چی میشه. درست عین این خانوم برنزه ها که رژ لب صورتی خیلی کمرنگ شبیه سفید میزنن با سایه چشم ارغوانی و عکسشون به عنوان خانوم زیبا رو محصولات آرایشی هست. میره خونه و چون مردم اون زمان عقلشون نمیرسیده که این الان مد شده و زشت که نیست هیچ خیلی هم قشنگ و fantastic ه بهش میگن که چه زشت شدی و حالا چاره ای نداری جز اینکه بمونی بترشی. و این طوری خواهر بزرگ بد ذات به سزای اعمالش میرسه.

من نمیدونم چه نتیجه گیری اخلاقی میشه کرد از این دو تا قصه. قبلا همش فکر میکردم که چرا چنین قصه ای تو فرهنگ ما وجود داره که بچه ها رو به دروغ مصلحتی تشویق میکنه. بعد از شنیدن اون قصه که اول براتون تعریف کردم دیدم شاید منظور این قصه هم همین بوده یعنی میخواسته بگه که حسن معاشرت داشته باشین و به مردم گیر ندین و خودخواه نباشین و یه چیزایی تو همین مایه ها. حالا بچه های خوبی باشین و برین بخوابین.

داستان سرایی به سبک هزار و یک شب

2007-10-15T12:57:00.001-05:00

بعد از چند روز عید همگی مبارک. البته اینکه من شر و شکل وب لاگم رو روز عید نو کردم یعنی دارم تبریک میگم دیگه. ولی خوب یادم رفت بنویسم. خیلی چیزهای دیگه هم بود که ننوشتم. مثل حال و هوای ساعتهای آخر ماه رمضون...

برم سر موضوعی که چند وقتیه میخوام بنویسم. چند وقت پیش قصه ای خوندم در مورد یه دختر خیلی زشت که به مدرسه میره و اولش با تمسخر و بی توجهی مواجه میشه ولی کم کم توجه و محبت همه رو جلب میکنه. نکته مثبت این خانوم این بوده که خصوصیت خوب و بارز هر شخصی رو کشف میکرده و از اون برای خطاب آدمها استفاده میکرده. یعنی به همه صفتهای خوب میداده و این صفتها دقیقا خصوصیت بارز طرف بودند در نتیجه طرف باور میکرده که این صفتها از روی صداقت بهش نسبت داده شدند. شخصی که قصه رو تعریف میکنه میگه که بعد مدتی یه دفه تصمیم میگیره که با این خانوم ازدواج کنه. با هم ازدواج میکنند و صاحب یه دختر بسیار زیبا میشن. یه بار مادر آقاهه از عروسش میپرسه که دخترشون چرا اینقدر زیباست و این خانوم میگه که دخترشون زیبایی رو از خونواده پدریش به ارث برده و این خوش زبونی باعث میشه که مادر نصف داراییشون رو به اونا ببخشه. چیزی که برای من تو این قصه جالب بود این بود که حداقل برای خودم سخته که اینقدر خوب باشم که همه بدیهای آدمها رو ندیده بگیرم و صاف به خوبیهاشون اشاره کنم. ولی به نظر میاد که این کار معمولا ضرری نداره و در عوض کلی فایده داره. ولی بعید میدونم بشه همیشه صداقت داشت و ممکنه گاهی آدم مجبور بشه کمی دورغ هم بگه. این ماجرا منو یاد قصه ای انداخت که وقتی بچه بودم شنیده بودم. قصه دو تا خواهر و خانوم همسایه که تو پست بعدی براتون تعریف میکنم...

(هه هه هه. من قصدم سر کار گذاشتن نبود. این سبک قصه گفتن هزار و یک شبه. شهرزاد قصه گو برای اینکه جون خودشو نجات بده سر پادشاه رو با قصه گرم میکرده و اونو نسبت به قصه بعدی مشتاق نگه میداشته و پادشاه هم چون دوست داشته بقیه قصه رو بشنوه شهرزاد رو نمیکشته. البته با این جذابیتی که من تعریف کردم اگه جای اون بودم حتما کشته شده بودم!)

2007-10-05T14:00:00.001-05:00

ایران که بودیم همیشه عشقم بود که شب بیست و سوم بریم مسجد دانشگاه تهران. قرائت قرآنش رو خیلی دوست داشتم. راستش با اینکه شبای دیگه احیا همش به عزاداری میگذره خیلی حال نمیکنم. به خاطر همین شب بیست و سوم رو که اعمالش بیشتر قرآن داره بیشتر دوست دارم. خلاصه مسجد قشنگ دانشگاه تهران و قرائت قرآن با صدای زیبا و سخنرانی آقای قرائتی که معمولا خوب بود در کل برنامه خوبی بود برای شب بیست و سوم. این یکی دو سال آخر که داشتیم میومدیم ناراحت بودم که این برنامه رو از دست میدم. البته اینجا که اومدیم تازه فهمیدم خیلی چیزای دیگه هم بوده که از دست دادیم مثل شنیدن صدای اذان از رادیو یا تلویزیون که خیلی کمبودش رو احساس میکنم. (تو پست قیلی در مورد این گفتم که خیلی چیزها هم نباشه میشه مسلمون بود ولی کاش حداقل یه کانال تلویزیونی محلی پیدا میشد که اذان میگفت).

امسال و نیز پارسال که شبای احیا رو عملا به بطالت گذروندم. مونده بودم این شب بیست و سه چی میشه. از طرفی خیال میکردم خدا هم نخواسته که بتونم احیا بگیرم (دوستان میدونن چه شرایطی معمولا پیش میاد که آدم این فکر رو میکنه). برنامه Islamic center اینجا رو هم خیلی دوست ندارم برم. بعد از ظهر بود که همسر زنگ زد بهم و گفت اگه جور بشه بریم Houston برای شب قدر میتونی بیای؟ خیلی دلم خواست برم چون شنیده بودم اونجا مسجدای راستکی! و بزرگ هست. به همسر گفتم من تا 9 تو آزمایشکاه TA دارم و نمیدونم چیکارش کنم. گفت ببین میتونی دودرش کن. بعد از کلی سر و کله زدن با TA های دیگه درس یکیشون قبول کرد که کلاسشو با من عوض کنه. از بس که برنامه با عجله جور شد راه که افتادیم تازه یادم افتاد من یه کلاس هم داشتم که اونم دودر شد. چه میشه کرد. آدم وقتی تو جامعه ای تو main-stream نباشه اونم تو این سبک زندگی که همه وقتت از قبل رزو شده و رزو نشده هاش هم تو holyday هاییه که به درد تو نمیخوره، یه وقتایی آدم مجبوره یه چیزایی رو هم از دست بده.

رفتیم Houston برای برنامه و سخنران هم آقای قرائتی بود. برای دوستم لیلا جالب بود که گفتم همیشه برنامه بیست و سوم رو ما دانشگاه تهران بودیم و ایشون برنامه رو میگردوند. امسال قائدتا چون اینجا بود دیگه اونجا نبود. به قول لیلا انگار ایشون دست از سر ما برنمیداره. ایندفه بازم یه هشدار از طرف جناب خدا دریافت کردم که نشینم برا خودم قصه نبافم که کی اون میخواد باهاش حرف بزنی و کی نمیخواد.

سخنرانی خیلی پر نبود و شاید یه علتش این بود که یه مجبور بودند جمله به جمله ترجمه کنند. من یه چیز جدید یاد گرفتم و فکر میکنم نکته با ارزشیه. دو تا چیزه که آدمو از راه منحرف میکنه: شهوت (امیال غریزی در کل) و غفلت. تو دعای کمیل هم هست: و کثرت شهواتی و غفلتی. وقتی آدم اینجوری جمع و جور شده به قضیه نگاه میکنه راحت تر میتونه بفهمه که کجا اشتباه کرده و کی باید حواسشو جمع کنه.

برنامه خیلی طولانی بود. تو ایران هم اینفدر مفصل برگزار نمیکردند. عوض اون شبایی که میرفتیم center و درست بعد افطار که برنامه شروع میشه غیب میشدیم دراومد.

این بود انشای من در مود شب قدر که خیلی هم بد از آب دراومد. ولی امیدوارم خودتون مطلب ر گرفته باشین چون من الان دچار کسر خواب میباشم و دیگه حال ندارم از این بهتر بنویسم.

2007-09-29T01:21:00.000-05:00

1. ماه رمضون که میشه آدم دل تنگیش بیشتر میشه. این درسته. ولی من بعضی وقتا از خودم بدم میاد از بس هی یاد ماه رمضون ایران میکنیم. غذای ایران،میوه ایران، ماهی ایران، هندونه ایران، تربچه ایران، خیار سالادی ایران...ماه رمضون ایران!!! این از ایران اومده، اون از ایران اومده، این شکلات عین اوناییه که تو ایران میزدن که البته مالی هم نبود به نظر من. اون شیرینی شبیه فلان شیرینی (بد مزه) ایرانه. که چی...

شدیم عین این عمو سیبیلو ها و خونواده هاشون. عمو سیبیلو اسمیه که بچه ها به ایرانی های پیر پاتال طرفدار رژیم سابق مقیم آمریکا دادن. حالا اونا برا خاک و هوا و دود و در و دیوار ایران دل تنگی میکنن، ما برا ماه رمضون. مگه این همه مسلمون تو آمریکا هست آدم نیستند؟ ما هم مثل اونا. چرا عادت کردیم که دم افطار حتما خونه باشیم و سور و سات بی کم و کسر به راه باشه. یه افطار جانانه بخوریم. بعد از اونجایی که قادر به حرکت از جای خود نیستیم لم بدیم تلویزیون نگاه کنیم. تا وقت شام بشه و دوباره یه غذای مفصل...سحر هم که میشه رادیو برا خودش دعای سحر بخونه تا ما راحت تر بخوریم. بشمریم چقدر به اذان مونده. اسم این تنوع در خورد و خوراک و تفریحات رو بذاریم ماه رمضون! اینجا هم بر داریم همون چیزا رو برای خودمون بازسازی کنیم که بیشتر احساس ماه رمضون کنیم...غیر از اینه که اینا فقط چیزایین که از بچگی بهشون عادت کردیم و نمیتونیم ترک کنیم؟ بیشتر از یه عادت؟

2. چند وقت پیش از طریق وب لاگ دوستان فهمیدم که یکی از بچه های برق دانشگاه تهران که هفتاد و هفتی بود در اتفاقی که برای هواپیماشون تو تایلند افتاده فوت کرده. اسمش به نظرم آشنا اومد. از همسر پرسیدم میشناسه یا نه اونم زیاد یادش نیومد. امشب دوباره داشتم وب لاگ سرکار علیه "مسوول" رو میخوندم که به موضوع اشاره کرده بود یه دفه یادم اومد که این آقا خزانه دار شاخه دانشجوی IEEE دانشگاه بود. همون سالی که منم جزو officer ها بودم. خدای من!!! من یک سال تو شاخه با ایشون همکار بودم. حالا وقتی اسمشو میشنوم به زحمت به خاطر میارم! دریغ از یه خدا رحمتش کنه از ته قلب یا یه فاتحه. یعنی وقتی نوبت منم بشه...

2007-09-22T14:59:00.000-05:00

کسایی که یه جورایی بیماری مزمن یا مشکلاتی مثل گوارش دارن و در عین حال دوست دارن روزه بگیرن این لینک رو ببینن

2007-09-16T22:48:00.001-05:00

ماه رمضونتون مبارک. من امسال خیلی ترس داشتم از روزه گرفتن که چون روزها بلنده و من هم معمولا خیلی وقت نمیکنم به غذا و اینا برسم نگران بودم مثل پارسال از رمق بیفتم. مخصوصا اینکه کلاس آزمایشگاهی که TA هستم تا یک ساعت بعد اذان ادامه داره و اون موقع معمولا آدم خیلی بی حال میشه. جلسه اول این کلاس که روز اول ماه رمضون هم بود یکی از دخترهای دانشجوی کلاس ازم پرسید مسلمونی؟ گفتم آره. گفت روزه ای گفتم آره. گفت منم روزم و پاکستانی ام و اینا (اگه دقت میکردی از قیافش معلوم بود که خاور میانه ایه). گفت میتونم وسط کلاس برم افطار گفتم باشه. وسط کلاس که اون رفت فکر نمی کردم که افطار شده. گقتم لابد سنیه و زودتر افطار میکنه. بعدا که به ساعت نگاه کردم دیدم یه ساعتی هم گذشته. اون شب غذای درست و حسابی هم نخوردم ولی عجیب تا آخر شب که خونه بچه ها بودیم پر انرژی بودم. پیش خودم گفتم لابد از بس غر زدم که وای ماه رمضون میاد میمیرم از گشنگی خدا بهم نیرو داده که دیگه برا دو روز روزه گرفتن اینقدر نق نزنم. راستشو بخواین یه کم شرمنده شدم.

امروز بعد از ظهر دم افطار با چند تا از لیدی های محترم رفتیم کافی شاپ موزارت. خانومانه، مجردی. سحر جان نون و پنیر آورده بود و یکی دیگه از بچه ها هم شیرینی. چایی و قهوه و کیک هم خریدیم. بسیار خوش گذشت. فکر میکنم چیزی که تو این جمع شدنها بیشتر از همه من رو سر حال میاره دیدن قیافه خوشحال دوستامه که با انرژی دارن با همدیگه صحبت میکنن. صحنه ای که معمولا تا مدتها تو ذهنم میمونه و حالم رو جا میاره. حضور عناصر مجرد البته سهم مهمی از این قضیست که نشاط جمع رو چند برابر میکنه. قراره یه برنامه منظم هم وسط هفته تو دانشگاه بذاریم. سحر خانوم و پونه جان که معمولا این برنامه ها رو راه میندازین! دستتون درد نکنه.

2007-09-12T14:21:00.000-05:00

ممکنه تا حالا از خودتون سوال کرده باشین که چی شده که این دختر مرتب و منظم که قبلا روزی یه بار وب لاگش رو آپدیت میکرد!!!، مدتیه نمینویسه. اگه فکر میکنین به خاطر سر شلوغیه اشتباه میکنین. به خاطر اینه که من قبلا یه پست نوشته بودم و تو فایل سیو کرده بودم که بعدا بذارم. ولی گمش کردم. بعدشم تنبلیم میومد دوباره بنویسم. انگار چاره ای نیست.

حتما دیدین که گوگل این قابلیت رو داره که صفحه اصلیش رو personilize کنی و تو اون صفحه هم یه مشت خرت و پرت به علاوه یه جور بک گراند بذاری. بک گراند جدیدی که من گذاشتم یه قورباغه و یه کفش دوزک داره که تو یه دشت زندگی میکنن. جالب اینجاست که این دوتا در ساعتهای مختلف روز کارای مختلف انجام میدن. یه مدت من تو نخ اینا بودم ببینم چیکار میکنن. صبح که بیدار میشن ورزش رزمی میکنن، صبحانه قهوه و بیگل میخورن، بعد تا ظهر توپ بازی میکنن، ظهر ناهار میخورن، بعد تا شب آب بازی میکنن، هوا که تاریک میشه میرن دنبال هیزم و یه آتیش دست و پا میکنن، بعد رو آتیش شام میپزن و میخورن، بعد تا شب دیروقت میشینن کنار آتیش گل میگن و گل میشنون، بعدشم میخوابن. حالا تصور کنین که یه بدبخت بیچاره که روز تا شب داره میدوه این بک گراند رو میذاره تو صفحه اصلیش. خوب نتیجه اینه که آدم یه وقتایی کم میاره دیگه. پیش خودش میگه من بیچاره دارم بال بال میزنم اونوقت اینا تند تند تفریحشون رو عوض میکنن. این ماجرا منو یاد اون موقعی که اول یا دوم راهنمایی بودم انداخت...

اون موقع ما تو مدرسمون یه کتاب اضافی برای زبان میخوندیم که اسمش بود look, listen, learn یا به زبون بچه گونه دخترخالم که اون موقع کوچولو بود: آقا درسه! یکی از تکلیفایی که باید هر هفته انجام میدادیم این بود که لغت های درس جدید این کتاب آقا درسه رو در بیاریم، بعد معنی اونا رو تو دیکشنری آکسفورد مقدماتی که انگلیسی به انگلیسی بود پیدا کنیم و جلوش بنویسیم. سختی قضیه اینجا بود که تعریف انگلیسی لغت و تشخیص اینکه کدوم معنی برای اون متن صدق میکنه برای یه بچه اول دوم راهنمایی خیلی سخته. هنوز یادمه که چه زجری میکشیدم. و حالا این وسط چیزی که زجرآوری قضیه رو بیشتر میکرد این مثالهایی بود که تو کتاب آکسفورد دیکشنری میدیدی. مثلا نوشته بود سوزی معمولا بعد از ظهر ها دمپایی راحتی پاش میکنه!!! فکرشو بکنین: آدم خودشو میکشه که معنی این جمله رو بخونه که بدونه سوزی ... خدای من....آخه چرا باید سوزی اینقدر مرفه بیدرد باشه در حالی که من دارم خودمو میکشم. آخه چرا من باید صبح تا شب بدوم که قورباغه و کفشدوزک به آب بازی و توپ بازیشون برسن؟ این انصافه؟

بیخیال. چقدر چرت و پرت گفتم. اینو هم بگم: در مورد تکلیف کتاب آقا درسه، این بد ترین قسمت قضیه نبود. بد ترین قسمتش این بود که میرفتی مدرسه و نزدیکترین دوستت تا چشمش بهت میفتاد میگفت: تکلیفاتو میدی من از روش بنویسم؟ (در اینجا عکس اون شکلکه رو تصور کنین که داره موهاش رو دودستی میکنه!)

مریم....(با شما نیستم مریم خانوم. همون دوستم رو میگم که تکلیفاشو از رو مال من کپ میزد) چقدر دلم برات تنگ شده. کاش میدیدمت و هر چی تکلیف تو عمرم نوشتم میدادم بهت تا کپ بزنی.

2007-09-08T00:55:00.001-05:00

این مدت که اخبار مربوط به ابران رو از سایتهای خبری ایرانی دنبال میکردم فکر میکنم که موضوع روند جالبی داشت. البته من به شدت معتقدم که چیزی که از طریق خوندن خبر میدونم واقعیت نیست و کلا رسانه ها خیلی راحت میتونن موضوع رو جوری که میخوان نشون بدن. با توجه به این موضوع میتونم بگم ماجرا از دید سایت باز...تاب که من بیشتر مطالب رو از اون میخونم اینطوری بود: یه مدت بود که آمریکا دور برداشته بود و داشت همه رو متقاعد میکرد که ایران راه نمیاد و همکاری نمیکنه و باید از راه حل نظامی استفاده کرد. این متقاعد کردن هم روند جالبی داشت. طرح موضوع حمله نظامی به ایران که اولش غیر قابل قبول و غیر ممکن نشون میداد کم کم عادی تر و عادی تر شد. آدمای مختلف به زبانهای مختلف که مخاطب های مختلف داشت کم کم نشون میدادن که این راه حله. مخصوصا ماجرای مذاکره ایران و آمریکا که خیلی نا امید کننده بود. به نظر میومد ایران اومده به آمریکای بد بد یاد بده که چجوری تو عراق امنیت ایجاد کنه و آمریکا اومده بگه که ایران اگه دست از همکاری با تر...ور...یست ها برداره همه چی تو عراق درست میشه یعنی هر دو طرف از موضع بالا برخورد میکردن و معلومه که این مذاکره به جایی نمیرسه.

این وسط یه دفه من که نفهمیدم چی شد که ایران با آژانس به جای خوبی رسید و یه دفه همه چی برای ایران به سمت بهتر شدن رفت یه جوری که صدای طرف مقابل در اومد. الانم که بحث شفاف سازیه و به نظر میاد آزانس قبول کرده که ایران فعالیت هس...ته ای نظامی نداره. من واقعا نمیدونم این ماجرا اگه همین بود که من برداشت کردم از قصد طراحی شده بود یا تصادفی بود. اگه حداقل یه کار درست حسابی از دولت فعلی دیده بودیم میشد گفت که این کار رو هوشمندانه و از روی برنامه انجام دادن. چی بهتر از این که آدم طرف مقابل رو تا مرجله شاخ و شونه کشیدن پیش ببره و یه دفه جا خالی بده. بازم میگم آدم نمیتونه مطمئن باشه که چیزی که از رسانه میگیره حقیقته. ولی خیلی خوبه اگه واقعا همین باشه. حداقل به عنوان کسی که نمیخواد تو مملکتش جنگ بشه این جریان خوشحال کننده ای یه.

2007-09-05T20:00:00.000-05:00

همین الان یادم افتاد که باید به ایران زنگ میزدم. چه بد شد که یادم رفت. حدودا پنج شش ساعت پیش عروسی خواهرم بود و من قرار بود سر عروسی باهاش صحبت کنم. شاید هم زیاد بد نشد که یادم رفت. ممکن بود گریشون بگیره و و اونوقت زیاد خوش نمیگذشت بهشون. ولی خیلی بد شد. دلم گرفت...کاش خودشون به موبایل زنگ میزدن. شاید اونام فراموش کردن.

به هر حال سارا کوچولوی من و محمد آقای گل عروسیتون مبارک باشه. ایشالا صد سال با هم به خوشی زندگی کنین. امیدوارم از اینکه من تو عروسیتون نیستم زیاد ناراحت نباشین. به هر حال من که حقم بود. اون موقعی که تو امتحان پایان ترمت رو که زمانش تغییر کرده بود دودر کردی تا به عروسی من برسی من اصلا حواسم به تو نبود. همش سرم گرم خودم بود. موقعی که تو و بقیه داشتین با شعر خوندن و دست زدن خوشحالی من و بقیه رو تو مجلس زیاد میکردین من همش دنبال این بودم که با دوستای دبیرستانم گپ بزنم که چند سالی بود ندیده بودمشون. تو حنا بندون هم که نبودی. خوب فصل امتحانا بود. من برای همه دم بختها مطابق رسم و رسومات من درآوردی خودمون سیب پرت کردم که نفر بعدی باشن. ولی نفر بعدی تو بودی. آدم ارزش پدر و مادرش رو وقتی میفهمه که ازدواج میکنه و ارزش خواهر و برادراش رو وقتی که ازشون دور میشه. فکر کنم زیاد وب لاگ منو نمیخونی ولی خیلی دلم میخواست میخوندی. دلم تنگ شده برای لحن طنز آمیزت که فقط مخصوص خودته. شبیه نامه هایی که تو و نرگس گاهی برام مینوشتین. آخریش اونی بود که با هدیه تولد برام فرستادی. برام نامه بنویس، رو کاغذ با خودکار. با هر چیز رنگی که دم دستت بود رنگش کن. خیلی خوب میشه. منتظرتم...

2007-09-02T20:34:00.001-05:00

فکر نمیکنم بشه گفت که آمریکا کشور آزادی نیست. میگن هست، حداقل برای خود آمریکاییها. بعضی از خودشون هم میگن نیست. شاید چون تا به حال هیچ جای دیگه ای زندگی نکردن. چیزی که به جرات میشه گفت اینه که حتی اگه من و توی غریب و تنها و دور افتاده از وطن دلمون برای مامان جونمون هم تنگ نشه و اونقدر هم احساسات لطیف و شاعرانه نداشته باشیم که برای بوی خاک مملکتمون بمیریم باز زندگی تو این مملکت آرزوها راضیمون نمیکنه. حالا که یه سالی هست که دارم اینجا زندگی میکنم فکر کنم میتونم بگم زندگی اینجا چه بدیهایی داره. البته خوبیهای زیادی هم داره که سر وقتش خواهم گفت ولی الان حسش نیست. تورو به خدا به بدبینی و منفی نگری و مترادفهای دیگه این لغت در زبانهای مختلف متهمم نکنید تا با خیال راحت به نق زدنم بپردازم بعد قول میدم که در روزهای شیرین زندگی درباره محاسن زندگی غربی و مردم غرب هم بنویسم.

یکیش اینه که فکر کنم همه نیروی انسانی و پولی که با استفاده از اتوماسیون و سیستم تولید کارخونه ای صرفه جویی میشه برای تبلیغات مصرف میشه. برای من زندگی کردن در اینجا شبیه غوطه خوردن تو تبلیغاته. جالبه که وقتی کسی، یه آدم دیگه مثل خودت، کمترین آزاری بهت برسونه میتونه راحت ازش شکایت کنی ولی تبلیغات همیشه دارن آزارت میدن و شکایتی هم نمیتونی بکنی چون به طور ضمنی قبول کردی که با دریافت هر سرویسی، این حشره های موزی هم باهاش میان.

دومیش رو که میخواستم بگم الان یادم رفت.

و سومی که این روزا بیشتر از همه ذهن منو درگیر کرده آزادی یه. گیریم که اینجا کسی به نحوه لباس پوشیدن و حرف زدن و عقاید آدم کار نداره. فقط باید قانون رو رعایت کرد. ولی من تازه فهمیدم که قانون رعایت کردن آدمهای زورگو و خودسر رو تبدیل به آدمهای روشنفکر و منطقی نمیکنه. آدم منطقی، همیشه منطقیه چه قانون باشه، چه نباشه و آدم زورگو هم زورگو ه. فقط باید بدونه چجوری زور بگه که با قانون در نیفته. برم سر اصل مطلب: من و شمایی که اینجا در نقش دانشجو، مهندس، دانشمند و غیره ظاهر میشیم و مدرک معتبر یا حقوق آمریکایی میگیریم غیر از وقت و عمر و جوونی یه چیز دیگه رو هم باید بپردازیم و اون آزادیمونه. حالا که دارم وارد این سیستم آموزشی میشم تازه میفهمم که همسر پارسال چی میگفت در مورد برده داری مدرن. هیچ اسم دیگه ای نمیشه روش گذاشت وقتی که همیشه یکی که میتونه استاد یا رئیس یا هر چی باشه داره بهت میگه که وظیفه تو اینه که کاری که من ازت میخوام به بهترین نحو ممکن و با کمال میل انجام بدی حتی اگه نمیخوای و من هم هیچ تعهدی در قبال تو ندارم و هر بلایی رخوام میتونم سرت بیارم. خداییش اونایی هم که با زیر دستا کنار میان و دستشون رو کمی باز میذارن یا به خاطر اینه که نفع و ضرری تو کار نیست یا میشه گفت آدمهای با اخلاقین. من که این چند روز تو این وضعیت تا فکر انصراف دادن از تحصیل هم پیش رفتم. ولی ظاهرا چاره ای نیست. نمیدونم چند سال دیگه که احتمالا تا حدی با این سیستم کنار میام چجوری فکر خواهم کرد. وب لاگ نوشتن هم برای این روزها خوبه دیگه. شاید برگردم و به انتظارات زیادی که از زندگی داشتم بخندم و شاید هم کم کم زور من هم زیاد بشه و وقتی میبینم خودم هم میتونم زور بگم دیگه زیاد از این سیستم ناراضی نباشم.

نوشته های بعد از ظهر

2007-08-26T20:28:00.000-05:00

امروز آخرین تعطیلات آخر هفته ایه که قبل از شروع شدن ترم دارم. این ترم با داشتن دو تا درس زوری و یدونه که ثبت نام نکردم ولی به خاطر اهمیتش میخوام حتما شرکت کنم و یه TA که در واقع دوتاست و ریسرچ هم که هست و نمیشه کاریش کرد باید ترم سختی باشه. برعکس اون موقعی که ایران بودم و همه روزهای تعطیل رو هم دوست داشتم تو دانشگاه بگذرونم، اینجا دنبال بهانه میگردم که از دانشگاه فرار کنم. شاید یه دلیلش این باشه که هنوز تو ارتباط آکادمیک برقرار کردن تو محیط اینجا ضعیفم. البته شکایت نمیکنم. زیاد هم بد نیستم. ولی به هر حال با بومی ها و انگلیسی زبانها خیلی فاصله داریم و کاریش نمیشه کرد باید یه مدت سختی کشید. بگذریم. اصلا نمیخواستم الان در مورد این صحبت کنم. الان آخرای بعد از ظهره و من این موقع از روز رو خیلی دوست دارم. این کافی شاپی که الان توش نشستم که اسمش موزارته کنار یکی از دریاچه های آستینه و جون میده برای حرف زدن با دوستا یا مطالعه کردن. (برای وب لاگ نوشتن هم بد نیست. :) ). تو این شرایط اگه آدم بدبخت و بیچاره و زیر بار یه خروار قرض و قوله هم باشه باز شکایت کردنش نمیاد چه برسه به اینکه نباشه. منتظر فرصتی بودم که در مورد اینکه چجوری خدا به آدما لطف میکنه و نتیجه تلاششون رو میده بنویسم. تو این مدت که دنبال ادمیشن و ثبت نام و پس لرزه هاش و بعدشم پیدا کردن TA بودم که خدا رو شکر همش درست شد یه فرصت دوباره برام پیش اومد که سنت خدا رو در پاداش دادن تجربه کنم. خیلی از مواقع، حداقل برای من که اینطور بوده، نتیجه ای که آدم میگیره نتیجه مستقیم تلاشش نیست. میشه که آدم ماهها خودشو میکشه و هر کاری که از دستش میاد انجام میده ولی آخرش در دقایق آخر از یه راه به ظاهر تصادفی به نتیجه میرسه. برای من بارها و بارها اتفاق افتاده. شاید خدا میخواد اینجوری به آدم بگه اوهوی! خیال برت نداره که هر کاری بخوای میتونی بکنی. تو تلاشت رو بکن. من اونو ازت میخرم و هر جوری که خودم میخوام پاداشت میدم. دقیقا یادمه که اون موقعی که کنکور لیسانس رو میدادم به این نتیجه رسیدم و دیگه برام مهم نبود این بخشی از درس که دارم الان میخونم ازش تو کنکور سوال میاد یا نه؟ چند تا میاد؟ چقدر میرزه؟ مهم این بود که همه تلاشی که میتونم بکنم. نمیدونم حرز امام مهدی به گوشتون خورده یا نه. فکر کنم حرز به دعایی میگن که از خوف خدا گفته شده و همه امامها یکی مخصوص خودشون دارن. تو این دعا از خدا میخوای که برای رسیدن به چیزی که میخوای اسبابی برات مهیا کنه که خودت از طلب کردن اون اسباب عاجزی. یعنی برای خدا تکلیف نمیذاری که اینجوری فراهم کن. بهش اعتماد میکنی که از هر راهی که خودش خواست کمکت کنه. اگه قبلا این دعا رو نمیدونستین الان که نزدیک نیمه شعبانه اگه دوست دارین با این دعا آشنا بشین:

یا مالک الرقاب،

یا هازم الاحزاب،

یا مفتح الابواب،

یا مسبب الاسباب،

سبب لنا سببا لا نستطیع له طلبا،

بحق لا اله الا ا...، محمدا رسول ا...

نظرخواهی آمریکایی

2007-08-22T23:53:00.001-05:00

امروز یه workshop شرکت کرده بودم که برای ایناییه که در آینده دور یا نزدیک میخوان TA باشن. (خواهشن تو کامنت ها نپرسین که تو TA گرفتی یا نگرفتی چون هنوز معلوم نیست. ولی این workshop رو باید میرفتم.). تو اون رنج وسیعی از چرت و پرت و کاغذ که تحویلمون دادن یه فرمی بود که شما در مورد آمریکایی ها چی فکر میکنین. چه فرقها یا چه شباهتهایی با مردم مملکت شما دارن. من داشتم شاخ در میاوردم که اینا چنین نظر خواهی از آدم بکنن اونم به طور رسمی. ولی فرمی پر کردم بیا و ببین. چون اسم و رسم هم نباید مینوشتی هر چی تونستم نوشتم. موقع رفتن اومدیم تحویل بدیم نتایج گهر بار رو شاید که وسیله ای باشه در این جهت که به اینا کمک کنیم بفهمن که در قله علم و هنر و فرهنگ و تمدن و با حالی و اینا قرار ندارند گفتند نه اون فرم مال خودتونه برا اینه که چند سال دیگه بهش نگاه کنین ببینین نظرتون راجع به آمریکایی ها عوض شده یا نه؟!!! در اینجا من کم آوردم و به این نتیجه رسیدم که کاملا نظراتم در موردشون درست بوده و تعجبم از اینکه دارن از مانظر خواهی میکنن به جا. چه میشه کرد. بریم یه گاو صندوقی چیزی پیدا کنیم این فرم رو بذاریم توش و یه نخ هم به انگشتمون ببندیم که یادمون باشه چند سال دیگه بریم سراغش ببینیم نظرمون عوض شده یا نه. تا اون موقع ایشالا خودمونم دیگه یه پا آمریکایی شدیم و به این نتیجه میرسیم که چقدر در گذشته در اشتباه بودیم.

2007-08-19T23:52:00.001-05:00

دیدین یه وقتایی آدم نسبت به بعضی از وسایلش تعلق خاطر پیدا میکنه؟ وسایلی که به طرز عجیبی برای مدت طولانی دووم میارن و به درد آدم میخورن. مثلا من از دوران راهنمایی یه کیف پول داشتم که تا همین اواخر که ایران بودم ازش استفاده میکردم. یعنی یه چیزی حدود 10 سال. کیف پول رو مامانم بهم داده بود. از باوفایی این کیف پول بگم که یه بار گم شد و چند ماه بعد دوباره پیدا شد و یه بار هم دزدیدنش و پولاشو برداشتن ولی خودش دوباره پیدا شد. همین بود که با اینکه زیادی پاره پوره شده بود بازم ازش دل نمیکندم تا اینکه همین اواخر دیگه انداختمش دور. ولی الان فکر میکنم چه اشتباهی کردم. کاش یادگاری نگهش میداشتم.

یکی دیگه از این وسایل که شاید خیلی از دوستانم تا حالا وصفش رو شنیده باشن یه گیره مو بود که اونو هم همون زمان راهنمایی دبیرستان خانوم همسایمون برا تولدم بهم داد. این گیره مو قرمز رنگ که شبیه یه نصفه سوسیس بود هم عجیب دووم داشت. نمیتونم بگم چند بار گمش کردم و ازش خبر نداشتم ولی دوباره پیدا شد. سه چهار بار هم گیرش شکست و منم قشنگ پیچاش رو باز کردم و یه گیره جدید بهش بستم. خیلی دلم میخواد یه بار به خانوم همسایه سابقمون زنگ بزنم و بگم اون گیره رو هنوز دارم. عمرن (فرهنگستان گفته اینجوری بنویسین) باور کنه. جالب اینجاست که تا به حال بارها و بارها گیره های موی مختلف خریدم تا یه ذره تنوع داشته باشم و همش از همون استفاده نکنم. ولی هیچکدوم کاراییه اون نصفه سوسیس رنگ و رو رفته رو ندارند. تازگی ها دوباره گمش کردم و مثل اینه که یه چیزی تو زندگیم میلنگه.

امروز تو تلویزیون گرین مایل رو میدیدم. تو ایران حداقل دوبار دیده بودمش و اینجا هم دومین بار بود که میدیدم. باورم نمیشد که اینجا هم سانسور شده پخش میشه. ولی نکته جالب اینجا بود که قسمتهایی که تو ایران حذف کرده بودند صحنه هایی بود که مثلا یه نمه کوچولو عشقولانگی داشت. ولی اینا بعضی صحنه های یه کم دلخراش رو حذف کرده بودند. مثلا اونجایی که یکی از اعدامی ها با جریان برق جزقاله میشه. در کب فکر کنم هیچ صحنه ای نبود که هم اینا حذف کرده باشند هم تو ایران حذف شده باشه. این سانسور هم برای خودش فرهنگیه.

کرم قهرمان

2007-08-10T22:09:00.000-05:00

تصور کنید یکی مثل من که سر و کاری با ورزش و خبر ورزشی و ورزشکار جماعت و تیم و اینا نداره این خبر رو تو یکی از این سایتهایی که لینک میدن به خبرهای جدید میبینه: کرمی در 30 ثانیه حریفش را ناک اوت کرد. بعد دنبال میکنه ببینه کجای دنیا چند تا خل و چل پیدا شدن و مسابقه کشتی یا هر چی بین کرم ها برگزار کردن. بعد که خبر رو میبینه ایران و اینا به چشمش میخوره. عجب بابا مردم تو ایران هم رفاه زده شدن و دنبال سرگرمی تازه رفتن. مسابقه کرم میذارن. ا. چجوری شد؟ اسم کرمه یوسفه؟ !!!! ....آهان اینجوریه. تازه فهمیدم. خوب فهمیدم دیگه بابا چرا میزنی. دیگه تکرار نمیشه . منظورم اینه که دفه دیگه خبر در مورد مسابقه پشه دوانی یا المپیک جنگل دیدم باور نمیکنم.

2007-08-01T18:26:00.001-05:00

من که میدونستم پرشین بلاگ درست شده ولی از قصد اون پست رو گذاشتم ببینم کی زودتر از همه میاد متلک بارم میکنه که هی حواست کجاست و اینا. البته این مسوول هم که میبینین اومده کامنت گذاشته به خاطر این نیست که دوست داره متلک بگه، به خاطر مسوولیت پذیریشه که حتی در روزهای واپسین پایان نامه هم به فکر ماهاست.

در واقع این هم از شیرین کاری google reader بود. مدتی بود که میدیدم کسی پست جدید نمیذاره و اتفاقا همشون هم پرشین بلاگین. با این که شنیده بودم پرشین بلاگ درست شده ولی وقتی رفتم تو یکی از وب لاگها دیدم کار نمیکنه گفتم لابد دوباره خراب شده. نگو چون دومینش عوض شده پست جدیدا برا من نمیان و من همون قبلی ها رو فقط دارم. البته این اصلا و ابدا به این معنی نیست که گوگل هر روز بهتر از دیروز نیست و از همه باحال تر نیست چون بیچاره ها کف دستشون رو بو نکردن که یه سایت گنده یه دفه هک میشه و بعدشم سر از زیر زمین در میاره.

یه چیز بی ربط: این عکس دل انگیز و روح افزا رو درست جلوی خونمون گرفتم. خداییش انتظار همه جور جونوری رو تو این دهاتی که بهش میگن شهر داشتم غیر از قورباغه در خشکی.

2007-07-31T10:37:00.000-05:00

برای همدردی با اونایی که تو پرشین بلاگ وب لاگشون هک شده ما هم چیز جدید نمینویسیم
نه که از تنبلی باشه ها نه

2007-07-05T22:40:00.000-05:00

نمیخوام بگم بعضی از روزا نحسند. ولی بعضی وقتها اونقدر اتفاق دوست نداشتنی تو یه روز برا آدم میفته که آدم نمیتونه بگه که اون روز روز خوبی بوده. امروز برای من از اون روزا بود. شاید هم وضعیت روحی آدمه که باعث میشه آدم به اتفاقای خوب یا بد اون روز بیشتر توجه کنه. به بیانی نوع نگرش آدم رو مشخص میکنه. عاطفه میدونه در مورد چی صحبت میکنم. چه کنیم که این طرز تفکر عاطفی دست از سر ما بر نمیداره.

مخصوصا این اتفاقاتی که از نیم ساعت پیش تا حالا افتاد جوری حالم رو گرفت که لحظه شماری میکردم زودتر به خوابگاه برسم. اصولا هم تیمی ها عادت کردند که تو این چند روز هر چند ساعت یکبار از من بخوان که وضعیت کارمو گزارش کنم. این البته بد نیست. فاجعه وقتی به بار میاد که یه چیزی بگی که خیال کنن داری از اونا انتقاد میکنی. هر کاری هم میکنم که با این زبون الکن بگم که بابا من انتقادی از کار شما ندارم باز این حالت تهاجمیشون از بین نمیره. منم که حساس...سریع حالم گرفته میشه طوری که نمیتونم مخفی کنم و مجبورم همش از همه فرار کنم که کسی نفهمه من داره گریه ام میگیره

خلاصه با این وضع داشتم بر میگشتم خوابگاه. سر راه یه صحنه ای رو برای اولین بار دیدم که هرگز دوست ندارم دوباره ببینم: چهره یه آدمی که زیاد مشروب خورده. هنوز جلو چشمه و اعصابم رو خورد میکنه. پشت سرش یکی از ایرانی ها که اومدن روبوکاپ داشت رد میشد و بهم سلام کرد. خیلی آروم جواب دادم. شنیدم که به بغل دستیش گفت: دیدی. هیچ موقع جواب نمیده. لابد دوست دارن به حساب این بذارن که من خودم رو میگیرم

بگذریم. یه کمی هم از اتفاقات خوب بگم. تو سالنی که میشینیم کار میکنیم (همون جایی که معماری خیلی زیبایی داره و تازه کشف کردم که از بیرون هم یه چیزی شبیه گنبد و گلدسته مسجد داره) یه پیانو کشف شده. ساعتهای اولیه شب که میشه یکی از کسایی که بلده میره پشتش میشینه و پیانو میزنه. این فضا برای من یکی از چیزاییه که فراموش نمیشه: تو یه اتاق بزرگ با نور کم جایی که هرکی به آرومی مشغول کار خودشه بشینی و کار کنی و پیانو بشنوی. نسبت به روزای اول همه یخشون باز شده و روابط خیلی دوستانست. چند روز پیش وقتی با اتوبوس برمیگشتیم مثل کارمندایی که از اداره برمیگردند هر کی راه خودشو میگرفت و میرفت. امروز ولی متفاوت بود. ملت انگار یادشون رفته بود که دانشجوی دکترا یا فوقند. دسته جمعی به طرف خوابگاه راه افتاده بودند و برای تیمهای مختلف هورا میکشیدند. با این جوی که میبینم فکر میکنم بقیه روزها به خوبی و خوشی بگذره.

امیدوارم در خوندن این پست به مشکل نخورده باشین. چون کاما رو پیدا نکردم

2007-07-04T01:02:00.001-05:00

دیروز و امروز رو بیشتر صرف این کردم که در فضای آرامش بخش اون سالن که هنوز نفهمیدم معماری کجایی داره ولی خیلی دل انگیزه با برنامه ور برم. هنوز هیچ بازی رسمی انجام ندادیم و فقط دو تا تمرینی داشتیم. من که درگیر لیگ نیستم و کارم یه چیز دیگست حالا حالا ها وقت دارم که هر چقدر دلم خواست با برنامه ور برم.

دیروز استاد استادم رو دیدم. یه خانوم نسبتا مسن که به نظر میومد به تیم و دانشگاهش هم خیلی اهمیت میده. همین که وارد شد مثل این مادرایی که بچشون رو گم کردن گفت: سی – ام – یو کجاست؟ خوشبختانه تیمش اونقدر معروف هست که همه میشناستش و تونستن زور نشونش بدن که کجا باید بره. این دانشگاه کارنگه ملون (هنوز با فارسی انگلیسی قاطی مشکل دارم برا همین به این طرز مسخره نوشتم) تو علوم کامپیوتر رنک اول رو داره. خدا به دادمون برسه که فردا میخوایم باهاشون مسابقه بدیم. فکر کنم این استاد استادم هممون رو بخوره.

امروز یه سر به بقیه قسمتها هم زدم. به کسی نگین ولی من کلا از این خورده پاره ها که بهشون میگن ربوت زیاد خوشم نمیاد. مخصوصا اگه مجبور باشی خودت بسازیش. خوشبختانه لیگ رباتای چهار پا که ما توش هستیم از سگای ساخت سونی استفاده میکنه و لازم نیست چیزی بسازیم. ولی کلا

دیدنشون برام جالب بود. عکساش رو هم بعدا میذارم چون الان فقط فیلم دارم ازشون

اینم چند تا عکس از بناهای آتلانتا که همین دور و اطراف گرفتم

منظورم این بود که همه اینا در آتلانتا قرار دارن. حالا حتما که نباید چیزای مهمی باشن. این برج آخری الان خراب شده و فکر کنم کس دیگه ای غیر از من به این نبوغ نرسید که ازش عکس بگیره. اهمیت این عکس هم دقیقا همینه

آها تا یادم نرفته وضعیتم رو گزارش بدم که دیگه دوستان از بی اطلاعی در بیان: من برای پاییز ادمیشن گرفتم. تابستون هم مجبور بودم یه درس بردارم که خوشبختانه تموم شد. این کاری هم که تو ربوکاپ ارایه میدم نتیجه همین دورانیه که داوطلبانه کار میکردم

2007-07-02T08:22:00.001-05:00

این اولین باره که دارم با لینوکس کار شریف وب لاگ نویسی رو انجام میدم چون با ویندوزم نتونستم به اینترنت وصل بشم. الان برای روبوکاب آتلانتا هستم و تو خوابگاه دانشگاه جرجیا تک موندم. خیر سرم گفتم با ماشین بیام (چند تا از بچه های تیم با ماشین اومدند که وسایل رو بیارن و بقیه هم با هوابیما) که ببینم این آمریکا چجوریه. تو مسیر غیر از درختای بلند سبز چیزی ندیدم. تنها چیزی که ارزش دیدن داشت رودخونه می سی سی بی (ب رو بخونین ب. چون تو کی برد لینوکس ب رو بیدا نمیکنم!!!) بود. روزای قبل از مسافرت به کار شدید گذشت چون علاوه بر بستن وسایل برای یه سفر یازده روزه باید خونه رو جمع میکردیم که به یه آبارتمان جدید بریم و از طرفی کار مربوط به روبوکاب رو هنوز تموم نکرده بودم. بیچاره بیتر (بیتر نه بیتر. استاد محترم) آرزو به دل موند که یه دمو موفق از کار من ببینه و آخرشم که هشت نه شب من کارمو تموم کردم دیگه دانشگاه نبود

دیروز کلی وقت داشتم که میتونستم بشینم و بنویسم ولی نمیتونستم به اینترنت وصل بشم چون پسورد نداشتم (پ رو پیدا کردم ولی دیگه حال ندارم برم اون بالایی ها رو عوض کنم!) به مسوولای خوابگاه هم که زنگ میزدم کمکی نمیکردن. این آمریکایی ها یه اخلاق بد دارن: وقتی نمیتونن یا نمیخوان کمکت کنن اصلا به حرفات گوش نمیدن و یه چیز ثابت رو هی تکرار میکنن. مثلا دیروز این خانومه پای تلفن میگفت ما از پسورد استفاده نمیکنیم. من میگفتم خوب من الات صفحه پسورد جرجیا تک جلومه. چیکار کنم. میگفت من نمیدونم چون ما از پسورد استفاده نمیکنیم. من میگفتم بابا همه هم تیمی های من تو همین خوابگاه با پسورد وصل شدن. میگفت ما از پسورد استفاده نمیکنیم!!! وضع خنده داری بود. الان هم که دارم مینویسم دیگه یادم نمیاد که چی میخواستم بنویسم. ولی میتونم وقایع دیروز رو با عکس بچسبونم تنگ این پست که هم حالشو ببرین هم از احوالات من مطلع باشین. !!! من دیگه برم به ست آپ کردن تیم برسم که دیره

قسم میخورم که این عکس رو وقتی از ایلالت لویزیانا رد میشدیم گرفتم. هر چند اگه کسی ادعا کنه که این خیابون جلوی خونتونه چیزی نمیتونم بگم

اینم رودخونه می سی سی پی تو ایالت می سی سی پی

از ایالت آلاباما هم چون شب از توش رد شدیم عکس نگرفتم

سالنی که لیگ رباتهای چهارپاتوش برگزار میشه. ما تو این لیگ فقط تیم داریم و تو یکی دو تا قسمت دیگه

ست آپ کردن تیم ها

این عکس دیوار یه حموم عمومی قدیمی تو ایران نیست. راه پله های همون سالنه. چیزی که من سر در نیاوردم اینه که داخل سالن فضای مصری داره ولی این نقش و نگارای راه پله ایرانی به نظر میان. برای دیدن عکس کله خود را بچرخانید

از خوابگاه

2007-06-24T11:49:00.001-05:00

- neda jan mamnum am ke scrap dadi, man alan tu brazilam ke dastam be orkut reside, umadam conferanse ISVLSI, too iran hichjuri nemishe raft to orkut,

برزیل؟؟؟!!! بچه تو اونجا چیکار میکنی؟ بیا پایین میفتی ها.

- سلام. ما از قبرس ویزامون رو گرفتیم. تو فرودگاه قبرس خیلی اذیتمون کردن. تو لیست سفارت چک میکردن. اگه وقت مصاحبه نداشتی نمیذاشن بری تو. برت میگردوندند.

. چه عالی! باورم نمیشه. (یعنی میشه بیای اینورا بازم همدیگه رو ببینیم؟). خوبه والا! به لطف شیطان بزرگ قبرس هم آدم شده. راه نمیده. شاه میبخشه، دربونش نمیبخشه. یارب مباد آنکه گدا... و هزار تا از این حرفا برای اینکه دل خودم خنک بشه.

- ما بي تو خسته ايم تو بي ما چگونه اي؟ هي! امان از كارمندي! من الان سر كارم .يكي از بچه ها داره پشت پنجره سوت بلبلي مي زنه تا به بلبلي كه توي حياط رو درخته جواب بده!!

- الهی قربونت برم. بمیرم برا کارمندیت. دلم لک زده برا اون روزایی که با بچه ها این روحیه لطیفت رو دست مینداختیم و میخندیدیم. و تو هم به دل نمیگرفتی از بس که با معرفتی.

- salam nedayi. khobi? bebakhshid bedalil mashghaleh kari natonestam zodtar az in mailet ro bekhonam. rasti darmored googletalk gofte boodi ke ba ham ertebat dashte bashim…

- گوگل تالک؟ در مورد تاریخ کدوم سلسله صحبت میکنی آبجی؟ اون ایمیل رو که وقتی جوون بودم فرستادم برات! بابا تو هم که تو کار کردن و مشغله داشتن دست همه رو از پشت بستی!

- الو الو... سارا جان. کجایی تو؟ الو... پروفسور.... نخود فرنگی......به بخش .......وب لاگ....

به قول یکی از همین دوستان عزیز خوابگاه هم جاییه برا خودش. تو یه وجب اتاق شش متری یکی نشسته داره غذا میخوره. یکی داره درس میخونه. یکی رو تختش خوابیده، یکی نماز میخونه.... کاش تو اون دوران هیچوقت آرزو نمیکردیم اتاقمون بزرگ تر باشه. اتاق بزرگتر راحت تره. ولی نه دیگه اینقدر بزرگ به پهنای کره زمین.

یه نقاشی به قلم اینجانب از ما شش نفر تو اتاق مذکور

درباره بارون

2007-06-20T11:30:00.000-05:00

من نمیفهمم رابطه بارون با کفش نو چیه؟ یه هفته دو هفته میگذره و هر روز هوا شناسی میگه بارون میاد، اونوقت یا نمیاد، یا کم میاد، یا تو اون موقع بیرون نمیری. از قضا در طول این مدت هر روز میخوای بری کفش تابستونی بخری ولی نمیشه. بالاخره که بعد مدتی کفش رو میخری و برا اولین بار میپوشی یه دفه همون روز آسمون سوراخ میشه و عین شیر آب ازش بارون میاد. چند وقت پیش هم درست همین اتفاق برای یکی از دوستام افتاد. خوب پس یه رابطه ای باید باشه. مثلا اینکه وقتی کفش نو می پوشی چون نوه موقع راه رفتن اصطکاک ایجاد میشه و سطح زمین بار الکتریکی پیدا میکنه و این باعث القای بار به ابرا میشه و .... بیخیال. یا اینکه (این یکی بهتره) وقتی کفش نو میپوشی گربه های سیاه تو کوچه خیابون میبیننت و چشمت میزنن و میگن الهی که بارون بیاد رو سرت و بعدش بارون میاد. (تو مملکتی که ملت میتونن رسما به خاطر غذا دادن به گربشون از تو شکایت کنن لابد به حرف گربه سیاه هم بارون میاد)
هفته پیش تو از سوپر مارکت داخل دانشگاه یه مانچو مجانی گرفتم. (اگه یه چیزی میخریدی بهت یه مانچو مجانی میدادن). مانچو یه پوشش پلاستیکیه که از رو لباسات میپوشی که تو بارون خیس نشی. گمانم مال مکزیکیاست. هر روز منتظر بودم بارون بیاد اینو بپوشم ببینم کار میکنه یا نه. اگه کار میکرد خیلی خوب بود چون از چتر به دست گرفتن خیلی بهتره. امروز که تو بارون شدید پوشیدمش دیدم بد نیست. ولی حیف که فقط تا زانو میاد و پایین پاها خیس خیس میشن.
یه مساله علمی هست که آدم باید زیر بارون یواش راه بره یا تند. خوب معلومه که تند بره زورتر میرسه. ولی ممکنه این باعث بشه که بارونا بیشتر بهش بخورن. خلاصه من که زمانی خدایگانی بودم برا خودم تو فیزیک از درک این مساله عاجز موندم. ولی یه راه برای اینکه خیال کنیم مساله رو حل کردیم اینه که از قوانین نسبیت اینشتین استفاده کنیم که طبق اون یه جسم در حال حرکت در جهت حرکتش فشرده میشه. در نتیجه کوچیکتر میشه و زیر بارون هم اگه باشه کمتر خیس میشه. مقدار این فشردگی به نسبت سرعتش با سرعت نور (یه توان دو هم داره فکر کنم) بستگی داره. در نتیجه اگه با سرعت نور حرکت کنه کامل فشرده میشه جوری که یه بعد ازش حذف میشه و به این ترتیب زیر بارون اصلا خیس نمیشه. (کف کردین)
در کل زیر بارون موندن زیاد هم بد نیست. یه جور هیجانه برای روزهای مثل هم و پی در پی. این دفه تو روزای بارونی به قیافه آدمایی که غافل گیرانه خیس شدن نگاه کنین. هیچ کس عصبی یا دلخور نیست. پشت قیافه به ظاهر شاکی آدمها یه جور خنده شیطنت آمیز وجود داره که شاید به خاطر اینه که از این اتفاق ساده که یکنواختی رو از بین برده خوشحال شدن. اگه یه کمی عشقولانگی هم اضافه بشه طعم این هیجان خیلی شیرین تر میشه. مثلا اینکه دو نفری تو بارون گیر میکنین و یدونه کاپشن فقط همراهتونه و دونفری نگهش میدارین بالا سرتون و میدوین. یادش به خیر میدون کاج. کلی از راه رو پیاده اومدیم چون تاکسی هم گیر نمیومد. رو زمین شاید بعضی جاها به عمق بیست سانت آب جمع شده بود. ماشینها هم کم لطفی نمیکردن و حسابی ملت پیاده رو خیس میکردن. از خود خواهی و تازه به دوران رسیدگی بعضی مردم اون حوالی که بگذریم دلم تنگ شده برای میدون کاج. بهتره بگم دلم تنگ شده برای چیزی که اسمش رو میشه گذاشت خونه.

(200 $) wanted

2007-06-06T20:42:00.000-05:00

عاطفه خانوم زود باش خودت رو معرفی کن.
البته من یه دونه عاطفه بیشتر نمیشناسم که کلی دلم براش تنگ شده
برا همین اینجوری هل هلی آگهی فوری دادم
اون دویست دلار هم برا کسیه که معرفیش کنه غیر از خودش

از دوران قدیم

2007-06-02T18:41:00.000-05:00

فکر کنم یکی دو روز دیگه سالگرد فوت امام خمینیه. اون سالی که این اتفاق افتاد من هشت سالم بود. دیدن همه اتفاقها از چشم یه بچه هشت ساله واقعا متفاوته. شب قبلش ما خونه خالم بودیم و من صبح که پا شدم خالم داشت گریه میکرد و بعد مامانم بیدار شد و از خالم پرسید که چی شده و خالم آروم گفت که امام فوت کرده. بعدشم که همه بیدار شدن رفتیم مسجد. یادمه که تو تصورات خودم فکر میکردم الان که امام فوت کرده از فردا مردم همه عین آدمای بد میریزن تو خیابون و همدیگرو اذیت میکنن. این فکر بعدش به نظرم خنده دار میومد. ولی الان که خیلی گذشته میبینم مثل اینکه خیلی هم بیراه تصور نمیکردم. شاید اگه امام بیشتر زنده بود راه برای خیلی از سوء استفاده ها بسته میشد. حداقل اقلش این بود که آدمی که زندست میتونه اجازه نده که دیگران با استنداد به حرفهاش و روشهاش کارای خودشون رو توجیه کنند.

دیگه چیز زیادی از اون موقع یادم نمیاد. (فرق من با بوعلی سینا اینه که من هشت سالگیم رو هم خوب به خاطر ندارم ولی اون از دوران نوزادی هم چیزی به یاد داشته!). فقط اینکه یادمه بعد چند روز که برگشتیم مدرسه معلممون رو با چشمهای قرمز پف کرده دیدم. قاعدتا چیز دیگه ای اون موقع فکر نمیکردم جز اینکه معلممون مثل همه آدمای دیگه که میدیدم حسابی گریه کرده. ولی الان که فکر میکنم میبینم با اون وضعی که تو ایران وجود داشت برای استخدام نیروهای متعهد و مومن، تظاهر هم زیاد بود. گهگاه پیش میومد یه معلم مدرسه رو که همیشه با چادر میبینی بیرون از مدرسه با سر و وضعی کاملا متفاوت ببینی. و طبیعیه که اشکال از طرف جو حاکم بر جامعه و روش ارزش گذاری برای استخدام بود که هنوز هم کماکان وجود داره نه از طرف آدمی که شیوه زندگی و اعتقادات خودش رو داره و به خاطر اینکه بتونه وظایف شغلیش رو انجام بده مجبوره با شرایط کنار بیاد.

هیچکس نمیتونه منکر این بشه که اکثریت آدمهای نسل پیش از ما یعنی پدر و مادرهامون حس عاطفی خیلی زیادی نسبت به امام خمینی داشتند. کم هم نیستند افرادی که چه اون موقع و چه الان افکار ایشون رو قبول دارند. یه نمونه جالبش که من برخورد داشتم کسیه که حتی اسم امام خمینی رو نمیبره و به جاش از صفتهای کمی زننده استفاده میکنه و در عین حال جمله های امام رو به عنوان حرفهای حکیمانه نقل میکنه!

به هر حال فکر میکنم ما کلا مردم پیچیده ای داریم: کسایی که اسلام رو قبول دارند ولی چیزایی مثل فقه و روحانیت رو ندارند، کسایی که اینا رو هم قبول دارند ولی حکومت رو ندارند، کسایی که قدیمی های حکومت جمهوری اسلامی رو قبول دارند ولی جدیدی ها رو ندارند، کسایی که هیچی رو قبول ندارند ولی عزاداری امام حسین رو قبول دارند و...و...و. در حالی که از دید یه آدم عامی خارجی ممکنه همه اینا به نظر یه چیز بیاد و فکر کنه ما دچار تضاد و خود درگیری هستیم!

یه دفه هم من مثل بچه آدم با زبون خوش به موقع وب لاگم رو آپ دیت کردم ;)

سه اعترافات، یک کرامات

2007-05-30T02:03:00.000-05:00

اعتراف اول: سحر جان! یادته که اون لقمه نون و کره عسلی رو که با هم تو دانشگاه خوردیم؟ خیلی دوست داشتی. اونقدر حال کردی که منم کلی از خوردنش لذت بردم. میدونم تا حالا خیلی بارها شده که دلت بخواد دوباره از اونا گیر بیاری. ولی میخوام راز خوشمزه بودن اونو بهت بگم که بدونی دیگه به اون خوشمزگی گیر نمیاری.

اون روز من اون نون و کره عسلی رو که خریدم یه راست اومدم ساختمان شما که از تو کیوبیکال همسر یه چاقویی قاشقی چیزی پیدا کنم و کره رو رو نون بمالم. از قضا هیچی گیرم نیومد. منم آستینها رو زدم بالا و با انگشت نون رو خالی کردم و کره ها رو زدم روش. چون کره هه سفت بود کلی هم با انگشت و کف دست فشارش دادم که خوب له بشه. بعدشم شروع کردم به خوردن و همزمان میومدم طرف کیوب تو که ببینم اگه دوست داری با هم تقسیم کنیم. وقتی دیدم که دوست داری میخواستم از تهش که گاز نزده بودم نصفشو برات بکنم. ولی تو خودت یه ذره از سرش که گاز زده بودم کندی و گفتی همین بسه. بعد هم که داشتی میخوردی و کلی خوشت اومد دیگه بهت نگفتم که دلیل خوش مزه بودنش چیه که کوفتت نشه اون یه ذره لقمه. امیدوارم با این اعتراف اون خاطره شیرین رو در ذهنت خراب نکرده باشم. ;)

اعتراف دوم: ش جان اون مانتویی که با پست برات فرستادم فقط میخواستم بگم که اونو اول برا خودم خریده بودم. ولی راستشو بخوای اون اندازه من نبود. آستیناش خیلی بلند بود. خودشم کلا سایزش برا من بزرگ بود.از بس مانتوهای تو بازار قرتی پرتی بود مجبور شدم یه چیزی بخرم که از خودم بزرگتره. تصمیم داشتم دست کاریش کنم درست شه. ولی بعد گفتم درسته که من از هر بند انگشتم هفت تا هنر میباره و همه هم اینو میدونن ولی از اونجا که سابقه زیبایی در دست کاری کردن لباس ندارم میزنم مانتو به این قشنگی رو خراب میکنم. حیفه. چون همون موقع تصمیم داشتم که برا تو هم یه هدیه بخرم و دوست داشتم یه هدیه خوشکل هم بخرم یه دفه این فکر شیطانی به ذهنم رسید که اونو به تو بدم که قدت از من بلندتره. بعدشم همونطور که بهت گفتم با خودم آوردمش اینجا و هی نشد برات بفرستم تا محرم شد و گفتم بذار برا بعد محرم بفرستم و بعدشم گفتم بذا برای عید بفرستم و اینجوری شد که دیر فرستادمش. ;)

اعتراف سوم: این یکی خطاب به جانگ آن دوست کره ایم هست که روحش هم خبر نداره که من وبلاگ دارم و اگه بدونه هم البته نمیتونه بخونه. ولی من کاری ندارم. من اعترافم رو میکنم. جانگ آن عزیز! اون بلوز خوشکل که تولدت بهت دادم اون یه هدیه بود که یکی از بستگان-این-لا (bastegan-in-law) به خودم داده بود. من هیچوقت چیزی که هدیه باشه رو به کسی نمیدم و اگه طرف برام عزیز هم باشه که غیر ممکنه. چند باری هم که این کار رو کردم دلیل خاصی داشته که کاملا دلیل خاصیه و بسیار قابل قبول. دلیل اینکه اونو به تو دادم هم این بود که نقش و نگار ایرانی داشت و گفتم خوبه اینو میپوشی میگی به همه که این ایرانیه مردم میفهمن که ما غیر از هسته، پوسته هم داریم تو مملکتمون و تو هم یه یادگاری متفاوت از من خواهی داشت.

کرامات: منتظر بودم که خبر ادمیشنم بعد شانصد و اندی ماه که واقعا رکوردی بود برا خودش در یک روز خاص بیاد. روز تفلدم هر چی صبر کردم اتفاق خاصی نیفتاد. آخرش اون اتفاق خاص امروز افتاد. امروز هم از این جهت خاصه که فردای memorial day یه یعنی سالگرد اون روزی که ما مصاحبه ویزامون رو با موفقیت انجام دادیم و ویزامند شدیم. مبارکم باشه الهی (ادمیش رو میگم). از کلی دوستانی که به خاطر ادمیشن گرفتن من کمکم کردند، به فکرم بودند، حرص و جوش زدند و حتی از کسانی که رو اعصابم رژه رفتند (این گروه آخر جزو خوانندگان این مکان نمیباشند) کمال تشکر را دارم.

راستی اگه فکر میکنین که این دفه خیلی چرت و پرت نوشتم نگران من نباشین، من خوبم. دوستان عادت دارن. بقیه هم ایشالا عادت میکنن. (عزیز من نصف شبی آدمو تشویق میکنی وب لاگشو آپ دیت کنه. خوب همین میشه دیگه.)

2007-05-20T15:37:00.000-05:00

داشتم امروز به این فکر میکردم که وب لاگ به چه درد میخوره. آدم چرا باید زندگیش رو لاگ کنه.

تنها چیزی که من از لاگ کردن میدونم اینه که آدم همه چیز رو خام ذخیره میکنه تا اگه لازم شد بعدا پردازش کنه.(این حرف شما رو یاد پیزی نمیندازه. مثلا یه گاو که زیر درخت رو چمنا نشسته داره دهنش رو تکون میده؟!! ). مثلا اونایی که برنامه کامپیوتری مینویسن یا استفاده میکنن داده ها رو بدون هیچ کار خاصی ذخیره میکنن و اگه بعدا باگی خرابی یی تو سیستم پیدا شد از روی داده های ذخیره شده میفهمن که چه اتفاقی افتاده بوده.

شاید وب لاگ هم به این درد بخوره. مثلا آدم میتونه علت شکستها و پیروزی هاش رو از اتفاقاتی که در گذشته براش افتاده پیدا کنه.

اصلا بی خیال. وب لاگ حتما چیز خوبی که کلی آدمهای مهم دارن دیگه

2007-05-12T14:45:00.000-05:00

راننده ای در یک بزرگراه با سرعت زیاد در جهت مخالف بقیه در حال رانندگیه. از رادیو میشنوه که در فلان بزرگراه یک دیوانه در جهت خلاف بقیه به سرعت میراند. راننده به ماشینهایی که به سرعت به او نزدیک میشند و میگذرند نگاه میکنه و میگه: ای بابا! دیوانه ها هم یکی دو تا نیستند که!

حالا این دیوانه نه تنها جریمه نمیشه و یا در تیمارستان بستری نمیشه، بلکه ماشینش رو با یک ماشین پلیس عوض کرده، یک گواهی نامه رانندگی بین المللی گرفته، هر گونه مجوز برای توقیف، حبس، اعدام و ... داره تا اگه با ماشین دیگه ای شاخ به شاخ شد یا نشد ولی راننده دیگه ای احساساتش رو جریجه دار کرد بتونه حالش رو بگیره و تازه ماشینش هم ترمز بریده! از همه بدتر اینکه سرنوشت یک ملت رو در دست داره.

آدم نمیدونه چی باید بگه در این شرایط. من که تا بحال همه چیز رو به حساب بی کفایتی و نادانی میذاشتم کم کم دارم شک میکنم که این همه ویرانی نمیتونه از سر اشتباه باشه. شاید یکی واقعا میخواد ما رو اونم با دست خودمون نابود کنه.

- سرکوب و بازداشت زحمت کش ترین و مظلوم ترین قشر جامعه یعنی معلمان و کارگران دقیقا در زمانی که باید ازشون تجلیل کرد.

- به لجن کشیدن نشریات سیاسی و اجتماعی دانشجویی با نوشتن مطالبی که هر کی بخونه راحت میفهمه که این لحن نشریات معترض نیست و به این بهانه تعطیل کردن همه نشریات دانشجویی پلی تکنیک. انگار هنوز معلوم نیست کی بوده و سردبیرها هم تکذیب کردند همش رو ولی قاضی معتقده که کار خودشونه. بنابراین احتمالا کم کم سردبیرها یادشون میاد که کار خودشون بوده و تو جیباشون رو که خوب نگاه میکنن میبینن که آره از دشمنان نظام هم پول گرفته بودند.

- اخراج یه استاد مطرح از دانشگاه به خاطر حتک حرمت!!! البته من نمیگم که طرف کار خوبی کرده ولی جوابش فقط یه تذکر از طرف دانشگاه بوده نه بیشتر. خصوصا اینکه ماجرای پیش اومده خیلی از نرم روابط استاد و دانشجو در دانشکده های هنر فاصله نداره. من که فکر میکنم خونواده دانشجو که گویا خیلی روی این مسائل حساس بودند ماجرا رو به اینجا کشوندند نه خودش و بعدش هم از حرفها و مصاحبه هاشون بر میومد که خودشون هم از غیرت مقامات و مردم! سر این ماجرا کف بر شده اند و در واقع نمیخواستند اینجوری بشه ولی دیگه شده.

- بگیر و ببند کسایی که امنیت جامعه رو با رنگ لباس و میزانی گشادی مانتو و قد روسری و مدل مو تهدید میکنن. بعدشم ارائه لباسهایی که استاندارد ایزو 9000 داره و وقتی میپوشی میتونی مطمئن باشی که خطرناک نیستی. اصلا این ماجرا رو ولش کنین. خود مساله اجباری بودن حجاب. فکرشو بکنین همه جای دنیا عده زیادی خانومها از هر دینی و فرهنگی قبول دارند که بهتره ساده و سنگین لباس بپوشند و همین کار رو هم میکنن. حجاب بیشتر یعنی پوشوندن مو و گردن و دست و پا کمابیش در ادیان مختلف برای بیشتر نزدیک تر شدن به خدا وجود داره. اونوقت تو یه جامعه بیایم کسی رو که اعتقاد به هیچی نداره مجبور کنیم موهاش رو با روسری بپوشونه. از این مضحک تر هم میشه. نتیجه هم همینه که الان هست: خارج از مملکت خودت با یه بلوز و شلوار و روسری یا حتی بدون روسری با حجاب محسوب میشی ولی تو مملکت خودت با خیلی بیشتر از اون هم تو کوچه و خیابون امنیت نداری. چرا؟ چون اون بیچاره ای که داره تو کوچه و خیابون گشت میزنه نمیتونه راحت از سر و وضع و لباست بفهمه که منظور تو از تو خیابون بودن چیه. فقط خدا کنه که این طرح موفق نشه. وگرنه امنیت از این که الان هست کمتر هم میشه.

- اونم از وضعیت خارجی که با این همه باج دادن و تهمت خوردن آخرش هم به هیچ جا نمیرسیم و سر میز شام که قرار بوده بهانه ای برای مذاکره بعد این همه سال باشه به یه بهانه الکی که به نظر میاد هر دو طرف توش مقصرند تبدیل میشیم به مسخره دنیا و آخرش هم هیچی.

- دوستان و آشنایان که از ایران تماس میگیرن میگن خبر نداری اینجا چه وضعی شده. میگیم قربونت! ما خبر نداریم یا شما؟ شما که یه سایت فیلتر نشده و روزنامه قیمه قیمه نشده براتون نمونده از کجا خبر دار میشین؟ الحق که خیلی کارتون درسته

به قول اندیشمندی، نظام جمهوری اسلامی اگه شانسی هم برای بقا داشت در دوران خاتمی بود که با سنگ انداختن جلو پاش این شانس رو از دست داد. شاید هنوز هم شانس کاملا از دست نرفته. ولی دولت بعدی اگه بیاد، اگه خیلی کارآمد باشه به یه دوره چهار ساله فقط برای درست کردن خراب کاریها نیاز داره.

academic life

2007-05-05T13:11:00.000-05:00

This is all about academic life:
you have a good B.Sc. GPA and you are welcomed every where
OR
you should always challenge until end of your life to earn a higher degree, a good advisor, honors, financial support, internship and a good job.

اگر وقت زیادی داشته باشم

2007-04-29T14:14:00.000-05:00

شازده کوچولو گفت: سلام!

فروشنده گفت: سلام.

اين بابا فروشنده‌ی قرصهای ضد تشنگی بود. خريدار هفته‌ای يک حب می‌انداخت بالا و ديگر تشنگی بی تشنگی.

شازده کوچولو پرسيد: اين‌ها را می‌فروشی که چی؟

فروشنده گفت: باعث صرفه‌جويی کُلّی وقت است. کارشناس‌های خبره نشسته‌اند دقيقا حساب کرده‌اند که با خوردن اين حب‌ها هفته‌ای پنجاه وسه دقيقه وقت صرفه‌جويی می‌شود.

-خب، آن وقت آن پنجاه و سه دقيقه را چه کار می‌کنند؟

ـ هر چی دل‌شان خواست...

شازده کوچولو تو دلش گفت: من اگر پنجاه و سه دقيقه وقتِ زيادی داشته باشم خوش‌خوشک به طرفِ يک چشمه می‌روم...

2007-04-23T19:50:00.001-05:00

1. "این مکان برای دانشجویانیست که میخواهند دور از مزاحمت های بیرونی آسایش داشته باشند. این مکان نقش مهمی را در سلامت جسمی و روحی محیط دانشگاه بازی میکند. ".

حدس میزنین این چه جور جاییه.

برای راهنمایی: یه اتاق کوچیک تو ساختمان تگزاس یونیون دانشگاه که این نوشته رو بیرون درش زدند. توی اتاق چیزی نیست بجز یه قالی که کج انداخته شده و یه جا کفشی.

دیگه حتما باید فهمیده باشین. اگه هنوز نفهمیدین خودم میگم: نماز خونه!

گمون کنم به خاطر دولتی بودن دانشگاهه که نمیتونن دم درش بنویسن نمازخونه و مجبورن این چیزا رو بنویسن. حالا ما حرفی نداریم اگه کسی بخواد واقعا برای آرامش و دور شدن از مزاحمت های بیرون ازش استفاده کنه. ولی از اتاقی که بغل دست آسانسوره و بدون وقفه توش صدای جیر جیر و زنگ آسانسور شنیده میشه نمیشه برای آرامش استفاده کرد.

2. چند روز پیش تو اتوبوس دانشگاه یه نوشته پشت صندلی جلویی دیدم: call me و یه شماره تلفن. من نمیدونم تو این مملکت که تو تلویزیونش هر پانزده دقیقه یک بار یه تبلیغ پخش میشه که چند تا دختر لوس میان و با ادا و اطوار میگن به ما زنگ بزنین، امتحانش هم مجانیه، دیگه چرا آدم باید این همه خودشو به سختی بندازه و روی فلز صندلی به زحمت شماره تلفن بنویسه.

3. اونقدر که تو این جامعه بحث از ho..mo..se..xua..lity یه من فکر میکنم که خیلی رفتارها از حالت نرمال خارج شده. چند روز پیش تو اتوبوس دو تا دختر یکی سفید پوست و یکی چینی کنار هم نشسته بودن. دختر چینیه خیلی خسته بود و هی خوابش میبرد و کلش میفتاد پایین. دختر سفیده هم شش دنگ حواسش جمع این بود که مبادا کله این بیچاره بیفته رو شونش. اونقدر ادا در آورد که آخرش دختر چینیه با خالی شدن دو تا صندلی فورا جاشو عوض کرد. به نظر شما این رفتار طبیعیه که فقط از ترس اینکه دیگران بهت برچسب بزنن با یه آدم دیگه اینجوری برخورد کنی؟

4. این روزا به خاطر درگیری های مربوط به ادمیشن و اینا پام به دانشکده ریاضی باز شد. اونجا بود که چند تا پروفسور راستکی دیدم: با کت و شلوار و کراوات، موهای سفید، موقر. نه مثل پروفسورهایی که اینجا دور و برمون میبینیم با کوله و بطری آب، در حالیکه دانشجوها با اسم کوچک صداشون میکنن. برای اولین بار هم یه پروفسور دیدم که آدرس ایمیل نداره. نگین چه عتیقست ها. آدم چه میدونه. مهمترین آدم زنده کامپیوتر ساینس که پدر این علمه و کسی هست که کلمه الگوریتم رو از رو اسم خوارزمی ساخته اون هم سالهاست که از ایمیل استفاده نمیکنه. الان اسم این جناب رو یادم رفته. هر وقت یادم اومد در موردش مینویسم. آدم جالبیه برا خودش.

5. با دیدن راکنی که میاد تو بالکن و هر چی پیدا کنه میخوره نایقینی در تظریه شواهد برطرف شد. سحر جان درست گفته بود. مورچه خوار نبود، راکن بود. یادمه بچه که بودم با دیدن استرلینگ و رامکالش آرزو میکردم که راکن داشته باشم. اما امشب با دیدن راکنه یه کم نظرم عوض شد. آخه خیلی بزرگه. آدم نمیدونه چجوری میشه اینو بغل کرد. یه کم از گربه بزرگتره. صورت خیلی خوشکلی داره. ولی موهای تنش اونقدر بلند و زبر به نظر میاد که دوست ندارم بهش دست بزنم. فعلا که دستم هم نمیرسه چون خیلی شجاع نیست و زود میزاره میره.

2007-04-08T16:22:00.000-05:00

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد. خودمو میگم. از وقتی با چند تا از دوستامون وب لاگ مشترک زدیم و بازار این وب لاگ جدید حسابی داغه این قدیمی ها از رونق افتادن. بگذریم. الام دوباره یادم میره که درباره چی میخواستم بنویسم.

چند وقت پیش اومدیم با همسر بشینیم تو بالکن و نهار بخوریم که متوجه شدم ظرف بیسکویت و شکلات که رو میز تو بالکن بود خالیه. فکر کردم لابد خودمون خوردیم. بساط نهار رو آوردیم و مشغول خوردن شدیم که یدفعه یه چیزی نظرم رو جلب کرد*:

این جوری شد که در عرض 2 ثانیه یه تئوری درباره اتفاقی که افتاده بود درست کردم: جونور بیچاره بوی شیرینی (که به خاطر رطوبت هوا حسابی نرم شده بود و بوش هم بیشتر پخش میشد) به دماغش خورده بوده و اومده تو بالکن و از رو صندلی رفته رو میز و شیرینی ها رو خورده. جای پایی که مونده بود از پای سنجاب خیلی بزرگ تر بود. فکر میکنم مال مورچه خوار بود که گه گاهی این طرفها پیدا میشه. (اینجا جنگل آمازون نیست ها! یک مجموعه آپارتمانی در محله نسبتا با کلاسی به اسم Far west در مرکز ایالت تگزاسه!). حالا بگم که منظور اصلیم از تعریف کردن این ماجرا چیه. استدلال بر پایه شواهد در زندگی واقعی همیشه به این آسونی هم نیست و خیلی وقتها هم جواب درست نمیده. علتش هم وجود نایقینی زیاد در دنیای واقعیه. یه نظریاتی علمی هم وجود داره مثل نظریه شواهد برای استدلال کردن در مواقعی که اطلاعات ما ناقصه.

یادش به خیر دکتر باقری (استاد راهنمای من تو اون یه سالی که شریف بودم). حرفاش هیچ موقع از یادم نمیره. آدمی بود که به معنای واقعی برای خودش طرز تفکر داشت و خیلی قشنگ اون رو به دیگران منتقل میکرد به طوری که این طرز فکر برای خود من در خیلی از مسائل مبنا قرار گرفته. یه نمونش همین استدلال بر مبنای شواهده. مثالی که ایشون میزد این بود که اگه شما بخواهین ثابت کنین که یه شبح ارغوانی رنگ هر شب ساعت دوازده و دو دقیقه از این پنجره وارد میشه و از اون در میره بیرون همیشه میتونین شواهدی پیدا کنین که این ادعا رو ثابت کنه و حتی میتونین دستگاهی بسازین که اون شبح رو آشکار سازی کنه!!! اصل مطلب این که در دنیای واقعی اونقدر نایقینی زیاده که اگه اول فرض کنین و بعد دنبال شواهد بگردین به واقعیت دست پیدا نمیکنین. من خودم تا حالا مثالهای زیادی رو از این روش استنتاج غلط دیدم. جالب اینجاست که این روش پایه علوم تجربیه. پس تعجبی نداره اگه هر از چندی خیلی از نظریه های علمی نقض میشن. دونستن این موضوع به خصوص برای آدمهای علم زده خوبه که فکر میکنن هر چیزی که با دلایل علمی ثابت میشه درسته و هر چی که ثابت نشه غلطه.

راستی بدم نمیاد با این جونوره رفیق بشم. چند وقت پیش یه مشت خمیر نون باگت گذاشتم تو بالکن و فرداش دیدم نیست. احتمالا خودش خورده. ولی خوب اگه آخرش بفهمم که جونور خوش اشتهایی در کار نبوده و تئوریم غلط از آب در اومده خیلی بد میشه.

حالا فکر نکنین من خیلی بیکارم دارم اینجا مورچه خوار بازی میکنم ها. سگ بازی خیلی مهمتره و به مراحل جدیش رسیده و همه وقتم رو میگیره. دارم سعی میکنم برای روبوکاپ امسال که چند ماه دیگست آمادش کنم. چون بعد یه عالمه سال، روبوکاپ امسال تو آمریکا برگزار میشه و احتمالا تا خیلی سال دیگم دوباره اینجا برگزار نشه. برای همین برای من که به خاطر ویزا نمیتونم به راحتی پامو از اینجا بیرون بذارم تنها فرصتیه که میتونم شرکت کنم.

بازم پستم شد آش شله قلم کار . عیب نداره. راستی اینو هم بگم: یکی از دوستام با دوستاش یه وب سایت کارت پستالهای هنری و نیمه هنری (از قول خودشون میگم) درست کردن. یه سر بزنین، کارتای قشنگی داره.

* با تشکر از دوست ناباب شماره دو که دوربینش دست من بود و این عکس رو باهاش گرفتم.

2007-04-04T13:21:00.001-05:00

300 the movie

بهار

2007-03-25T19:50:00.000-05:00

امروز یه مهمونی ناهار برای ایرانی ها داشتیم که دومین برنامه عید بود. برای من سومین چون ما یه برنامه هم برای اینترنشنالها داشتیم. دیگه تموم شد تا سیزده بدر که نمیدونم چجور برنامه ای یه. اینایی که تا حالا بود خیلی خوش گذشت . کلی هم از آدمهایی که دلمون براشون تنگ شده بود رو دیدیم. ولی از طرفی هم برای اونایی که یه به نحوی مسوولیت داشتن کلی استرس ایجاد کرد. دوست ناباب شماره دو که با وجود مشغله درسی زیاد برای سفره هفت سین این برنامه آخری کلی وقت گذاشت کارش به توبه کشید. البته فکر کنم تشویق کردنهای دوستان و تشکر بقیه خستگی رو از تنش بیرون کرده باشه و دفه بعد کلا یادش بره که توبه کرده. برای من برنامه اینترنشنالها که با سحر جان تدارک دیدیم از بقیه جالب تر بود. شاید برای سادگی و بی ریاییش و شاید هم برای اینکه فکر میکردیم یه کار مفیدی در جهت معرفی خود ایرانی مون به بقیه انجام دادیم. هر چند که این کار تو این مملکت خراب شده مثل بخیه زدن به جگر زلیخا میمونه. (این ضرب المثل رو همین الان اختراع کردم چون اصطلاحی در این زمینه یادم نیومد!). ولی باید بودین و برخوردشون رو میدیدین. از غذا که لذت بردن تعجبی نداره. همه میگن که غذای ایرانی خوشمزست. برخوردشون با هفت سین با مزه بود. این سبزه رو میگرفتن لمس میکردن، بو میکردن. میپرسیدن این چجوری بدون خاک سبز شده؟ انصافا یعنی سبز شدن سبزه بدون خاک عجیب تر از درست کردن میوه با نفته؟ (همسر به میوه های غیر ارگانیک میگه نفتی).

در مورد سماق و سنجد که هیچی. اینقدر پرسیدن که آخرش به یکی گفتم بابا یدونه از این سنجد ها بردار بخور. فقط یادم رفت بگم این توش هسته داره و بیچاره نزدیک بود دندونش بشکنه! عاقبت فضولی همینه دیگه! به همین شکل در مورد ترمه و آینه شمعدون سحر....ولی تو عمرم به اندازه امسال سبزی پلو و ماهی نخورده بودم و هفت سین نچیده بودم. همه این کارها رو کردیم ولی.....پس چرا عید نمیاد. همه چی هست جز حس سال نو. اینو خیلی ها میگفتن. پس چی کمه؟

خونه که برگشتم بارون گرفت. رطوبت اونقدر زیاده که میشه توش شنا کرد. هوا خوشبختانه هنوز بهاریه و زیاد گرم نشده. برگهای درختا نوه و منظره بالکن خیلی قشنگ شده. نشستم تو بالکن و آواز خوندم. با صدای بلند بلند. بهار دلنشین... با یادت سرمستم...یکی دو تا هم از قمر خواستم بخونم که وسطاش دیدم شعرشو یادم نمیاد. بارون الان بند اومده و هوا داره تاریک میشه. اینم یه عکس از بالکنمون که چون با وب کم گرفتم فقط برای خالی نبودن عریضه بدرد میخوره. ولی این طبیعت زیبا که این شهر داره دل آدمو میبره.

احوال محول شده و نشده

2007-03-21T03:25:00.000-05:00

آبرنگ و کاغذ آوردم که یه چیزی بکشم. میخواستم فقط خط خطی کنم. فکر کردم شاید آرومم کنه. یادم اومد برا عید تخم مرغ رنگ کرده میخوایم. چهار تا تخم مرغ آوردم با دم و دستگاه. در اتاق رو بستم و نشستم برا خودم. لپی رو هم گذاشتم رادیو پیام پخش کنه. ....چه سریع اثر میکنه! اونم با ترکیب لاله عباسی، بوستان سعدی و مثنوی افشاری. لاله عباسی رو روی تخم مرغ نقاشی میکردم، مجری رادیو بوستان سعدی میخوند و موسیقی زمینه هم مثنوی افشاری بود. نگران نباشین، از چیز غریبی صحبت نمیکنم. لاله عباسی همین گل های روی فرشند. روش بزرگ شدیم. اونایی که فرش ایرانی الان زیر پاشونه نگاه کنن. از یه جا شاخه هاش شروع میشه. میره بالا و هر از چندی از یه برگ یا یه گل کوچیک سر در میاره. گاهی به یه دو راهی میرسه. یکیشو بگیر میگیری و میری. هر از چندی پیچی و خمی و گره ای تا آخرش تو یه گل بزرگ شکوفا میشه. مثل فواره. یا مثل ... مثل خودش: یه گل در کمال شکفتگی و جلوه نمایی. این لاله عباسیه. بعضی ها بهش میگن گل شاه عباسی. ولی یه جایی خوندم که قبل از شاه عباس هم اسمش همین بوده. میگفت مال حضرت عباسه. وگرنه لاله نبود. چه منحنیهای قشنگی داره! مثل آبه که تو رگ های روح آدم راه میفته.

بوستان سعدی رو خودتون میشناسین. اگه هم نه، منم مثل شما. ولی چه رنگ و بویی داره. واقعا یه بوستانه. با گلهایی که همین پنج روز و شش نیستند. (البته فکر کنم سعدی این شعر رو در وصف گلستانش گفته!)

مثنوی افشاری هم غریبه نیست. بارها شنیدین. مثلا همین که شجریان خونده و بعد از ظهرهای ماه رمضون پخش میشه: چند خوردی چرب و شیرین از طعام ..... امتحان کن چند روزی در صیام. حسش با بعد از ظهر های ماه رمضون گره خورده. نازک دلی حاصل از گرسنگی، طراوت بعد از ظهر، چه منحنی هایی داره! مثل آبه که تو رگ های روح آدم راه میفته.

دست و گوش و چشم تو کارن. فکر اما آزاده. به همه چی فکر میکنی. اتفاقات زندگی، چقدر نصیحت های سعدی برای همین زندگی معمولی خوبند. عید چقدر زود اومد...لپی باتری تموم میکنه و میخوابه. رفیق نیمه راه! صدای رادیو که قطع میشه، تو خونه که صدایی نمیاد، صداهای کوچه رو میشنوم. دارم میشمرم چند تا صدای پرنده هست. یه ماشین با یه موزیک رو اعصاب میاد پارک میکنه. پا میشم دم و دستگاه لپی رو میارم. خیلی آروم تر شدم. هیچی دیگه برام مهم نیست. دوباره میرم تو اتاق...تا اینکه تلفن زنگ میزنه. میرم گوشی رو برمیدارم و برمیگردم. دوباره فکر: اینجا به یه منشی تلفنی چقدر پول میدم؟ برا خونه داری چقدر...

میخواستم پست قبل رو تا قبل از تحویل سال تموم کنم. گفتم اگه بمونه تا آخر سال پست هامو دیر مینویسم. ولی نشد. حالا هم فرقی نداره. چیز زیادی از سال نو ندارم که بگم. نمدونم چی گم شده که حس عید نیست. نه که برنامه و اینا نباشه. برنامه زیاد داریم. یکیش همین امروز بود که خیلی هم خوش گذشت. اونایی که به دیده ایراد گرفتن نگاه میکنن چیز زیاد در موردش میتونن بگن. ولی مهم نیست. به من که خوش گذشت و دوست داشتم به بقیه هم خوش بگذره. مخصوصا به اونایی که داشتن زحمت میکشیدن. یه نکته جالب این بود که ایرانی ها با قدرت تصمیم گیری آن لاین خوبشون بینظمی ها رو میپوشونن! از اوقاتی که با دوست به سر میره که بگذریم، در کل حال زیاد خوشی ندارم. انگار سندروم سال نوه. از دوری و دلتنگیه، شرایط بیرونی یا احوال درونیه یا از بیمحبتی کسایی که ازشون انتظار دارم نمیدونم. ولی امیدوارم این سال از بهارش پیدا نباشه. حتی ترسیدم به ایران زنگ بزنم. مامان ها رو که میشناسین با امواج مادون قرمز درونتو میبینن. به فاصله فیزیکی هم بستگس نداره. میترسم بفهمن که حال ندارم نگران بشن. از این حرف ها بگذریم: سال نو مبارک. صد سال به از این سالها.

سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت...بادت اندر شهریاری بر قرار و بردوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش................اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام

فقه و دنیای جدید

2007-03-15T03:03:00.000-05:00

آدمای تنبل وب لاگ نوشتمشون اینطوریه دیگه، همش از دیروز و پریروز مینویسن. از پریروز شروع میکنیم:

1. tgif رو شنیدین: Thanks God, it's Friday. پریروز که جمعه بود من به معنای واقعی کلمه چنین احساسی داشتم. نمیدونم آدم اینجا زیاد کار میکنه یا اینکه تنبل تر میشه. تعطیلات کریسمس هم که داشت تموم میشد اصلا دلم نمیخواست تموم بشه.

2. پریشب پنجره رو نبسته بودیم صبحش با صدای پرنده ها از خواب پاشدم. هزار جور صدای پرنده. یکی میخوند یکی جواب میداد. شنیدم که این شهر کلی پرنده داره. بیخود نیست تو کتابفروشی هم تو قسمت کتابهای مربوط به ناحیه و اینا کلی کتاب بود در مورد پرنده های Au...stin. یکی اومد تایید کنه گفت آره خفاش ها هم هستند!!! (اینجا خفاش هم داره. البته پخش و پلا نیستن یه جای خاص زندگی میکنن.)

3. خاصیت دیگه وب لاگ نوشتن آدمای تنبل اینه که یک هفته طول میکشه یک پست رو بنویسن. اون دیروز پریروز های بالا رو هر کدومش رو چند روز قبل تر فرض کنید.

4. چند شب پیش رفتیم فیلم سیصد رو دیدیم. حتما در جریانهای اعتراض به ضد ایرانی بودن این فیلم اسمش رو شنیدین. فیلمش خیلی بد تر از چیزی بود که انتظار داشتم. من قبلا فیلم اسکندر رو هم دیده بودم که توی اون هم خیلی ایرانیها رو بد نشون داده بود. ولی حداقل چند تا چیز مثبت از ایرانی ها مثل شهرهای قشنگی که داشته اند و چند تا جنبه منفی از اسکندر مثل فساد اخلاقیش نشون داده بود. ولی این فیلم سیصد خیلی ضایع تر از این حرفها بود. در حالیکه تبلیغ میکرد که این تاریخ واقعیه یه فیلم کاملا افسانه ای بود. (البته خداییش صحنه های افسانه ای قشنگی داره). طرف آدم خوبا که یونانی ها بودند به طرز مضحکی روئین تن و کار درست بودند و طرف آدم بدا که ایرانی بودند خنگ، بی تمدن و وحشی، نامرد و بی نظم بودند و آخرش هم با استفاده از یک یونانی خائن به هدفشون رسیدند یعنی دیگه خود شیطان. ایرانی ها یه سریشون مثل شاه قیافه کاملا آفریقایی داشتند و جالب اینکه شاه ایران ادعای خدایی میکرد، واقعا انگار طرف شاه ایران رو با فرئون مصر اشتباه گرفته بود بقیشون هم اکثرا با دستار قیافشون رو پوشونده بودند انگار میخوان عملیات انتحاری انجام بدن. در کل فیلم بسیار مضحکی بود. ولی بدبختانه آدمهای زیادی (حداقل تو همین آمریکا) هستند که اینا رو باور میکنند. من که نتونستم مراتب انزجار خودمو کامل نشون بدم ولی شما و دوستی خدا را هر کی سوات انگلیسی درست حسابی داره بره تو IMDB و ویکیپدیا یه مشت محکم بر دهان این جنایت کارها بکوبه که خیال من هم راحت بشه.

5. الان در spring break به سر میبریم و بساط شب نشینی و movie night محیاست. جای همه خالی خیلی خوش میگذره. ولی بعضی مواقع هم یه ضد حالهایی پیش میاد که حال آدم گرفته میشه. که بعد یه مقدمه چینی توضیح میدم چیه.

6. حتما تا حالا حداقل یک بار با تست روانشناسی دانشمند فرهیخته و گرانقدر دکتر فیل برخورد کردید. همون که میپرسه چه جوری وامیسیتی، چجوری میشینی، چه جوری راه میری، بعد امتیازت رو حساب میکنی و بهت میگه چهجور آدمی هستی. من خودم یه چند باری اون تست دو دادم. یکی از چیزهایی که در مورد من میگه اینه که دیگران شما رو فرد شجاعی حساب میکنند. خلاصه من هم یه جورایی باورم شده و البته این شجاعت گاهی به کله خری میزنه. حالا جریان اون ضد حال رو بگم. دیروز برای اولین بار در عمرم خواستم با ماشین ظرفشویی ظرفها رو بشورم. خلاصه انگار بار هزارممه که دارم این کار رو میکنم با خون سردی همه ظرفا رو که تقریبا همه چیزی بود که در خونه داشتیم تو ماشین چیدم و چون پودر ماشین هم نداشتیم مایع ظرفشویی معمولی ریختم و با کلی ور رفتن بالاخره ماشین رو روشن کردم. بعدش مشغول املت درست کردم برای خودم شدم و حواسم هم به اطراف نبود که یه قدم رفتم عقب دیدم پام رفت رو یه چیز نرم. نگاه کردم دیدم کلی کفه که از ماشین زده بیرون. نگو از اون مایع ظرفشویی هایی درست شده که وقتی داشتم با ماشین ور میرفتم رفته بود تو راه خروجیش. مایع ظرفشویی نگو از غلظت مثل قیره (تبلیغ محصولات پالمولیو. بالاخره منم باید پول اشتراک اینترنتم رو در بیارم دیگه.). خلاصه همه چی شده بود یه پارچه کف. همسر اومد و کفای رو زمین رو جمع کردیم. منم که ول کن ماجرا نبودم اونقدر این ماشین رو روشن کردم و کفا رو جمع کردم و بردم تو حموم خالی کردم که بالاخره درست شد. اینه که بزرگان گفتند اگه میخوای پا از زندگی روز مرت فراتر بذاری، بذار. حداقل گاماس گاماس!

7. الان 3 نصفه شبه و من فردا میخوام 6:30 صبح بیدار شب. با توجه به اینکه یک ماه گذشته رو شبی 12 ساغت خوابیدم. ببخشید دیگه که این پست رو edit نکرده میذارم.

8. میگین چرا در مورد موضوعی که تو تیتر بود ننوشتم؟ خوب اون مهمترین چیزی بود که میخواستم در موردش بنویسم. ولی چون خیلی طولانی شد باشه واسه دفعه بعد.

درد بی حرفی

2007-03-07T14:32:00.000-06:00

آخه من چیکار کنم بعضی از آدما وب لاگ خونشون میفته پایین هی به آدم فشار میارن که پست بذار. (همین کارارو میکنی که بهت میگم ناباب شماره دو دیگه) به جون خودم چیزی ندارم الان بنویسم. اونایی که خودشون وب لاگ دارن قضیه رو درک میکنن. حالا بعضی ها فعالیتهای غیر درسی جالب انگیز ناک دارن یا کتاب خوشگل میخونن یا در کشورهای خوش منظره زندگی میکنن یا می خوان برن ایران ذوق دارن یا هر چیز دیگه یه چیزی دارن که دربارش بنویسن. من چی بگم آخه؟ خوب ببینین اینطوری دوست دارین:

امروز هم مثل هر روز دیر از خواب پاشدم. از صبح دل درد دارم. دندونام هم مور مور میشن. الان تو آزمایشگاه میباشم. دارم میزنم تو سر این سگه چشاشو باز کنه دور و برشو ببینه. امروز دیگه از این سرگرمی نداشتن به تنگ آمدم بعد ناهار به همسر گفتم بریم اونجا بشینیم قهومونو با هم بخوریم. اونجا یه جاییه بین ساختمون همسر اینا و ساختمون ما. یه چیزی تو مایه های فواره داره که عکسشو از رو سایت دانشگاه برداشتم چسبوندم اینجا. معمولا سنجابها زیاد اونجا میان. ما هم همش در فکر این بودیم که با کلوچه شکارشون کنیم. خیلی ترسو اند. باید مثل مجسمه بشینی تا نزدیکت بشن. اگه پا تو برداری بندازی رو اون پات مثل جت تا ته خیابون میدواند. خلاصه موفق شدیم یه ذره کلوچه به خوردشون بدیم. پرنده ها هم میومدن از بالای آب نما آب میخوردن. سنجابا هم از اون پایین دهنشون رو میچسبونن به دیواره آب نما و آب میخورن.

سرگرمی هم تموم شد و اومدم سر کارم. بعد از ظهر با سحر میریم بدوییم. امیدوارم دل دردم تا اون موقع خوب بشه. این بود انشای من. امدیدوارم مورد پسند معلم عزیزم قرار گرفته باشد.

شعر: مرد را حرفی اگر باشد خوش است ........... درد بی حرفی علاجش آتش است!!!

اینم عکس آب نما. ببخشید از این بهترشو پیدا نکردم.

Explore UT

2007-03-04T23:03:00.001-06:00

1. دیروز این برنامه اکسپلور یو تی برگزار شد. یه عالمه بچه کوچیک و بزرگ با پدر مادرهاشون از صبح تا عصر ریخته بودن تو دانشگاه و از قسمتهای مختلف بازدید می کردند. تو بعضی از دانشکده ها هم آزمایشگاهها براشون برنامه میذاشتن. تو آزمایشگاه ما هم چند تا دمو از آیبو (سگ های ساخت سونی که تو روبوکاپ هر سال مسابقه فوتبال دارن ) و یه ربات دیگه بود با فوتبال بازی کردن آیبو ها. یه جورایی خیلی خسته شدم چون از صبح تا عصر سرپا بودم یه جوری که امروز عضلاتم گرفته بود. چون باید هر ده دقیقه یکبار هم برای آدمهای جدید توضیح میدادم کلی حرف زدم. فکر کنم تو این شش ماهی که اینجاییم اینقدر انگلیسی حرف نزده بودم که دیروز حرف زدم. ولی خوب در کل جالب بود. بچه ها واقعا از رباتها خوششون میومد. چه ایده هایی میدادند. کوچکتر هاشون هم فقط میخندیدن. مخصوصا این دختر بچه های 2-3 ساله وقتی میدیدن این سگا تکون میخورن همچی ذوق میکردن که آدم تو دلش قند آب میشد. ولی پیتر (استاد گرامی) واقعا خسته شد از بس یه قصه طولانی رو شصت باز از اول تا آخر تعریف کرد.

2. به تکه هایی از کد اچ-تی-ام-ال برای کارهای زیر نیازمندیم:

- از راست به چپ کردن صفحه کامنتها و حذف مشکل نقطه گذاری در متنهای فارسی

- قرار دادن جینگولی (اسمایلی) در صفحه کامنتها

- قاطی نشدن متنهای فارسی-انگلیسی (مشکلی نداشت ها. تو بلاگر جدید به هم خورد)

- افشای نام افراد خجالتی که بدون اسم پیغام می گذارن.

به تعدادی از کد های ارسالی به قید قرعه جوایزی اهدا خواهد شد.

3. مریم خانوم هر چی فکر کردم نفهمیدم شما کدوم مریم هستی که هم مرضیه ن رو میشناسی، هم قرار بوده بیای خونمون، هم عکس با هم داریم. یه راهنمایی میکنی؟

2007-03-03T01:13:00.001-06:00

گفتم قایم باشک بازی رو کنار بذارم و آدرس وب لاگم رو تو ارکات بدم. هر کی هم خوند و از مطلبی چیزی خوشش نیومد به بزرگََی خودش ببخشه و تو پست های جدیدتر کامنت بذاره که فلان جا رو در اشتباه به سر برده ای ای بی خبر

سرگرمی جدید

2007-03-01T19:33:00.000-06:00

راستش از بس اون پست قبلیمو دیدم حالم داره به هم میخوره. ولی خوب چیز جدیدی نمیومد که بنویسم. حالا بذار این دفعه هم از هر دری یه چیزی بگم.

این نتایج پذیرش دانشگاه که نمیاد هم اعصاب برام نذاشته. دارن اونجا به نامه اعمال من رسیدگی میکنن من دارم اینجا سگ بازی میکنم. راستی قراره پس فردا یه سری بچه مچه بیارن دانشگاهو نشونشون بدن. ما هم باید دمو بذاریم. کار منم که نمایش دو تا سگه که به هم شاخ یه شاخ شدن مثلا یه دمویه جالبه.حالا یکی نیست به من بگه تو سر پیازی یا ته پیاز، تو که هنوز پذیرش نداری به تو چه که برا این دانشگاه تبلیغ کنی. فردا پس فردا که یه ریجکشن گذاشتن کف دستت نتیجه زحماتت رو میبینی.
بالاخره دوستان ناباب پای منو هم به ارکات باز کردن. از حدود یک سال و نیم پیش تا حالا اول یاهو مسنجر و چت، بعدش وب لاگ نویسی (وای وای وای)، حالا هم ارکات. لابد بعدی هم هروئینه دیگه. ولی من نمیفهمم چرا سایتش رو تو ایران بلاک کردن. آدمهای خیلی کمی هستن که ازش بد استفاده میکنن. این هم که این یک وسیله جاسوسیه از اون حرفهاست ها (حرفهای اح..مد..ی...نژ..ادی). ولی خوب سرگرمییه. آدم به جای ایمیل، ارکات چک میکنه.
یه وب لاگ پیدا کردم (مال یکی از دوستامه) که از من هم دیرتر آپ دیت میکنه. ماجرای جالب کامنت هاشن: ملت که اکثرا هم از جنس مخالف هستند، انگار میخوان قربون صدقه برن ولی روشون نمیشه. برا همین کامنت های بی خودی میذارن.
الان تو کتابخونه پی-سی-ال دانشگاه نشستم. میگن یکی از بزرگترین هاست. نمیدونم. ولی برای مثال قسمت ادبیات فارسیش که بیشتر هم کتابهای به زبان فارسیه خودش اندازه یه کتابخونه کامله. (این قسمت آگهی بازرگانی میان برنامه بود!)
حالا از احوال درونی بگم: ملالی نیست جز دوری شما. دوست ناباب شماره دو میگفت برای اینکه آدم حالش خوب بشه باید چهل روز مداوم سعی کنه که فقط یکی از اخلاقهای بدش رو ترک کنه یا یه اخلاق خوب در خودش ایجاد کنه. خواستم از مهمترین اخلاق بدم شروع کنم، دیدم نمیتونم یکیشو انتخاب کنم. یه چند تاییشون هستند که یه در اولویت اول میباشند.
قراره که بعد مدتها سری به سه تارم بزنم. یکی از دوستام گفته که بیا با هم تمرین کنیم. فقط نمیدونم چه جوریه اگه بذارمش رو کولم با خودم ببرم دانشگاه. اینجا زیاد ندیدم ملت ساز رو با خودشون حمل کنن. گوشه خونه خاک می خوره که هیچ، از رطوبت هوا یکی از پرده هاش هم باز شده. حیف این هنر، حیف این استعداد که من دارم (اهم... اهم...).

Mother in Law تکنولوژی نوین در خدمت

2007-02-19T01:51:00.000-06:00

لابد کلی ذوق زده شدید که الان در مورد مادر شوهر یا همان مادر این لا مینویسم. گفتم بیام ادای این نویسنده ها رو در بیارم که در یک متن چند تا موضوع مینوسن و عنوان یکیشو میذارن اون بالا. راستش من هنوز نفهمیدم فلسفه این کار چیه. گفتم امتحان کنم ببینم چی میشه.

- چند روز پیش روز ولنتاین بود. ما هم که تو ایران ازین قرطی بازی ها نداشتیم گفتیم حالا اینجا، موافقت را، یه کاری بکنیم. راستش یه کم هم از یکی از دوستای آمریکاییم لجم گرفت که تو ایمیل برام نوشته بود که میخواد با شوهرش شام برن رستوران و توصیه کرده بود شما هم با ما بیاین. بد نیست زن و شوهر غیر از خونه و دانشگاه جاهای دیگه هم با هم باشن!!! خدایا آخه اینا چرا فکر میکنن اگه رسم و رسومات اینا نباشه دنیا لنگ میمونه. خلاصه من هم در یک حرکت چیزی (لوس) یک دانه گل رز در روی میز کار همسر قرار دادم که انگار در حالی آن را دیده بود که داشت برای دوست چینی قپی در میکرد که آره من اعتقادی به ولنتاین ندارم و خانوومم هم نداره. این ولنتاین برا من هم بد نشد که یه آبرنگ خوشگل از همسر دریافت کردم. (از کلیه عزیزانی دست اندر کار رسیدن من به آبرنگم (سحر جان و همسرشون) کمال تشکر را دارم)

- از ولنتاین یاد یه خاطره فراموش نشدنی افتادم که دو سال پیش در چنین روزی در یکی از روزهایی که تهران برف سنگینی داشت من و استادی که در یک دانشگاه در منتها الیه شرق تهران براش پروژه انجام میدادم دنبال آژانس میگشتیم تا من برگردم خونه و بعد از هزار جا رفتن و آژانش پیدا نکردن بالاخره استاد از یکی از آژانسیها پرسیده بودند چه خبره امشب ماشین نیست و اون هم گفته بود امشب ولنتاینه دیگه!!! خلاصه من اونشب شب یخ زده با دست و پای آویزون و بینی راه افتاده با تاکسی به تاکسی به خانه برگشتم و همسر هم کلی حالش گرفته شد چون تصمیم گرفته بود با هم به میدان کاج بریم. این بود که ولنتاین در خاطره من هک شد.

- ماجرای کاپوچینو رو که قبلا گفته بودم. اون خانومه که هی میاد برا سگش سوت میزنه. کاپوچینو اون سگست! باورتون میشه هنوز هم در وقت که خونه ایم چه روز چه شب، نصف شب، بارونی هر چی که باشه صدای این خانوم با سگش میاد. من که دیگه کم آوردم. این جناب کاپوچینو هم یه سگ خیلی سیاه و گندست که خیلی هم دوست داره با آدم دوست بشه و خلاصه باید حواست باشه که آسه بیای و آسه بری که کاپوچینو با دیدنت هوس بازی به سرش نزنه.

- چند روز پیش در آغاز سال نوی قمری (لونار) مهمون چینی ها و کره ای ها با این غذاهای عجیب غریبشون بودم. دوستای کره ایم شاکی بودن که حالا ما اینجا غذای سال نو پختیم یه سری دیگم باید خونه بپزیم. ما میگفتیم خب به شوهر هاتون بگین که همینجا شام سال نو شون رو بخورن. اونام میگفتن که نمیشه چون مادر شوهر هامون چک میکنن که شام سال نو میپزیم یا نه. ما هم داشتیم به شوخی میگفتیم که جلو وب کم شام بپزیم که جونگ آن رفیق کره ای ساده و دوست داشتنی خودم گفت که من یه بار برا یه شام دیگه این کار رو کردم. اینجوریه که تکنولوژی در خدمت مادر شوهر قرار میگیره. یکی نیست به نقض حقوق بشر در کره اعتراض کنه. همه فقط بلدن به ما گیر بدن.

- راستی کسی میدونه یخ در بهشت دقیقا چیه؟ یکی از این رفقای ما دستور پختشو از رو اینترنت برداشته و میخواد درست کنه و از من میپرسید که تو که ایرانی میباشی نظرت درباره این دسر چیه. اگه میدونین بگین به من که ممکنه ضایع بشم.

- راجع به کامت های مربوط به اظهار فضل های سیاسی بنده در پست قبل: ش جونم من نگفتم کشته شدن آدمها در بمب گذاری مهم نیست. منظورم این بود که اون سیاست مدارایی که اینا رو برنامه ریزی میکنن فقط براشون مهمه که بازتاب هر چیزی در رسانه ها چیه. اینکه واقعا دو تا آدم اونجا کشته شده باشن یا نه فرقی براشون نمیکنه.

- از کسایی که برام کامنت میذارن و اونایی که دلشون برام تنگ شده و اونهایی که دلشون برام تنگ میشه ولی خم به ابرو نمی یارن و کامنت نمیذارن مبالا روحیم برا اینجا موندن و ادامه تحصیل تضعیف بشه (!!!) ممنونم. من خودم وقتی خواب یکی از دوستامو ببینم دلم به شدت براش میتنگه. شما هم اگه خوابی چیزی دیدین برام بگین من تحملشو دارم...

- لطفا کامنت بذارین. من اینا رو برا شما مینویسم نه برا این دل خودم. (یه جای دیگه دارم که برا دل خودم بنویسم). اگه نذارین عین این مدرسه ابتدایی ها یکی یکی اسماتونو میگم که فلانی کامنت بذار.

شاهکارهای من

2007-02-06T15:43:00.000-06:00

دیروز برای من روز شاهکار کردن بود. در جریان نوشتن Assignment برای یکی از درسها که شرکت میکنم نو آوریهایی کردم که خودم کف بر شدم. معمولا برای برنامه نویسی باید با ssh به یکی از کامپیوترهای دانشگاه وصل بشی و از برنامه های نصب شده روی اون استفاده کنی. دیروز با لپی وصل شده بودم به یکی از کامپیوترها و مشق می نوشتم، بعد دیدم که هی از wireless net قطع میشم. نگو همسر گرامی هم از اون طرف با همین ID داره از wireless استفاده میکنه. البته این ID اوشونه که من هم خودمو شریک کردم. خلاصه لپی رو برداشتم و رفتم lab که از اونجا وصل شم. چون اتاقایی که تو ساختمون کامپیوتر ساینسس هستند یه شبکه وایرلس دیگم دارن که چون من اکانت میهمان دارم میتونم ازش استفاده کنم. ولی از بخت بد نمیدونم چرا بعضی وقتا هوراتو (این شبکه هه) و اوبی (ubuntu linux) و لپی (لپ تاپ) با هم نمیسازند. منم با یکی از کامپیوترهای لب ssh کردم به یه کامپیوتر دیگه و بکوب شروع کردم به مشق نوشتن غافل از اینکه آخه آدم عاقل رو کامپیوتر دانشگاه میشینی بعد با مشقت وصل میشی به یه کامپیوتر دیگه. به بیان دیگر یار در کوزه و ما... خلاصه وقتی فهمیدم چیکار کردم به خودم آفرین گفتم.

دومین شاهکارم این بود که کنترل کننده PID (یه چیزیه که ملت قرنهاست دارن ازش استفاده میکنن ) رو دوباره کشف کردم. یعنی برای حل مشکلم نشستم صغری و کبری کردم که کنترل کننده باید چنین و چنان باشه و وقتی TA درس ازم پرسید از PID استفاده کردی بعد از کلی فکر کردن و yes…no کردن تازه فهمیدم ایده شاهکارم شونصد ساله که لو رفته. راستشو بخواین واقعا تجربه جالبی بود ولی مساله اینه که با این وضع اگه پیش برم حتی اگه ادمیشن هم بگیرم، دکترامو وقتی میگیرم که موهام عین دندونام تیکه ای وصله ای شده.

و اما شاهکار سوم این بود که یه makefile (فایلی که باهاش برنامه کامپایل میکنن) نوشتم که همه فایلهای دور و برش و هم خودش (!!!) رو پاک کرد. میگن linux ویروسی نمیشه. وگرنه یکم دیگه روی شاهکارم کار میکردم یه ویروش خوشکل می ساختم اسمشم میذاشتم ویروس انتحاری! (گرفتین که چرا؟)

خلاصه دیروز تموم شد و منم که صبح از خواب بیدار شدم دیدم دیگه نابغه نیستم بلکه به همون انسان معمولی بدل شدم.

برای اونایی که این روزا از جنگ حرف میزنن: کاش میدونستین شنیدن این حرفها برا ما که اینجاییم و عزیرانمون تو ایران هستند چقدر سخته. البته من نباید انتظار داشته باشم بقیه هم مثل من در چنین مواقعی چشاشونو روی واقعیت ببندند و به خودشون بگن که اتفاقی نمیفته. ولی باید دعا کنیم. خدا میگه که سرنوشت قومی رو عوض نمیکنه مگر اینکه خودشون بخوان. این خودشون ما هم هستیم. حداقل میتونیم بگیم که چی میخوایم و چی نمیخوایم. خدا رو چه دیدین. شاید کم کم بقیه هم به حرف بیان و این سردمداران بی فکر رو از خر شیطون پیاده کنن (البته مثل اینکه این روزا تو ایران خیلیها دارن از خواب بیدار میشن). البته منظورم دولت فعلیه. بقیه سردمداران ما در کل ممکنه خیلی چیزها باشن ولی احمق نیستند.

یه جا خوندم که در دنیای کنونی خیلی چیزها از جمله جنگ بیشتر در دنیای مجازی اتفاق میفته تا دنیای حقیقی. همین جنگ عراق قسمت عمدش در رسانه ها بوده نه در خود عراق. چون چیزی که کل دنیا رو تحت تاثیر قرار میده مطبوعاته نه منفجر شدن یه چیز تو عراق که موجش از خود عراق هم اونورتر نمیره. پس فکر کنم حواسمون باید به اینم باشه که پیش از وقوع جنگ احتمالی اونو تو این دنیای اینترنتی شروع نکنیم.

یه چیز دیگم که خطرش کمتر از جنگ نیست اینه که آمریکا داره کشورهای مسلمون سنی رو در برابر ایران قرار میده و اونام داره باورشون میشه که ایران تهدیده براشون. (در حالیکه ایران هیچوقت با این کشورها کاری نداشته). بنابراین بر فرض اینکه آمریکا هم نخواد مستقیما به ایران حمله کنه، این کشورها ممکنه تو این وضعیت ماجرای تازه ای شروع کنن.

2007-01-25T21:35:00.000-06:00

سلام

چه زود محرم شد. بیشتر شبا میریم مسجد. یه آقایی جدیدا اومده سخنرانی می کنه که خیلی کارش درسته. هم حرفهای خوبی میزنه هم اینقدر لهجه انگلیسیش خوبه که آدم دلش می خواد اینجوری باشه. آمریکا به دنیا اومده و درس خونده ولی برای تکمیل نحصیلاتش رفته حوزه قم! باز خوبه ملت برای حوزه میرن ایران. دانشگاههامونو که اینا اصلا به حساب نمیارن. بعد سخنرانی هم معمولا کلی عزا داریه. بیشنرش دست پاکستانیهاست. من نمیدونم اینا چرا ملودیهای جشن و عزاشون یکیه. فقط احتمالا کلماتش فرق داره که اونم ما نمیفهمیم. یه چیز تو مایه های گل مراد تو این سریاله که معلوم نمیشه کی میخنده کی گریه می کنه.

پریروز بچه یکی از دوستامون به دنیا اومد. از بس که اینجا دور همیم (مثل زندگی تو شهرستانهای کوچک) آدم احساس خاله شدن بهش دست می ده. همسر میگه الان این نیم وجبی وضعش از ما بهتره اینجا از بس که آمریکایی حساب می شه.

این ترم یه درس گوش میکنم که خیلی با حاله. هدفش تشکیل تیم برای مسابقه خودرو بدون سر نشین به منظور رانندگی در ترافیکه. خیلی خوبه که اینجا همه درسها در تعریف کلاسیک درس دانشگاهی نمیگنجند. کلاس بیشتر مثل meeting میمونه. حتی چند عدد پیر مرد هم سر کلاس هستند که عضو تیم داوطلبی هستند که یکی از این خودروها رو می سازه. از کارشون هم بازدید کردیم که حالا عکسشو روی آلبوم picasa میزارم که برین ببینین. البته درسهای کلاسیک هم هستند که مثل خر اکابر از آدم کار می کشن.

2007-01-16T18:45:00.000-06:00

امروز اینجا برف اومد. اتفاق نادریه البته. کلاسهای دانشگاه هم در اولین روز ترم تعطیل شد. همسر گرامی در حالیکه در آخرین ساعات روز دیده از خواب گشوده است میگه که کاش فردا هم تعطیل باشه.

اینهم از قدم خیر ما بود که مردم این دیار حداقل فهمیدند که فرق تابستون با زمستون چیه. تابستون که خودشون می گفتند امسال بعد مدتی رکورد دما شکسته شد و این هم از زمستون که برف اومد.

2007-01-07T14:21:00.000-06:00

خیلی چیزا هست که میخوام در موردش بنویسم. از خیلی وقته که ننوشتم. شاید بهتره از هر کدوم یه ذره بگم:

Apply کردن هم کار طاقت فرساییه. از معزفت ایرانی جماعت براتون بگم که پس از نوشتن SoP اونو برای چهار نفر از دوستان و آشنایان: یک آمریکایی، یک هندی، یک هندی بزرگ شده در چین و یک ایرانی فدستادم که ویرایش کنن برام. آمریکاییه یک ایمیل پر از comment برام فرستاد. هندیه هم comment نوشت هم حضورا صحبت کردیم. سومی فقط گرامری edit کرد. و ایرانیه حتی جواب ایمیلم رو هم نداد. البته این فقط یک نمونه بود نه یک نتیجه کلی.

شب یلدا یه مهمونی بزرگ داشتیم که آخراش به پارتی تبدیل شد و ما فرار رو بر قرار ترجیه دادیم. خیلی ها فقط نشستند بدون اینکه شرکت فعال داشته باشن! ولی من دوست ندارم به عنوان وصله ناجور در یک جمع حاضر بشم.

سفر یک روزه دسته جمعی خیلی خوش گذشت. سفرهای گروهی معمولا خوبند.

شب سال نو برای یکی از بچه ها تولد گرفتیم. بعدشم رفتیم خیابون ششم که محل خوش گذرونیه اینجا. از همه جا بوی تند مشروب می زد بیرون. تا حالا آمریکایی ها رو اینقدر silly ندیده بودم. من که دیگه حس فضولیم فرو نشست. فکر نمی کنم سال دیگه دوباره برم. جالب اینجاست که همه ایرانی ها رو دیدیم اونجا!

تو این تعطیلات فقط خوردیم و خوابیدیم و فیلم دیدیم. خسته نباشید می گم خدمت خودم.

دل گرفته ام الان. (گفتن این جمله جلوی همسر معمولا معجزه می کنه. حتی اگه در حال دیدن یه فیلم از رابرت دنیرو هنر پیشه محبوبش باشه، فیلم رو ول می کنه و به من توجه می کنه! البته به علت دل گرفتگی هم بستگی داره).

بازی

2006-12-27T02:12:00.000-06:00

با تشکر از دوست نابابم که منو وارد یک بازی وب لاگی کرد. البته فکر کنم منو برا این انتخاب کرد که کس دیگه ای نمی شناخت وب لاگ داشته باشه.

بعدشم اینکه امسال روز Thanksgiving خونه این دوست آمریکایی هامون چنین بازیی کردیم. البته هر کی خصوصیاتشو رو کاغذ نوشت و یه نفر می خوند و بقیه باید حدس می زدند اونا مربوط به کیه.

من اگه بخوام 5 تا خصوصیت از خودم بگم اینا رو می گم:

از مظاهر تمدن، تکنولوژی و شهر نشینی خوشم نمی یاد. وحاشت رو دوست دارم.
غذا خوردن معمولا برام مثل یه وظیفست تا لذت.
یکی از مهارتهام وقت کشی یه. خیلی سعی می کنم ازش استفاده نکنم ولی نمی شه.
از دختر هایی که مثل خودم سلیقه های کوچک مثل هنر آماتور، ور رفتن با گلهای خشک و کار دستی درست کردن با همه چی (نایلون، پوست پرتقال، لیوان پلاستیکی، کاغذ پاره! ) به خرج می دن خوشم میاد.
خیلی وقتها دلتنگ می شم. خیلی وقتها!

5 نفر بعدی رو نمی تونم معرفی کنم. چون همونایی می شن که دوست نا بابم معرفی کرده. حالا اگه کس دیگه ای هست که وب لاگ منو می خونه و خودشم وب لاگ می نویسه بگه که معرفیش کنم.

دایناسورها

2006-12-18T20:00:00.000-06:00

حتما تا کنون مطالب زیادی در مورد دایناسورها شنیده و خوانده اید و عکسهای زیبایی دیده اید. اگر به عکسها با دقت و تامل بیشتری بنگرید در می یابید که بعضی از دایناسورها خیلی گنده تر از بعضی دیگر هستند و بعضی دیگر به دلیل دندانهای هفت در هشتی تیزشان بسیار وحشت ناک تر از بعضی. جالب است بدانید دایناسورها که روزگاری بر کره ما می زیسته اند بر دو قسم بوده می باشند: دایناسورهای گوشت خوار و دایناسورهای علف خوار. در حقیقت دایناسورهای گوشت خوار با آن دندانهای تیز و هیکل کوچک فرز، هر غلطی دوست می داشته اند می کرده اند. ولی دایناسورهای علف خواربیچاره از بس که این علفها توی دلشان زود آب می شده ، مجبور می بوده اند که مقادیر متنابهی علف بخورند که از گشنگی نمیرند. برای همین دلشان هی جا باز می کرده است. در نتیجه گنده تر و گنده تر می شده اند. در اثر گنده تر شدن به غذای بیشتری نیاز داشته اند و چون با آن هیکل نتراشیده عرضه دنبال کردن جک وجانوران دیگر را نداشته اند باز هم مجبور بوده اند که علف بخورند. و ... (فیدبک مثبت را که بلد هستید؟) . در واقع تئوری من این است که دایناسور ها در اثر ترکیدن منقرض شده می باشند.

من تازه دارم می فهمم که این دایناسورهای علف خوار بیچاره چی می کشیدن. از بس که اینجا تو رستوران گوشت نمی تونیم بخوریم و تو خونه هم البته از بوی این گوشتهای مثلا حلال حال نمی کنیم و فقط اگه یه دوست مهربون غذا بپزه و به صرف آب گوشت و غرمه سبزی دعوت کنه گوشت می خوریم، همش داریم شکممونو با علف پر می کنیم. آدم که غذاش تموم میشه باید از شکم گندگی عین این غولتشن ها راه بره. اونوقت دو سه ساعت دیگه دوباره گشنت می شه انگار اصلا شام نخوردی. خلاصه بر مبنای ماجرایی که از دایناسورهای علف خوار براتون تغریف کردم دیگه تصور اون ندای ترکه ای رو از سرتون بیرون کنین و به جاش یک دایناسورهای علف خوار منقرض نشده بذارین.

2006-11-21T22:10:00.000-06:00

یکی از شبکه های ماهواره ای اینجا پریشب یه فیلم مستند درباره ایران گذاشت به اسم: ایران، خطرناک ترین کشور دنیا. فیلم در ظاهر زیاد توهین آمیز به نظر نمی رسید. ولی به طرز ظریفی به مسائل پرداخته بود که اگر چه برای ما خنده دار بود ولی بعید نیست که برای خیلی ها باور کردنی باشه. مثلا همین مرگ بر آمریکا و اینکه بچه مدرسه ای ها روز اول مدرسشون مرگ بر آمریکا می گن. یا ورزش زورخونه ای. اینا از دلایلی هستند که بر اساس اونها ایران می تونه کشور خطرناکی باشه!!! مساله دیگه ماجرای شیعه سنی بود: چه جوری از جنگ ایران و عراق جنگ شیعه و سنی ساخته بودن!!! و یا حتی ماجرای کربلا رو هم به جنگ اقلیت شیعه با اکثریت سنی تعبیر کرده بودند.

خلاصه از فیلم بگذریم، اینا اینجوری از اختلاف شیعه و سنی لذت می برند اونوقت یه سری آدم بی فکر میان اینجا تو مجالس دعای خودمونی که البته کم کم داره از حالت خودمونی خارج می شه یه دعایی می خونن که از اول تا آخر فقط لعن داره یا عمر کشون برگزار می کنن.

البته خوشبختانه الان این قسمتها رو از مجالس دعای هفتگی حذف کردن. ولی آدمها بعضا همون آدمها هستند. با همون تفکر مسخره که فکر می کنن ما ایرانی ها از آسمون افتادیم و در دین، اخلاق، فرهنگ، روش زندگی و علم از همه بهتریم. البته من هم قبول دارم که ایرانی ها خیلی چیزهای خوب دارند. اما با دیدن آدمهایی که خودشون رو از همه برتر می دونن از ایرانی بودنم شرمم می گیره.

من که از هر دری نوشتم اینم بگم که از اون طرف هم کسایی هستند که هر جا به نفعشون باشه ایرانی هستند. ولی در مواقع دیگه، از اونجایی که ایران وجهه خوبی اینجا نداره ولی کشورهای دیگه مثل ترکیه بچه های خوبی از نظر یو اسی ها محسوب می شن، میشینن توضیح میدن که فلان جد و آبادشون در فلان جا متولد شده و با این کار لکه ننگ ایرانی بودن رو کمرنگ تر می کنن.

2006-11-02T12:06:00.000-06:00

تصور کنید که قراره روی یک موضوعی کار کنید و هدف مقدستون از این کار کردن اینکه که خودتون رو به کسی که امیدوارید در آینده استاد راهنما تون باشه اثبات کنید (چه اخلاصی!). شرایط کاریتون هم اینجوریه:

- موضوع پروژه مسابقه فوتبال سگ های ربوتیکیه در حالیکه شما به عمرتون نه از فوتبال خوشتون میومده، نه از سگ، نه از علم ربوتیک که مثل آش شله قلم کاره.

- برنامه ای برای این جونورا نوشته شده که تنها راه سر درآوردن از اون مرور کردن کد برنامست. تازه زبون برنامه هم جدیده و شباهت زیادی به زبونهایی که قبلا دیدین نداره.

- برای مرور کردن برنامه هم از editor ای استفاده می کنین که هیچ شباهتی یک editor راستکی نداره.

- همه کارها رو تحت سیستم Linux انجام میدین و میزان آشنایی شما با این سیستم عامل در گذشته در حد دیبدمینی بوده.

- خوشبختانه آدم هایی هستند که می تونین سوالهاتونو ازشون بپرسین. ولی قضیه اینه که شما برای صحبت کردن به زبان انگلیسی به 100% مغزتون احتیاج دارین. در نتیجه نمیتونین موقع فکر کردن صحبت کنین.

با این شرایط به نظر شما هنوز میشه به هدف مقدس دست پیدا کرد؟

من که هنوز دارم سعی می کنم. باور کنین. اینم عکسمه:

2006-10-26T19:49:00.000-05:00

اینجا هم عجب هوایی داره. دیروز با لباس بافتنی رفته بودم بیرون. از آسمون هم عین شیر آب بارون میومد. امروز اما عین روزهای وسط تابستون داغ بود. بدبختی اینجاست که وقتی آفتاب می شه، آبهای حاصل از بارونو بخار می کنه. اونوقت هوا اونقدر دم می کنه که آدم نمی تونه نفس بکشه.

بچه هام سر مارو گول مالیده بودن که گفته بودن آب و هوای اینجا خوبه. ما که از وقتی اومدیم فقط چند روز هوای خوب دیدیم.

2006-10-23T19:13:00.000-05:00

فقط چند دقیقه مونده که ماه رمضون تموم بشه.

هیچ کاری نکردم. هر سال بدتر از پارسال.

لا اله الا انت. سبحانک انی کنت من الظالمین.

alarmَ

2006-10-18T10:19:00.000-05:00

تازه وارد ساختمون شده بودم. داشتم می رفتم برا جلسه هفتگی گروه که یه دفه آلارم آتیش به صدا دراومد و همه ساختمون ریختن بیرون. حالا فهمیدم این علامتهای exit قرمز و این همه instruction برای مواقع آتش سوزی زیاد هم الکی نیست. حالا کو آتش سوزی؟ ممکنه اصلا در کار نباشه. به قول یکی از خودشون ممکنه یکی bugle شو تو تستر سوزونده باشه.

فعلا که باید اینجا تو هوای آزاد بشینیم ببینیم این آقا و خانوم پلیس چی کار میتونن بکنن.

این آمریکایی ها هم چقدر جون عزیزن

شب قدر

2006-10-13T02:28:00.000-05:00

سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی	خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی
دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است	بدین راه و روش می رو که با دلدار پیوندی

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است	خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

2006-10-12T11:26:00.000-05:00

راستی شب قدر دیشب نبود امشبه. یادم نبود که ماه رمضون یه روز عقب افتاده. تو همون لینکی که بهتون گفتم ماجرای فترس ملک رو خوندم. بعد هر چی تو اینترنت دنبال اسم این فرشته گشتم چیز دیگه ای پیدا نکردم. نمی دونم منبع این ماجرا چیه. فقط یادم افتاد بچه که بودم هم تو کیهان بچه ها قسمتی از این ماجرا رو خونده بودم.

پر خوابی ماه رمضان

2006-10-11T16:51:00.000-05:00

امروز صبح ساعت یازده از خواب بیدار شدم. واقعا خجالت داره ولی تو ماه رمضون تقریبا اجتناب ناپذیره. Email هامو که چک کردم یکی از دوستام که اصالتا سنگاپوریه ولی الان آمریکایی حساب میشه اظهار تعجب کرده بود از اینکه دیشب ساعت یک و نیم نصف شب بهش email زدم و پرسیده بود مگه تو شبا چند ساعت می خوابی؟ جالبه که by default فکر می کرد صبح زود بیدار میشم. اینا خودشون زود می خوابن و زود هم پا می شن. بعضی وقتها که دیر از دانشگاه بر می گردیم خونه خیابونا مثل شهر ارواح می مونه.

خلاصه اینکه به خودم دلداری دادم که عیب نداره. عوضش برا امشب که شب قدره خواب آلوده نیستم.

راستی برا اونایی که مثل من در بلاد کفر به سر می برند: این لینک رو یه نفر به من معرفی کرد که میشه برنامه های مراسم شب قدر رو از روش برداشت.

http://www.fotros.org

خودم هنوز نرفتم ببینم چجوریه. ولی اگه شما منبع دیگه ای میشناسین، به من هم بگین.

2006-10-09T20:28:00.000-05:00

ایندفعه دیگه آخرین باریه که شکل وب لاگمو عوض می کنم. راستی یه آهنگ پس زمینه هم داره که با IE میشه شنید ولی اگه از mozilla fire fox استفاده کنین شنیده نمیشه. موسقی اول فیلم "یک ذهن زیبا" ست. البته این کار دزدیه بده . شما از این کارا نکنین

اگه خواستین از شرش خلاص شین یه راه راحت تر هم وجود داره: صفحه رو minimize کنین

2006-10-07T11:02:00.000-05:00

سلام
یعد از چند روز ابری خورشید خانوم دوباره آفتاب کرد
از کامنت هاتون متشکرم. آدم واقعا دلش گرم می شه. شیتونه میگه کارو زندگیتو ول کن بشین وب لاگ بنویس. چیز برا نوشتن زیاد دارم اگه این تایب فارسی دست ما رو تنگیده نکنه
اون مطلبی که به انگلیسی گذاشتم خواهش می کنم بخونین. درسته طولانیه ولی میرزه. حد اقل تا یه جاییشو بخونین
دلیل اینکه میبینین وب لاگم هی عوض می شه اینه که دارم سعی می کنم خوشکل کاری کنم. این سایت نمیذاره فایل آبلود کنی. برا همین از روشهای باهوشانه می خوام استفاده کنم. ایشالا یه روز می یاین تو وب لاگم میبینین به به چه قشنگ شده
یه خانومه اینجا نزدیک خونمون هی میاد برا سگش سوت میزنه. فکر کنم داره تربیتش می کنه. جدیتش در این کار واقعا منو کشته

TA

2006-10-03T17:31:00.000-05:00

یه چیز جالب تعریف کنم
اینجا کسایی که می خوان تی ای باشن (فارسی مجبورم بنویسم چون قاطی می کنه) باید یه دوره ای رو بگذرونن و یه چیزایی یاد بگیرن. یکی از اونا اینه که نباید با شاگرداشون دیت کنن. یعنی رابطه عاطفی برقرار کنن. ما هم هر جا میریم دومین سوالی که ازمون میبرسند اینه که چجوری با هم آشنا شدین و ما هم می گیم که هادی تی ای من بوده. اونا هم بلا اثتثنی بر می گردن می گن که تی ای ها که نباید دیت کنن
حالا تصور کنین این آدما اگه بیان دانشگاه تهران و ببینن چی میگن؟؟؟

سحری

2006-10-03T00:13:00.000-05:00

ما بیچاره ها از بس که فقط یه ساعت زنگ دار در بیت داریم مجبودیم از روشهای تکنولوژیک برای سحر بیدار شدن استفاده کنیم. یه نرم افزار
http://www.shareup.com/Say_the_Time-download-13633.html
نصب کردم که برای یادداشت و یادآوری گذاشتن چیز خوبیه. برا سحر تنظیم می کنم که سر ساعت ربنا رو بخش کنه. اگه ابر و باد و مه و خورشید و فلک همکاری کنن بخش می کنه. البته من که با این چیزا از خواب بیدارنمیشم بس نمیدونم این خفن کاری ها برا چیه. ولی نرم افزاره به امتحانش میرزه

ًQ & A

2006-10-01T18:49:00.000-05:00

visit this link:
It contains answers from a professor in Stanford university to some questions about Iran problems:
http://www-db.stanford.edu/~ullman/pub/iranian.html

Let me know your opinion. In my opening, he is biased and somehow unwise in spite of that he is professional.

اسم

2006-10-01T14:53:00.000-05:00

سلام
اسم وب لاگ من آفتاب عالم تاب به چند دلیل
اول اینکه مثلا یه چیز روزانست مثل آفتاب. البته ممکنه بعضی روزها ابری باشه یا اینکه مثلا روزش از نوع قطبی باشه
بعدشم اینکه من و هادی عادت داریم اسم همه چیز رو میذاریم آفتاب. بعضیهاتون دلیلشو میدونین. البته این اسمو هادی انتخاب کرده. یه روز آفتابی در حال راه رفتن رو چمن ...الی آخر